نام های گیاه

به فرانسوی: Ebenier

به لاتینی: Diospyros Ebenum

به انگلیسی: Ebony - Riber Ebony - Indian persimmon

به هندی:  آبنوس- Gab و -Tendi تیند

به لاتینی: Diosyprose Ebenum

به عربی آبنوس هندی می گویند. آبنوس، معرب ابانس یونانی است.

به یونانی سیفافيطوس،

موارد مصرف

آبنوس از داروهای مهم امراض چشم و موی زاید در چشم است و سرمه ساییده آن مقوی چشم و حافظ سلامت و جلا دهنده است.

میوه نارس و گیاه آن طعم تلخ و ناپسند و اثر قابضی دارد، که از آن به عنوان قابض در اسهال های ساده استفاده به عمل می آید.

. میوه رسیده آن اثر مدر دارد، و در موارد کمی دفع ادرار و وجود سنگ در دستگاه دفع، مصرف می شود. گل و میوه آن به مصرف دفع سکسکه اطفال می رسد، چوب آن در ناراحتی های هضمی منشأ صفرا که با سر درد و تهوع همراه است و پوست ساقه آن در دیسانتری اثر درمانی ظاهر میکند.

میوه رسیده آن دارای طعم شیرین ملایم است.

برای گلهای آن اثر مقوی باء و برای میوه اش اثر مذکور و مقوی قائل اند (yunani).

برگ آن اثر تصفیه کننده خون دارد، و چوب آبنوس قهوه ای از آن به دست می آید

 

روش مصرف در منابع مختلف :

۱- اگر ۱۰ تا ۱۲ گرم از پودر چوب آن را بخورید، سنگ های داخل بدن را حل می کند.

۲- اگر گرد چوب آن را با آب بارهنگ بر پیشانی بمالید و چند قطره هم در بینی بریزید فورأ خونروی از بینی را قطع میکند.

٣- مالیدن گرد چوب آن با آب بر چشم به صورت محلول برای رفع شب کوری و حفظ سلامت چشم و اکثر بیماری های چشم مفید است.

ساییده آبنوس با آب در سنگ، نافع آبله ناشی از سوختگی آتش و خون ریزی می باشد. آبنوس با ادویه قوی، حابس خون و نافع برخی از زخمهاست و براده سوخته شده آن، لطیف تر و جهت زخمهای کهنه و جرب و در کلیه خواص اثر سریع دارد. مالیدن پخته آبنوس در سرکه، نافع ورم خنازیر است.

همچنین ساییده سوخته آن بر سنگ، چشم را جلا داده، مانع سفیدی و آبریزی چشم می شود و دفع شب کوری و تاریکی می نماید.

سرمه خاکستر براده آن که در تابه سوزانده، سپس شسته باشند، نافع زخم کهنه چشم، رمد خشک ، خارش و جرب چشمی می باشد. سوخته آن ادرار آور است و چون با سکنجبین خورده شود، مداومت آن سنگ کلیه و مثانه را می شکند. اگر براده آبنوس را زن عقیم بعد از پاک شدن از حیض به مدت هفت روز و به مقدار یک مثقال، با آب و عسل بخورد و بعد از آن جماع کند به اذن خدا حامله می گردد. از میوه رسیده و پخته آن در امراض خون، سوزاک و جذام استفاده می کنند، خون را صاف میکند و در خارش پوستی بسیار مفید است. پوست آبنوس نافع ورم و عصاره پوست نافع تب صفراوی و براده چوب آن نافع سیلان منی است و زخم را پر می کند. چنانچه آبنوس را با آب بادیان ساییده و بر چشم سرمه کشند، پرده چشم را صاف می کند، نیز مالیدن ساییده آن با آب بارهنگ بر پیشانی نافع خون ریزی بینی است. آبنوس مدر بول است و سنگ مثانه و کلیه را می شکند، مالیدن آن با روغن گل و سفیده تخم مرغ نافع سوختگی و سوزش است. در هند از تخم میوه آن برای جلوگیری از اسهال استفاده می کنند.

خوراک: مقدار خوراک آن از ۵ تا ۷ گرم و مزاج آن دو درجه گرم و خشک می باشد. خوراک آبنوس تا سه درهم می باشد.

شیره میوه نارس گیاه برروی زخمهای تازه جهت درمان آن اثر داده می شود و چون تانن فراوان دارد تأثير سريع ظاهر می کند. از روغن دانه جهت درمان اسهالهای ساده و از پوست درختچه در رفع تب های نوبه می توان استفاده نمود (Honigberger). دم کرده میوه گیاه به صورت غرغره جهت معالجه آفت لثه (Aphtes ) و همچنین درمان درد گلو و التهاب مخاط دهان بکار می رود.

 

 

مناطق قابل رویش
عوارض جانبی

مصرف زیاد این گیاه برای معده مضر است و مصلح أن صمغ عربی یا شاهسفرم است.

آبنوس برای چشم گرم ضرر دارد و مصلح آن شیاف ابيض است.

mood_bad
  • هنوز نظری ندارید.
  • یک دیدگاه اضافه کنید