نام های گیاه

به فارسی :آفشن، آبشن شیرازی، آویشم و آویشن -ایشین، او شن، آویشه، پودینه کوهی، واشه، کاکوتی و مرزه،

عربی: سعتر، صعتر، شعتر، ابوعماره،

به یونانی: صعتروس، صوامن اوريقاس، لزموس،

به ترکی: کلیک اودی، آنوخ

به هندی: ساتهل، ساتهر، پودینه کوهی.

به فرانسه: Thym Rouge, TH . Sauvage , TH . Serpolet , Serpoule, ، Serpolet

به آلمانی: Thymian , Feldquendel , Wild Thymian , Feld Thymian , Quendel

به ایتالیایی: Timo Serpello, Sermollino Salatico , Timo Cedrato , Serpillo

بخش های دارویی
موارد مصرف

در روایات متعددی از امام صادق ع و امام موسی ع نقل شده است که: آویشن به تنهایی یا با دیگر ادویه نافع بادهای در قلب، انسداد رگها، بلغم، بوی بد دهان، ضعف جماع و باه و رطوبت بدن می باشد. رسول خدا ص در ضمن مطالبی فرمود: «الصعتر يقوى المعدة و يقطع البلغم و هو امان من اللقوة». صعتر معده را قوی و بلغم را قطع میکند و از لقوه آسوده می گرداند.

عن ابی الحسن الأول ع: قال: كان دواء امير المومنین ع الصعتر و كان يقول: انه يصير في المعدة خم كخمل القطيفة». حضرت موسی بن جعفر ع فرمود: داروی امیر المؤمنین ع آویشن بود و می فرمود: آویشن در معده ریشه و پرز می شود مانند پرز قطيفه.

آویشن نافع: آسم، عفونتهای ریوی، زکام و برونشیت، گریپ، کرم شکم، آنژین، ورم معده، نامنظمی قاعدگی، دل درد ، ریزش مو، استسقاء، سکسکه، درد کلیه، بواسیر، نفخ، تب، درد گوش، تشنج، درد رحم، سنگ کلیه و مثانه، نرمی استخوان، میگرن، سرگیجه، سردرد، روماتیسم، نقرس و سیاتیک می باشد.

تئوفراست آویشن را به کسانی که دچار بیخوابی می شدند یا به آنان که مالیخولیا داشتند، و دیسقوريدوس به عنوان مدر، و سنت هیلد گراد در تشنج، تبخال، عفونتهای کبد و اختلالات مغزی تجویز می کردند. گلهای آویشن کوهی مقوی معده، خلط آور، ضد درد -معرق است آویشن شیرازی ضد سم است و برای عفونتهای ریوی و نارسایی کبد موثر،

آویشن ملطف و باد شکن است و برای از بین بردن نوعی کرم شکم به نام (هک ورم) یعنی کرم حلقه ای استعمال می شود.

جگر سفید و امعاء را از بلغم پاک، اشتها و باه را زیاد و از بالا رفتن بخار از راه بینی جلوگیری می کند.

تیمول ماده موثر آویشن، جسمی است ضد قارچ، ضد باکتری و ضد کرم و به عنوان ضد کرم به خصوص در مورد کرمهای قلاب دار به کار می رود.

اسانس آویشن ماده ای است معطر، که آن را به عنوان آنتی سپتیک و ضد تشنج به کار می برند.

آویشن نافع خارش بدن و بد هضمی غذاست.

در نسخه های شرکت همدرد، آویشن در امراض لقوة صورت، فلج، ضعف روده، دیسانتری، یبوست ، نقرس کتف و سر سکسکه، با دیگر ادویه مناسب مخلوط و استعمال شده است.

. سمیت این اسانس بسیار کم است به طوری که آن را جهت ضد عفونی کردن روده و به عنوان ضد تشنج نیز به کار می برند. این اسانس را بیشتر برای معطر کردن داروهای تلخ به آنها می افزایند.

بررسیهای حیوانی صورت گرفته بیانگر آن است که این گیاه ضد تومور بوده و دارای نوعی اثر مشابه هورمون تیرویید روی غده هیپوفیز می باشد. از سوی دیگر اثرات گیاه در درمان بیماریهای مرتبط با بخش فوقانی دستگاه تنفسی، مربوط به روغن فرار دارای رایحه معطر و ادویه مانند موجود در آن می باشد.

. موارد تأیید نشده از این گیاه برای درمان بیماریهای کلیه و مثانه استفاده می گردد.

. طب چینی: در طب چینی از این گیاه برای درمان استفراغ، سرفه، دندان درد، خارش و سندرم درد عمومی استفاده می گردد.

مؤثر در درمان دل پیچه و کوفتگی های عضلانی و همچنین آماسهای گرم کبد است.

این گیاه در شمار اجزاء فرآورده های متنوع استاندارد شده ضد سرفه می باشد.

این گیاه ضد اسپاسم برونشی و خلط آور است. به علاوه ضد باکتری، ضد قارچ، ضد ویروس، ضد پروتوزوآ و آنتی اکسیدان نیز می باشد.

به علاوه ترپن های موجود در گیاه مزبور دارای نوعی اثر خلط آور روی مژک های تنفسی می باشند موارد

موارد تأیید نشده از این گیاه به صورت خوراکی برای درمان نزله بخش فوقانی دستگاه تنفسی، مشکلات گوارشی ، لارنژیت. و سیاه سرفه استفاده می گرد.

بااسانس آن دارای مصارف درمانی مشابه واثر ضد عفونی کننده است ولی اگر به مقایر کم و درمانی مصرف نشود، ایجاد مسمومیت می نماید. برگ و سرشاخه های گلدار این گیاه، به مصارف دیگر مانند خوشبو کردن اغذیه می رسند و در صنعت نیز برای موارد مختلف، مورد استفاده قرار می گیرند.

با مصرف آن اعمال دستگاه هضم مخصوصا در اشخاص عصبانی و کم بنیه تقویت می شود وسوء هاضمه ازبین می رود.

Dr . van der Elst که در سال ۱۹۳۹ صورت گرفت، می تواند مورد استفاده کودکان، به منظور دفع کرم روده قرار گیرد و بعلاوه در کودکان، جهت رفع اسپاسم های روده و حالت تشنجی که موقع ظاهر شدن دندان به آنها دست میدهد و همچنین رفع تحریکات عصبی و بیخوابی به کار رود.

سرپوله در طب عوام بیشتر جهت رفع سر درد های یکطرفه، سرگیجه و احساس کسالت عمومی به کار می رود. با مصرف آن غالبا دفع کرم آسکاریسن و کرمک، به خوبی صورت می گیرد .

اثرات ترکیبات: این گیاه ضد اسپاسم برونشی است. به علاوه ضد باکتری، ضد قارچ، ضد ویروس، ضد پروتوزوآ و آنتی اکسیدان نیز می باشد.

 

مورد استفاده طبی آویشن برگ و گل آن است که به صورت پودر، مالیدنی، خوردنی و بخور استعمال می شود.

دکتر ژان والنه فرانسوی در کتاب «آروماتراپی، چاپ ۱۹۷۳ در صفحه ۲۷۹» خواص درمانی آویشن را شرح داده، که یکی از آنها دفع انگلهای روده ( آسکاریس - کرمک - آنکیلوستوم و تنيا) است و طرز استعمال آن را به این طریق شرح می دهد: ده گرم آویشن را در چهار فنجان آب جوشان به مدت ده دقیقه دم کرده و صاف نموده و در صورت تمایل، آن را شیرین نمایند (با عسل بهتر است) و روزی سه چهار فنجان بین غذا یا بعد از غذا میل نمایند.

دم کرده آن برای دردهای شدید نیمه سر، انواع تب، خستگی و کوفتگی دست و پا، دل درد و ورم روده مفید است.

همراه با سیر در سیاه سرفه موثر است. مخلوط آویشن همراه با نمک و عسل، سودا را از بین می برد.

آویشن با عسل نافع فلج، لقوه و صرع است. و برای ریزش موضعی مو آن را با روغن می مالند.

برای تحلیل او رام با سرکه یا عسل ساییده، ضماد می کنند. نیز همراه با سرکه، دافع ورم طحال و با پنیر تازه چاق کننده است. انفیه آن مواد اضافه در سر را خارج می کند. گلش مقوی باه و چكاندن آب فشرده آن در چشم نافع کم سویی و در گوش نافع درد گوش می باشد. جوشانده یا خیسانده آویشن با دیگر ادویه مناسب نافع سرفه، درد مثانه، رحم و پهلو و دافع سنگ کلیه و مثانه است. برای خارج کردن بلغم، آن را با انجیر خشک استعمال می کنند.ا

مقدار مصرف آن به عنوان داروی ضد کرم دو گرم و سه نوبت در روز است. این گیاه به صورت جوشانده در هندوستان مصرف می شود و دارای خاصیت نشاط آور و عرق آور است.

اسانس آویشن را در سردرد و سیاتیک به صورت مالیدنیاستفاده می کنند.

. جوشانده ۲۰ إلى ۳۰ گرم ساقه گلدار آویشن در یک لیتر آب همراه با عسل، روزانه ۵- ۴ فنجان نافع آسم و دم کرده ۲۰ تا ۳۰ گرم ساقه گلدار همراه با عسل روزانه ۴ فنجان نافع سیاه سرفه است.

. و در رگ به رگ شدن و پیچیدگی عضلات، کمپرس (پارچه خیس شده از دم کرده مذکور) آن مفید است. در دردهای معده و اختلالات کلیه و زکام نیز دم کرده آویشن موثر است و حتی می توان زخمها را با آن شستشو داد و چنانچه به حیوانات مبتلا شده به برفک، روزانه یک تا دو لیتر آب جوشانده از آویشن خورانده شود بهبود می یابند. دم کرده ۲۰ تا ۳۰ گرم آن در یک لیتر آب، نفخ شکم را برطرف می سازد.

خوراک: مقدار خوراکش تقریبا نیم مثقال است.

دم کرده ۱۰ گرم در ۴ فنجان آب جوش، روزانه مصرف می شود. نیز خوراک ساییده آن تا نیم مثقال است. آب مقطر آویشن: جهت تهیه این آب مقطر از گیاه تیموس کوچیانوس Thymus Kotschyonus استفاده می نمایند. جوشانده آویشن، شیرین بیان و شکر طیغال برای درد گلو و سینه مفید است. دم کرده ۱۰ گرم آن در یک لیتر آب نافع آسم است.

گیاه مزبور به صورت موضعی در داروهای گیاهی، در وان حمام (به ویژه جهت درمان بیماریهای دستگاه تنفسی) به صورت عصاره های الکلی و نیز در روغنهای مورد مصرف جهت درمان بیماریهای روماتیسمی و رگ به رگ شدگی به کار برده می شود.

از عصاره های الکلی تهیه شده از آن نیز در قطره های ضد سرفه استفاده می گردد. فرآورده ها: برای تهیه نوعی دم کرده می بایست مقداری آب جوش به 5/1 تا ۲ گرم گیاه خرد شده افزوده گردد و پس از ۱۰ دقیقه خیساندن صاف شود (یک قاشق چایخوری برابر با 4/1 گرم گیاه است. برای تهیه عصاره مایع می بایست از این گیاه به همراه اتانول ۴۵ درصد یا اتانول ۲۰ درصد با نسبت ۱ به ۱ استفاده شود. تنتور نیز با استفاده از اتانول ۷۰ درصد با نسبت 1 به ۱۰ تهیه می شود. برای تهیه محلول مورد استفاده در حمام، یک گرم گیاه (برابر با 004/0 گرم اسانس آن به یک لیتر آب افزوده و صاف شده، سپس به آب حمام افزوده می گردد. مقدار مصرف: مقدار متوسط مصرف روزانه این گیاه، ۴ تا ۶ گرم است. در صورت استفاده از آن به عنوان اشتها آور می بایست یک فنجان چای تهیه شده از این گیاه پیش از وعده های غذایی نوشیده شود. مقدار مصرف سایر فرآورده های تهیه شده از آن عبارت است از: پودر: ۲ گرم همراه با عسل، دم کرده: در هر وعده ۰۶ تا ۴ گرم ۲ تا ۳ فنجان در روز، عصاره مایع: در هر دوز منفرد 4/0 تا ۴ میلی لیتر ۳ بار در روز، عصاره مایع روزانه ۵ تا ۱۵ گرم (یک گرم یا ۳۰ قطره)

گیاه مزبور جهت مصارف موضعی به صورت دهان شویه و محلول غرغره برای درمان التهاب دهان و گلو، خارش و درماتوز به کار برده میشود. این گیاه همچنین به صورت موضعی برای درمان ورم لوزه ها و زخمهای دیرجوش استفاده می گردد.

اشکال دارویی: روغن ۱۰۰ درصد، مایع ۱ به ۱و ۱ به ۵ آب جوش خیسانده و پس از ۱۰ دقیقه صاف شود (یک قاشق چایخوری برابر 4/1 گرم گیاه است. برای تهیه دمکرده ۱ تا ۲ گرم گیاه به ۱۵۰ میلی لیتر آب افزوده شود. در صورت استفاده از آن به عنوان افزودنی به آب حمام، حداقل 004/0 گرم روغن فرار گیاه به یک لیتر آب افزوده و صاف شود. سپس به آب حمام که دمایی بین ۲۵ تا ۳۸ درجه سانتی گراد دارد افزوده گردد. همچنین می توان ۵۰۰ گرم گیاه را به ۴ لیتر آب جوش افزود و صاف کرد. سپس آن را به آب حمام افزود. مقدار مصرف: مقدار مصرف توصیه شده از این گیاه، روزانه ۱۰ گرم همراه با 03/0در صد فنول بوده که بر حسب تیمول محاسبه می شود. در صورت استفاده از عصاره مایع می بایست روزانه ۱ تا ۲ گرم آن، ۱ تا ۳ بار در روز مصرف شود. مقدار مصرف دمکرده در یک دوز منفرد، 5/1 گرم با ۱ تا ۲ گرم به ازای یک فنجان آب است که می بایست چند بار در روز نوشیده شود. مقدار مصرف پودر ۱ تا ۴ گرم گیاه، ۲ بار در روز است. چای تهیه شده از این گیاه را می بایست در صورت نیاز چند بار در روز نوشید. از نوعی دمکرده ۵ درصدی تهیه شده از گیاه نیز می توان در کمپرس ها استفاده نمود. استحمام با افزودنیهای تهیه شده از گیاه مزبور می بایست به مدت ۱۰ تا ۲۰ دقیقه صورت گیرد.

اسانس آن در رفع سردرد های یکطرفه و ضعف اعصاب، به مقدار 5تا6قطره بر روی یک حبه قند، اثر شفابخش ظاهر می نماید.

. خواص درمانی: ۱- تازه ی آن را به صورت سبزی با غذا بخورید. بسیار مفید است، معده را تقویت میکند، برای تقویت دید چشم نافع است.

٢- خوردن ده گرم کوبیده ی آن مخلوط با عسل و آب گرم برای درمان فلج و لقوه، رفع فراموشی، درمان صرع، تقویت کلیه و قوهی باه مفید است.

٣- پانزده تا ۲۵ گرم خشک آن را در یک لیتر آب جوش دم کنید و هر روز پنج تا شش فنجان آن را به تدریج بنوشید. عفونتهای ریوی، سرفه های پی در پی، سیاه سرفه، آسم یا تنگی نفس، سرماخوردگی، برونشیت، زکام، آنژین، سردردی که از اعصاب یا سوءهاضمه باشد و سردرد نیمهی سر شدید یا میگرن را درمان میکند، لکنت زبان را برطرف می سازد، سوءهضم و سنگینی معده و تخمه، دل درد و ورم امعاء را برطرف می کند، بادشکن است، بیماریهای پوستی، درد اعصاب، تشنجات عصبی یا پرش موضعی، اختلالات کبدی، اسهال و ترشحات چرکی ادرار و حیض را درمان میکند، برای درمان سکسکه، قطره قطره ادرار کردن، خورد کردن سنگ مثانه و تسکین درد رحم مفید است، قابض و مقوی است، قلب را تقویت میکند، فرح افزا است، هوش و قوه ی ادراک را زیاد می کند، مدر بول، حیض، عرق و شیر می باشد، بازکننده ی گرفتگی های روده است، برای تحلیل آماس و خون منجمد شده در اثر سموم نباتی یا حیوانی مفید است، ضد قارچ و انگل بوده و خارج شدن جنین و مشيمه را تسهیل می کند و برای درمان کچلی مفید است. برای رفع تبخال، رفع دلهره و تسکین درد سیاتیک مفید است.

- بیست تا سی گرم ساقه های گلدار آن را در یک لیتر آب جوش دوازده دقیقه دم کرده و آب آن را صاف و شیرین کنید و روزی چهار تا پنج فنجان از آن را به نوبت بنوشید. خستگی را برطرف میکند و اگر بعد از غذاهای روزانه بنوشید بی اشتهایی پس از بیماری و نقاهت را برطرف می سازد و اگر یک فنجان آن را قبل از خواب بنوشید، بی خوابی شما را درمان میکند.

ها آن را در شراب بخیسانید و بخورید. از استفراغ جلوگیری می کند.

آن را در دهان بجوید. بوی بد دهان را مرتفع می سازد.

۷- ده گرم از آن را که از سر سبزی چیده اید به مدت سه هفته در نیم لیتر الكل بخیسانید، بعد به اندازه ی نصف آن آب اضافه کنید و هر روز با آن الكل قرقره نمایید و هر روز سه بار قرقره را ادامه دهید. ورم لوزه تین را درمان میکند و دیگر احتیاج به عمل ندارد.

به بیماران مبتلا به رماتیسم میتوانند ۵۰۰ گرم از آن را در کیسه ای بریزند و در مقداری آب انداخته و پانزده دقیقه بجوشانند، بعد آب آن را در یک وان پر از آب با درجه حرارت ۳۵ تا ۴۰ قرار داده و ۲۰ دقیقه در آن وان استراحت کنند. بعد بلافاصله خود را خشک کرده و لباسهای گرم بپوشند و از حمام خارج شده و در رختخواب بخوابند و روی خود را هم گرم بپوشانند تا خوب عرق کنند. این عمل برای آنان شفابخش است.

۹- آن را بجوشانید و با آبش موضع درد را کمپرس کنید. رگ به رگ شدگی عضو و پیچیدگی عضلات را درمان میکند.

۱۰ - پنجاه گرم ساقه ی گلدار آن را در یک لیتر آب جوش دوازده دقیقه دم کنید و روزی سه بار پارچه یا پنبه ای را در آن فرو کرده و بر تبخال بمالید، آن را درمان می کند.

۱۱- برگهای تازه ی آن را خورد کنید و بدون آب در ظرفی سربسته آن را بپزید، بعد پخته ی آن را در گاز یا با پارچه ای تمیز بپیچید و تا گرم است روی عضو ببندید. برای درمان بیماری های بلغمی و درد سینه مفید است و درد گردن و درد مفاصل را تسکین میدهد.

۱۲- آب جوشانده ی غلیظ آن را به سر بمالید. رشک و شپش سر را نابود می کند، پیاز مو را تقویت کرده و ریزش آن را قطع می سازد.

۱۳- شیاف آن برای خشو کردن رحم مؤثر است. تذکر: مصرف زیاد آن عضلهی قلب را تضعیف کرده ایجاد صدای گوش میکند و موجب سرگیجه میشود.

گلهای آویشن خواص درمانی: بیست تا سی گرم از آن را در یک لیتر آب جوش دم کنید، بعد آب آن را صاف کرده و بنوشید. نیروبخش، خلط آور، قاعده آور، ضد درد، ضد تشنج و به طور خفيف عرق آور است، معده را تقویت می کند، نفخ شکم و سوءهاضمه را معالجه می نماید، اگر کسی مبتلا به اسهال یا اختلالات روده باشد عوارض آن را برطرف می کند.

دم کرده سرشاخه های گلدار آن که با افزودن عسل، طعم شیرین حاصل کرده باشد ، اثر بارز در رفع اسپاسم ها و حالات تشنجی دستگاه تنفسی نشان می دهد و در گریپ، سیاه سرفه، آسم مرطوب ونزله های مزمن می تواند مورد استفاده گیرد. سرپوله به علت دارا بودن اثر قابض ، در رفع اخلاط خونی، خونرویهای رحمی، ترشحات زنانگی و در استعمال خارج به صورت گرد در رفع رعاف (خون آمدن از بینی) اثر معالج دارد.

اسانس سرپوله به مقدار 5 تا 6 قطره بر روی یک حبه قند اثر ضدعفونی کننده و ضد تشنج دارد و برای رفع حالت قی بیماران مبتلا به ترشی معده و بلع۔ هوا نیز مصرف می شود .

اسانس سرپوله در استعمال خارج، به حالت خالص و یا امولسیون آن به صورت مالیدن برروی عضو، اثر مفید در رفع ناراحتی های رماتیسم، نقرس و سیاتیک ظاهر می کند.

خیسانده سر پوله در الکل، مصرف جاری جهت رفع کوبیدگی ها و آماس ها دارد. گلهای خیسانده سر پوله در الكل، مصرف جاری جهت رفع کوبیدگی ها، آماس ها و فلجهای موضعی مختلف دارد.

از سرپوله در استعمال خارج، به صورت لوسیون برای رفع دردهای عصبی استفاده می شود و بعلاوه حمام آن اختصاصا مورد استفاده کودکان مبتلا به نرمی استخوان و خنازير قرار می گیرد. از محلول های آن به حالت گرم، جهت رفع التهاب ها، اسپاسم های دردناک۔ رحمی و ورم مفاصل استفاده میشود. لوسيون سرپوله، ورم نوک پستان والتهاب چشم نوزادان را معالجه می کند.

صور داروئی - دم کرده ۱۲ تا 15 گرم گیاه در یک لیتر آب به مقدار ۳ فنجان در روز بعداز غدا ۔ دم کرده ۲5 گرم گیاه در ۱۰۰ گرم آب جوش با اضافه کردن مقداری قند یا عسل و یا وارد کردن چند قطره اسانس آن در دم کرده تیول و افزودن مقداری قند جهت شیرین کردن آن به منظور رفع سیاه سرفه - مخلوط ۲ تا 4 گرم گرد سرشاخه گلدار گیاه در مقداری شراب یا عسل۔ الیکسیر : خیسانده گیاه در عرق .

غرغره جوشانده آن مسکن درد دندان است.

مناطق قابل رویش
عوارض جانبی

تاکنون هیچگونه عارضه جانبی مضر و خطرناک ناشی از مصرف بجای مقادیر درمانی گیاه مزبور شناسایی نشده است

این گیاه دارای پتانسیل ضعیفی در حساسیت زایی بوده از این رو می بایست در صورت ابتلا به جراحات گسترده پوستی، بیماریهای حاد پوستی، بیماریهای شدید عفونی یا تب داره نارسایی قلبی یا هیپرتونی، فقط با نظارت پزشک اقدام به حمام دادن کل بدن شود.

.ضرر و اصلاح: آویشن مضر اشخاصی که دارای حرارت جگر می باشند است و مصلح آن سرکه است.

mood_bad
  • هنوز نظری ندارید.
  • یک دیدگاه اضافه کنید