نام های گیاه

فارسی: گلپر-گیاه انگژه - انجدان سفید - انگدان سفید - انجدان رومی - کاشم رومی - سیالوس - خوراكما

طب سنتی اسلام و ایران: این گیاه در مکتب مذکور به نام «سفندولیون» خوانده شده،

عربی : غيطل (Ghaytal)،سفندليون Safandulydn جزرالبقر (...Gazar)

انگدان را به اسمی علمی: Fetula asa foetida نوشته اند.

فرانسه: - ursine ، Fausse - Acanthe ، Berce

انگلیسی:  Cow parsnip

آلمانی: Braenklau

ایتالیائی: Spondilio

بخش های دارویی
موارد مصرف

موارد مصرف: موارد تأیید نشده استفاده دارویی از گیاه مزبور منسوخ شده است در طب سنتی از این گیاه برای درمان گرفتگی ماهیچه ها، اختلالات معدی، مشکلات گوارشی، اسهال، نزله گوارشی و اسهال ناشی از سرماخوردگی استفاده می گردد. فوروكومارين متوکسالین نیز جهت مداوای پسوریازیس به کار برده می شود.

در درمان تنگی نفس و آسم مفید بوده ریشه آن در درمان دردهای کبد و یرقان سودمند می باشد.

اثرات: گفته میشود این گیاه اشتها آور و آرامبخش ملایم بوده ولی اثر اصلی گیاه خاصیت متر آن است. موارد مصرف: موارد تأیید نشده از این گیاه برای درمان باد شکم، نفخ، سندرم Roemheld M.، بیماریهای گوارشی، ضعف معده و نزله روده استفاده می گردد.

انگدان نافع برای یبوست، بوی بد بدن، درد مفاصل، لکه سیاه خونی زیر چشم، کند ذهنی، فراموشی، حماقت، کمی حافظه، سردی، ورم طحال، یرقان، استسقاء، ضعف قوه باه، سختی ادرار و حیض و شیر، رعشه و فلج می باشد.

خواص: آن گرم کننده امعاء، محلل ریاح، مهیج اشتها، مقوی هاضمه و دافع اغذیه سنگین و ادویه سمی و طحال و يرقان و استسقا و استفراغ بلغمی، سختی بول بلغمی، مدر بول محتبس، حیض و شیر، گرم کننده کلیه و مثانه، محرک باه، رافع درد مفاصلی که از سردی ایجاد شده، می باشد.

خواص درمانی اثرات درمانی گیاه به طوریکه در کتب داروئی جدید منعکس است به شرح زیر می باشد .

اعضای درمانی گیاه دارای اثر مقوی باء ( H. Leclerc )، نیرودهنده، مدر و پائین آورنده فشارخون، به نحو ملایم ولی بادوام است. از آن درناتوانی جنسی، سوء هضم، بالا بودن فشارخون، نارسائی اعمال کلیه و صرع (ریشه) می توان استفاده به عمل آورد.

دراستعمال خارج ، جهت درمان خیز اندامها (oedeme)، تومورها، آبسه، كورك، التهاب، جوش های جلدی ( Furoncles ) و اولسرها به کار می رود. بررسی های محققینی مانند

H . Leclerc ، R . Paris

و J . Sterne ، نشان داد که تزريق درون وریدی او کتانول درسگی، باعث پائین آمدن فشار خون به وضع ملایم ولی به مدت طولانی، همراه با فراخ شدن مجاری عروق سطحی (. Vaso -

dilat ) وهمچنین افزایش ادرار و کاهش اورما خون می شود.

خواص درمانی: ۱- آن را بخورید. محلل رياه و مغیر رایحهی دهان است، نسیان و بلادت را زایل می کند، ذهن را نیکو، حفظ را زیاد، فلج القوه را درمان و احمقی را زایل می سازد، قدرت هاضمه را زیاد، دستگاه گوارش را تقویت، رطوبت بلغمی را نقصان، رطوبت اطراف معده را جذب، شیر مادران را زیاد، قوای جنسی را تقویت و معده را قدری خشن میکند. برای افرادی که ژخاء معده دارند نیکو است.

مردم بختیاری برای معالجه چرک زخم از انجدان استفاده می نمایند. زیرا انجدان مطلق مراد تخم آن است.

 

روش مصرف در منابع مختلف :

قراردادن مخلوط آن با سداب بر روی نمله (Herpes) و بواسیر مفید است. همچنین مالیدن مخلوط گیاه مذکور با روغن زیتون بر سر بیماران مبتلا به فرانیطس و لتارژی مؤثر بوده و در درمان سردرد بسیار نافع است. بذر گیاه مذکور از جمله مفیدترین داروهای آسم و صرع بوده، در درمان یرقان نیز می باشد. عصاره گل این گیاه در درمان زخمهای چرکین و مزمن گوش بسیار سودمند است و مصرف خوراکی بذر گیاه در درمان دردهای رحمی ناشی از اختناق عضو مذکور (هیستری) مفید می باشد.

روش مصرف: جهت مصارف خوراکی از دمکرده این گیاه استفاده میشود. فرآورده ها: برای تهیه خیسانده می بایست ۳ قاشق چایخوری از گیاه را به ۲ لیوان آب سرد افزود، به مدت ۸ ساعت به حال خود رها نمود. مقدار مصرف: فرآورده های این گیاه می بایست در طول روز نوشیده شوند.

روش مصرف: گاه از این گیاه به عنوان یکی از اجزای فرآورده های دارویی مرکب به همراه سایر ترکیبات تلخ استفاده می گردد. گیاه مزبور به صورت پودر یا دم کرده نیز به کار برده می شود. فراورده ها: جهت تهیه دم کرده عصاره حاصل از استخراج سرد یک قاشق چایخوری گیاه که طی مدت بیش از ۸ ساعت استخراج گردیده ام مصرف می شود.

مقدار مصرف

دم کرده: در طول روز میل شود.

پودر: 5/0 تا ۲ گرم از آن، ۲ تا ۳ بار در روز میل گردد.

چون زن بعد از حیض بلافاصله هر روز تا یک هفته یک درهم تخم انجدان بخورد، هرگز آبستن نمی شود.

سفید این گیاه را در غذا و سیاه آن را در داروها استعمال می کنند.

انگدان لطافت زاست و بیخش باد آور، اگر تن را با انگدان و بویژه با شیره آن ماساژ دهند در جذب کردن مواد به خارج بسیار مؤثر است. بوی تن را تغییر می دهد. ضماد آن که با روغن زیتون باشد لکه سیاه خونی زیر چشم را بکلی از بین می برد.

انجدان مفتح و جالی و محلل و ملطف و مقاوم سموم امراض سر است، ضماد انجدان سیاه با خطمی و آرد کرشنه بر سر جهت سدد حادث از اخلاط باردة مجتمعه در دماغ و آشامیدن آن دهان را نیکو و حافظه را زیاد و فراموشی و گند هوشی و حمق را زایل گرداند.

. آشامیدن آن خصوصأ محلل آن که سرکه آن را استعمال نمایند، زیرا که استعمال جرم آن در جميع مواضع جائز نیست.

خوردن مقدار یک مثقال تخم انجدان در اخراج جنین قوی الاثر است و مالش آن با روغن ایرسا یا روغن حنا نافع درد مفاصل ناشی از سردی است.

انطاکی نوشته که گویند: چون زن بعد از حیض بلافاصله هر روز تا یک هفته یک درم تخم انجدان بخورد، هرگز آبستن نشود. بیخ آن در افعال قویتر از سایر اجزاء آن است و مقدار شربت بیخ آن را تا نیم مثقال گفته اند.

انجدان ملین جسم، دافع بوی جسم و با روغن زیتون لکه را می برد و با روغن بنفشه برای درد مفاصل خوب است.

آن را با نبات به مقدار مساوی بکوبید و بخورید. سرفه ای که از غلبهی خون و صفرا باشد را درمان می کند.

۳- بوییدن آن جهت فواق نافع است.

 

 

عوارض جانبی

مضر ریه و معده و مصلح آن عسل است.

.پس از مصرف این گیاه به دلیل وجود فوروکومارین در آن، باید از ایجاد شرایط فوتوتوکسیک اجتناب نمود و از تشعشعات UV و نور خورشید پرهیز کرد. در صورت تماس با گیاه تازه له شده نیز همین خطرات وجود دارد.

عوارض جانبی و هشدارها: eg2[1]عوارض عمومی: تاکنون هیچگونه عارضه جانبی مضر و خطرناک ناشی از مصرف بجای مقادیر درمانی گیاه مزبور شناسایی نشده است. گواینکه مصرف آن توسط افرادی با پوست روشن ممکن است به دلیل اثر فوتوتوکسیک فورو کومارینها، موجب افزایش حساسیت به پرتو UV گردد.

انجدان مضر مثانه و روده ها است و مصلحش تخم خربزه می باشد. از حلتیت که صمغ درخت انگدان است روایت موجود میباشد.

تذکر: این گیاه مضر مثانه و امعاء است، مصلح آن در مورد مثانه تخم خربزه و در مورد امعاء صمغ عربی است.

mood_bad
  • هنوز نظری ندارید.
  • یک دیدگاه اضافه کنید