نام های گیاه

فارسی : اوجا ، گل پردار ، سمد (در رشت و اطراف آن) ، وج ، لیله

فرانسه : Ormeau ، 0 rouge ، Orme pedoncule ، Orme champetre

انگلیسی: Common elm، Elm

آلمانی: Rister ، Flatter - Ulme ، Ulme

ایتالیائی: Olmo gentil، Olmo commune ، Olmo

عربی: غرغار، غرغاج

بخش های دارویی
موارد مصرف

خواص درمانی پوست ثانوی گیاه که به چوب پیوستگی دارد، بیشتر به مصارف درمانی می رسد زیرا دارای اثرات مقوی، معرق، مدر، التیام دهنده، نرم کننده و قابض است. جوشانده پوست درخت را W . Bohn (درسال ۱۹۲۷) در رفع اسهال های ساده، عوارض نقرس و رماتیسم، بیماریهای ناشی از کمی ادرار، سودا ، بروز دانه ها و زخمهای ناشی از بیماریهای نقرس وخنازیر، بسیار مؤثر و شفا بخش اعلام کرده است.

H . Schulz در سال ۱۸۲۹، جوشانده مذکور را در رفع تب های نوبه، آب آوردند انساج ، نقرس و بیخوابیهای ناشی از آن مؤثر ذکر کرده است.

L . Kroeber در سال ۱۹۳5 برای پوست درخت اوجا ، علاوه بر موارد ذکر شده ، اثر رفع ضعف دستگاه هضم، نزله مخاطهای بدن و خونریزی ها نیز قائل بوده است. هنوزهم از پوست تازه این درخت که از شاخه های جوان جدا شده باشد، نوعی تنطور تهیه می گردد که برای درمان رماتیسم به کار می رود و بعلاوه از آن برای معالجه زخم ها استفاده میشود.

دراستعمال خارج، پنبه آلوده به جوشانده پوست و برگ درخت را بر روی زخم وجراحات ويا مواضعی از بدن که ناراحتی های پوستی مزمن داشته باشد، اثر میدهند و یا آنکه این کار را با ضماد حاصل از برگهای له شده ، جهت درمان بیماریهای مذکور انجام می دهند. به کار بردن جوشانده برگ درخت و یا پماد حاصل از آن اگر هردو، برای معالجه بیماریهای پوستی به کار رود، اثر قاطع حتی در رفع انواع دير علاج این بیماری ها ظاهر می کند. : صورداروئی۔ جوشانده 50 تا ۱۰۰ گرم پوست درخت در یک لیتر آب، بطوری که بر اثر این عمل و تحت اثر گرمای ملایم ، حجم محلول به نصف تقلیل یابد، به مقدار یک فنجان درهر روز صبح قبل از صبحانه و یا قبل از هرغذا (طعم این جوشانده را باید با افزودن قند و یا 50 گرم عسل ، شیرین کرد) پماد حاصل از 50 گرم پوست درخت (برای این کار پس از وارد کردن پوست در ۱5۰ گرم روغن خوراکی و ۵۰ گرم موم، آنها را در بن ماری به مدت نیم ساعت و در ۲ یا ۳ مرتبه متوالی، تحت اثر گرمای زیاد قرار می دهند و سپس به حالت گرم ازیک پارچه نازك به منظور صاف کردن ، می گذرانند. این پماد ها را باید به حالت سرد بر روی عضو اثرداد) – جوشانده 50 گرم پوست در یک لیتر آب جهت شستشوی عضو و یا تهیه ضماد گرم وغيره .

در سیبری از برگهای تازه این درخت، به جای چای، دم کرده تهیه می کنند.

قسمت مورد استفاده این درخت، برگ و دانه های آنست که اثر ضد کرم دارند و به مصارف درمانی می رسند.

.Ulmus fulva Michx * درختی است که در اتازونی می روید . جوشانده پوست ساقه اش به عنوان قابض در مصارف داخلی و نرم کننده به صورت ضماد بکار می رود.

فرآورده ها: پوست تنه گونه ذکر شده برای مقاصد دارویی و درمانی جمع آوری می شود. پوست شاخه های جوان به قطر کمتر از یک سانتی متر توسط دست به صورت حلقه هایی بریده شده و لایه های بالایی و بیرونی پوست دور ریخته شده و پوست داخلی خشک می شود.

اثرات درمانی ترکیبات: موسیلاژ که عمدتأ شامل D-گالاکتوز، -رامنوز و D-گالاکتورونیک اسید پس از هیدرولیز است. تانن ها (۳ درصد)، مشتقات کافئیک اسید از قبیل کلروژنیک اسید استرولهایی مانند بتأسیتوسترولاستیگماسترول

اثرات: این گیاه متر و قابض است.

موارد مصرف: موارد تأیید نشده از این گیاه به صورت خوراکی برای درمان بیماری های گوارشی و موارد شدید اسهال و به صورت موضعی جهت التیام زخم های باز استفاده می گردد.

طب سنتی اسلام و ایران: این گیاه در مکتب مزبور به نام دردار» با «شجره البق» خوانده شده، سرد و خشک در درجه اول است. برگ، پوست و گل گیاه در درمان جراحات مفید است. استعمال موضعی جوشانده ریشه و برگ این گیاه موجب بهبود شکستگی استخوان ها می گردد. هرگاه نوارهایی از پوست گیاه تهیه کرده روی کوفتگیها و جراحات قرار دهند بهبود آنها را تسریع می نماید.

عوارض جانبی و هشدارها: تاکنون هیچگونه عارضه جانبی مضر و خطرناک ناشی از مصرف بجای مقادیر درمانی گیاه مزبور شناسایی نشده است.

روش مصرف: این گیاه در فرآورده های گوناگون مورد استفاده جهت مصارف خوراکی و موضعی به کار برده می شود. فرآورده ها: از پوست آسیاب شده گیاه جهت تهیه دم کرده استفاده می گردد. برای تهیه جوشانده پوست گیاه مزبور، می بایست ۲ قاشق چایخوری پوست گیاه به یک فنجان آب افزوده شود. جهت مصارف موضعی نیز از نوعی جوشانده ۲۰ درصد گیاه که با نسبت ۱ به ۱ با آب رقیق می گردد، جهت درمان زخم های باز و چرکی استفاده می شود.

در قرون وسطی ، یعنی در قرن ۱۲ ، St. Hildegarde برای این درخت اختصاصات درمانی مختلف قائل بوده مانند آنکه برگ آن را برای رفع لکنت زبان و بیحوصلگی و چوب آنرا جهت درمان نقرس ، مؤثر می دانسته است . در زمانهای بعد مصارف درمانی عدیده برای آن پیدا شد چنانکه در زمان Matthiole (سال ۱554 میلادی) ، شیره گال های درخت برای رفع فتق اطفال به کار می رفته و از آن، جهت درمان والتیام سریع زخمها، استفاده به عمل می آمده است. جوشانده پوست درخت مخصوصا پوست ریشه آنرا، به صورت ضماد گرم، جهت رفع سختی مفاصل وهمچنین رفع انقباضات تشنجی ماهیچه ها، برروی عضو اثر می داده اند. از جوشاندن ریشه درخت نیز نوعی ماده روغنی به دست می آمده که طبق عقیده ماتيول، استعمال آن موجب روئیدن موی سر می شده است.

له شده پوست درخت جهت رفع درد های نقرسی به کار می رفته ، ضمنا از برگ درخت جهت درمان سرفه های خلط دار و چرکین ، استفاده بعمل می آمده است. در سالهای بعد، تدريجا استفاده از این درخت متروكگردید تا آنکه مجددا در سال ۱۸۷۳ میلادی مورد توجه قرار گرفت زیرا در این سال یکی از اطباء به نام Lysons ودر سال ۱۸۰۰ اطبای دیگر به نامهای Lettsom و Swediaur و غیره ، با توجه به آثار دیوسکورید و بررسی نتایج مداوا های خود، چنین اعلام داشتند که با فرآورده های این گیاه می توان نتایج مفید در رفع عوارض جلدی مشابه جذام به دست آورد و حتی اظهار داشتند که در یکی از موارد، بیماری را که مبتلا به عارضه جلدی مشابه بود و پیشرفت بیماری، این عارضه را در تمام سطح بدن انتشار داده و منظره ای کریه بوجود آورده بود ، با به کاربردن فرآورده های این گیاه شفا دادند، درحالی که هیچ گونه داروئی دراین بیماراثر شفابخش نداشته است. نتیجه آن شد که از این تاریخ به بعد استفاده از فرآورده های این گیاه بیشتر مورد توجه و بررسی های علمی قرارگیرد.

برگ های جوان این درخت بطوری که پلین اظهار داشته، در آن زمان بعنوان سبزی خوردن مصرف می شده است.

اطبای مختلف دیگر مانند Haller و Struve ، برای اعضای مفید این درخت ، اثر مدر و ضد تشنج قائل بودند . طبق نظر Dr. H . Leclerc ، در طب عوام با به کار بردن تیران و پماد پوست اوجا ، نتایج درخشان در رفع بیماری های جلدی به دست آمده است.

mood_bad
  • هنوز نظری ندارید.
  • یک دیدگاه اضافه کنید