نام های گیاه

فارسی: أفتيمون - آفتیمون - افينيمون - اکاس بیل - ترشک - شکوفا - دواء الجنون - حماض اللارنب.

عربی: افتیمون، شکوثا، شکوث و حماض الأرنب می نامند.

طب سنتی اسلام و ایران: این گیاه در مکتب مذکور به نام «افتیمون» خوانده شده،

انگلیسی EssEr doddEr clovEr doddEr , dErvels guts , small , doddEr

آلمانی: filzcraut, sEid QuEnded

ایتالیایی: cuscuta piccola, Epitimo

فرانسه : Ch . de Venus ، Cheveux du diable ، Teigne ، Cuscute du Thym

بخش های دارویی
موارد مصرف

این گیاه ملین بوده، استفاده از آن برای کبد مفید می باشد. موارد مصرف: موارد تأیید نشده از این گیاه برای درمان اختلالات مربوط به دستگاه ادراری، طحال و کبد استفاده میشود.

مسهل سوداء و بلغم بوده در درمان تشنج، مالیخولیا و سردرد نافع است.

در روایتی نافع بیماری کمردرد و درد شکم ذکر شده است. افتیمون جزئی از نسخه می باشد.

مسهل مواد صفراوی و سوداوی است و خون را صاف می نماید.

ورم را تحلیل می کنند، سده ها را باز می نماید.

بعضی اطباء این را در بیشتر امراض استفاده میکنند. اثر افتیمون تا ۳ سال باقی می ماند.

حبيش ابن الحسن می گوید: برای کندن صفرای سودایی بسیار قوی الاثر است.

افتیمون برای بزرگسالان و پیران مفید است و اگر آن را تنها یا با افسنتین بخورند، علاج مالیخولیا است.

در کتاب همدرد، گیاه افتیمون در نسخه های مختلف زیر برای امراض مختلف و با دیگر ادویه مخلوط و استعمال شده است:

١- اطریفل افتیمون ۲- اطریفل دیدان ۳- اطریفل غددی ۴- جوارش شهریاران ۵سفوف نمک سلیمانی ۶- شربت احمد شاهي ۷- شربت افتیمون ۸- شربت کثوث 9شربت مسهل ۱۰- معجون تلخ ۱۱- معجون سنا ۱۲- معجون نجاح ۱۳- مفرح كبير ۱۴- مفرح معتدل.

به ترتیب شماره نافع: ۱- برای مالیخولیا، استعمال دایمی این نسخه رنگ مو را دایم سیاه نگه می دارد ۲- هر نوع کرم معده را می کشد 3- نافع مرض خنازیر است ۴سردی معده و جگر را دور می کند و برای قولنج، سخت ادراری و قبض معده مفید است.

۵- مقوی معده، هاضم غذا و اشتها آور است و باد را خارج می کند ۶- برای بیماری مالیخولیا مفید و مقوی دل و دماغ است ۷- مالیخولیا و خفقان را مفید است ۸- مقوی جگر و معده، باز کننده سده جگر و نافع تب مرکب از بلغمی و صفرائی است - ماده های سودایی و بلغمی را خارج می کند و خصوصا در امراض مغزی مفید است.

۱۰- برای امراض فلج، لقوه، صرع، درد معده، جگر و درد کمر مفید است و يبوست معده را دور می کند ۱۱- مسهل، فضلات معده را خارج می کند و اگر سردرد به سبب يبوست معده باشد، مفید است ۱۲- در ماليخوليا، وحشت و وسواس مفید است ۱۱ - مقوی عمومی دل، مغز و جگر است و سرور آفرین برای قلب می باشد.

۱۴- برای مالیخولیا، خفقان قلب و وسواس استعمال می شود.

خواص: افتیمون نافع نفخ، صفرا، سودا، بلغم، کرم معده، سرطان، جنون، مالیخولیا، کثیفی خون، غلیظی خون، ورم طحال، اسکوربوت، يبوست، و ضعف اشتهاء است.

. اشتها آور، مدر، مسهل و ضد اسکوربوت است. از آن سابقا برای رفع روماتیسم، يبوست، تب، آنژینها و غیره استفاده به عمل می آمده است.

مقدار مصرف: مقدار خوراکش سه ربع تا یک و نیم مثقال است.

خواص درمانی۔ اشتها آور، ملين وضد اسکوربوت، صفرابر وبادشکن است و در استعمال خارج اثر التیام دهنده دارد.

از این گیاه با توجه به صفات درمانی که دارد برای رفع یبوست های ناشی از ضعف عمل دستگاه هضم و با کمی ترشح صفرا، همچنین دفع گازهای روده استفاده بعمل می آید.

خواص درمانی: ۱- اگر خورده شود، مدر و قاعده آور است، برای درمان لقوه، خواب رفتن اعضای بدن و درد مفاصل مفید است، سردردی که از فکر زیاد باشد، فکر و خیالات بد و ناپسند، جنون مانیا و خفقان را درمان می کند، از پیشرفت سرطان جلوگیری میکند و برای اشخاص پیر و سالمند و همچنین مزاجهای سوداوی نافع است

افتیمون را کوبیده، با روغن سرشته بر روی زخم های بد بمالند نافع است.

مالش آن بر ورم طحال نافع است، از بخور آن هم استفاده می شود و مالش مخلوط باقیمانده آن با روغن جهت رفع دردها مفید است.

بادها را رفع می کند و نوشیدن آن با سرکه جهت رفع سکسکه و عصاره آن در مرض یرقان مفید است

سی گرم از آن در عسل، نمک و کمی سرکه بلغم را خارج می نماید و برای صفرای سودا و نفخ مفید است.

ابن جراران می گوید: چنانچه تخم آن را صاف کرده و بسایند و مقدار ده درهم در پارچه پیچیده و در نیم رطل شربت بخیسانند و زیر آسمان یک روز بگذارند، روز دوم گیاه را فشرده از شربت خارج نمایند و با بنفشه و چند قطره روغن بادام مخلوط کرده و کمی گلاب به آن اضافه نموده به مریض سودایی و مالیخولیایی بدهند، فوق العاده مفید است.

ابن ماسویه گوید: کمی روغن بادام به آن اضافه نموده و معجون تهیه می نمایند که رفع يبوست و عطش و خشکی در دهن می نماید لکن خیسانده آن محتاج اصلاح نیست.

پولس می گوید: که برای اخراج سوداء و صفراء خیلی قوی و نافع است. مقدار ۶ درهم ساییده با ۳۰۰ گرم شیر مخلوط نموده و استعمال میگردد. شریف می گوید: برای تشنج و نفخ مفید است.

مسیح ع می گوید: خوردن آن با ماء الجبن برای تشنج امتلایی، خارج کردن صفرا و سودا و علاج سرطان زخمی مفید است.

باید طبق دستور پخته شود، چنانچه زیاد بر آتش نگذارند و با کشمش خورده شود برای مالیخولیا و ترک اعتیاد به الکل و نیز همین طور با ماء الجبن برای جرب زخمی مفید است و در این خاصیت با شیرین بیان، گل بنفشه، کشمش قرمز طلایی و گوشت استعمال می شود.

روایت: عبدالله و حسین، پسران بسطام می گویند: احمدبن ریاح طبیب گوید: داروی ذیل را بر امام عرضه کردم برای درد پشت و شکم، راضی شد.

فرمود: لبنى عسل خشک و ریشه انجدان از هر یک ده مثقال و از افتیمون دو مثقال، هر کدام را جداگانه کوبیده و بجز افتیمون که احتیاجی به صاف کردن ندارد، بقیه را از یک پارچه ابریشم صاف می کنید. ولی افتیمون را تنها نرم کوبیده و همه اینها را با عسل کف گرفته شده، خمیر می کنند و موقع خواب هر شب دو مثقال با آب گرم سرد شده می خورند.

مقدار خوراک افتیمون از ۲ تا ۶ گرم است.

. دراستعمال خارج ، محلول های آن که به صورت دم کردن اعضای گیاه در آب به دست می آید برای شستشوی زخم و جراحات به کار می رود. صور داروئی۔ عصاره به مقدار ۲۰ر. تا 40 ر.گرم به صورت حب و طبق فرمول زیر:

عصاره گیاه  10/0 گرم

گرد بلادون   02/0 گرم

گرد شیرین بیان به مقدار کافی برای یک حب

مقدار مصرف آن. ۲- 4 حب در روز قبل از غذاست.

اشتها آور، مدر، مسهل و ضد اسکوربوت است. از آن سابقا برای رفع رماتیسم، يبوست، تب، آنژین ها، و غیره استفاده بعمل می آمده ولی امروزه مصرف آن بکلی متروک شده است.

- آب دمکرده ی آن را بنوشید. خون را صاف می کند، محلل و مسهل سودا و بلغم است.

۳- یک مثقال از آن را بجوشانید و با نبات شیرین کرده و بخورید. برای گوارش مفید است، برودت و سردی معده را برطرف میکند.

۴- هر روز یک مثقال از آن را بجوشانید، بعد مقداری گز خونساری در آب حل کنید، سپس صاف کرده و بنوشید. یبوست و زخم معده را درمان میکند.

۵- آن را نرم بسایید و با عسل خمیر کرده و هر روز صبح و عصر هر بار یک قاشق چای خوری از آن را میل کنید. جهت نشاط روح مؤثر است، ترس و وحشت را از بین می برد، صداع، تشنج امتلایی و دلهره و اضطراب را برطرف می سازد، عصبانیت، کابوس و مالیخولیا، صرع و فلج القوه را درمان میکند.

و تا یک هفته هر روز ۳۵ گرم از آن را نرم بسایید و در شير تازه دوشیده بخیسانید، بعد با ۷۵ گرم سکنجبین مخلوط کنید و بخورید و یا آن را بجوشانید و آب آن را در بینی بچکانید و یک قاشق غذاخوری از آب آن را هم بخورید، بعد روی آن دوازده مثقال گل قند بخورید. سردردی که از غلبهی سودا باشد را درمان میکند.

۷- به صورت ضماد برای کاهش درد مفاصل بسیار مؤثر است. تذکر: این گیاه برای مزاجهای گرم و صفراوی خوب نیست.

 

 

عوارض جانبی

مصرف آن توسط افراد دارای مزاج صفراوی موجب تهوع و استفراغ می گردد.

تاکنون هیچگونه عارضه جانبی مضر و خطرناک ناشی از مصرف بجای مقادیر درمانی گیاه مزبور شناسایی نشده است ولی مصرف مقادیر زیاد آن ممکن است منجر به بروز قولنج روده شود.

چنانچه صفرایی مزاجها آن را استعمال کنند، باعث غشی، سنگینی و غم می شود و مصلح آن کاسنی و سکنجبین است.

مضر گرم مزاجان است و مصلحش سکنجبین و کاسنی می باشد.

mood_bad
  • هنوز نظری ندارید.
  • یک دیدگاه اضافه کنید