نام های گیاه

فارسي: دخن - جاورس - گاورس – دری - الم.

بخش های دارویی
موارد مصرف

دانه ی ارزن طبیعت آن: سرد و خشک است.

ترکیب شیمیایی: ریسین اولئیک اسید - لینولئیک اسید - مارگاری نیک اسید - فورمیک اسید - آلكالوئيد روغنی - لیزین - آرژری نین - هیستیدین - کولین - سیتوسترول - فیتوسترول - آمیلاژ. ویتامین های: B ، A و C در دانه ی ارزن وجود دارد. خواص درمانی: ۱- خوردن طبخ شده ی آن صالح الغذاست، یبوست و اسهال را برطرف می کند، مدر است،

سوزاک و استسقا را درمان می کند و درد زایمان را کاهش می دهد.

٢- دانه ی پوست گرفته ی آن را در شیر بپزید و بخورید. برای نرم کردن سینه و تولید اسپرم مفید است.

۳- آب جوشانده ی آن برای شستن تاول های پوست به کار میرود.

۴- آن را بسوزانید و خاکسترش را با روغن مخلوط کرده و برای التیام زخم به کار ببرید. زخم خوب می شود، بدون آنکه اثری در جای آن باقی بماند.

آن را بپزید و ضماد کنید. جوش، کورک و آبسه ها فروکش می کنند و درد رماتیسم را تسکین می دهد.

۶ دانه های آن را بسایید و با نمک مخلوط کرده کمی گرم کنید و در کیسه ای بریزید، تا گرم است روی آن بنشینید. برای رفع بیرون آمدن مقعد و پیچش درد در روده­ ها نافع است.

 

مناطق قابل رویش
عوارض جانبی

تذکر: سقط کننده­ی جنین است، اسراف در خوردن آن خون را کثیف و سودایی می کند، مجاری عروق را مسدود می نماید و مولد سده و سنگ مثانه است.

mood_bad
  • هنوز نظری ندارید.
  • یک دیدگاه اضافه کنید