نام های گیاه

عربی: نشاف الماء، منشفه، نشانه، هرشفه، زهرالطری، سحاب البحر، غمامه، غيمه و صوف الحجامين

فارسی: ابر مرده، ابرکهن، نشکر و گارزان

ترکی: بلوط

اسفنج را به اسم علمی spongia نوشته اند

فرانسوی: spongia

به لاتینی: EpongE

انگلیسی: spongE

موارد مصرف

خواص درمانی: ۱- اگر خورده شود، مفتح افواه عروق و قاطع نزف الدم است.

٢- تازه ی آن را بفشارید، بعد با سرکه ی ممزوج و آب یا شراب، تر کرده و بر جراحت تازه بگذارید. التیام دهنده است.

اسفنج نافع خونریزی زخم ها، بریدگی ها، ورمهای بلغمی، سرطان، گزیدگی زنبور، ضعف لثه و فاسد شدن دندان ها می باشد. اسفنج دارای ویتامینهای A, B , C ، آهن، املاح کلسیم، سدیم، پتاسیم، ید، مس، آرسنیک و منیزیم است. این جسم دریایی بر روی سنگ های کناره دریای شور پیدا می شود.

اسفنج آهکی: اسفنجی که استخوان بندیش از جنس مواد آهکی است.

مزاج: اسفنج در درجه اول گرم و در درجه دوم خشک است. خواص: اسفنج از بین برنده ورم های بلغمی و خشک کننده زخمها است. چنانچه اسفنج تازه را بازفت آلوده کرده بسوزانند نافع خونریزی از بریدگیهای بد است. اگر اسفنج تازه و خشک را با قفر اليهود یا موم یا زفت تر آلوده کرده و یک سر آن را آتش بزنند و سر دیگر را بر موضع زخم که خون آن بند نمی آید بگذارند و حرارت و خاکستر آن بر زخم ریخته شود، سریعا زخم بهبود می یابد و خاصیت عمل داغ کردن را دارد.

سوخته اسفنج نافع انواع خونریزی است. زخمها را پر می کند و ورم را از بین می برد. اسفنج همراه با روغن زیتون موش را می کشد. چنانچه تار ابریشم را به اسفنج ببندند و داخل گلو کنند، زالو را بیرون می آورد.

خاکستر آن با روغن زیتون، خونریزی را قطع میکند و چون تازه اش را با سرکه ترکرده بر زخم ها بگذارند، سریعا بهبود می یابد.

 

روش مصرف
عوارض جانبی

ضرر و اصلاح: مضر قسمت های داخلی بدن است و مصلحش انگور است.

mood_bad
  • هنوز نظری ندارید.
  • یک دیدگاه اضافه کنید