نام های گیاه

فارسی: جوز هندی - جوزبوا - جوزا - جوز الطيب - ناتمگ ۔ لک من - موسکاد

عربی: جوز بویا، جوز الطيب، جائفل.

یونانی: فوقلج.

انگلیسی :mace nutmeg

لاتین :myristica

فرانسوی: muscade

بخش های دارویی
موارد مصرف

در مصارف موضعی این گیاه جهت درمان روماتیسم، سیاتیک، نورالژی و اختلالات بخش فوقانی دستگاه تنفسی به کار برده میشود. طب چینی: در طب چینی این گیاه برای درمان اسهال، استفراغ و مشکلات گوارشی به کار برده می شود. طب هندی: در طب هندی از این گیاه برای درمان سردرد، ضعف بینایی، بیخوابی، تب و مالاريا، وبا ، ضعف جنسی و ضعف عمومی استفاده می گردد.

طب سنتی اسلام و ایران: این گیاه در مکتب مذکور به نام «جوز بوا» خوانده شده، گرم و خشک در درجه دوم است. تقویت کننده کبد، طحال و معده بوده، يبوست آور، مدر، سودمند در درمان دشواری دفع ادرار، تقویت کننده قوه بینایی، مفید در درمان سل و خوشبو کننده دهان بوده، ضد استفراغ و بهبود دهنده گوارشها می باشد. طب هومئوپاتی: در طب هومئوپاتی این گیاه برای درمان علائم فیزیکی ناشی از اختلالات عصبی، مشکلات گوارشی همراه با نفخ و ادراک توأم با آشفتگی به کار برده میشود.

مصرف: موارد تأیید نشده: در طب سنتی از جوزبویا به صورت خوراکی برای درمان اسهال، اسهال خونی، التهاب غشاء مخاطی، کرامپ، نفخ و استفراغ استفاده می گردد.

خواص درمانی: ۱- آن را بخورید. فرح آور است و آشفتگی حال و بوی بد عرق بدن را برطرف می سازد، ادرار را زیاد می کند، گاز و نفخ را تحلیل می برد، از قی جلوگیری میکند، رطوبت معده را رفع کرده و برای معالجه ی قولنج شکم که در اثر سرما باشد نافع است، مقوی معده و دهانه ی معده، مری، کبد و باه در مورد سردمزاجان می باشد، برای درمان یرقان و استسقای عمومی بدن مفید است، ترشحات زیاد را در بدن بند می آورد، درد کمر را تسکین میدهد.

در استعمال خارجی، برای معالجه ی جنون و تسکین دردهای مختلفه به کار می رود و سردردهایی که با مزاج سرد همراه باشد را تسکین می دهد.

. در طب كره جوز هندی را برای مالش عضو بیمار مخصوصأ در تسکین درد روماتیسم استعمال می کنند.

. برای تقویت فهم، حافظه و تولید چربی کلیه، رفع درد مثانه، تحلیل باد و گاز، اخراج کرم روده، حرارت غریزی را افزایش می دهد.

مفرح و مقوی، بادشکن و قدری قابض حافظ حرارت بدن هست، هاضم می باشد.

آن را گرم، هاضم، بادشکن، خارج کننده بلغم و کرم کش گفته اند.

اطبای مسلمین جوزبوا را نشاط آور، هاضم، مقوی، مقوی باه و مخدر و منوم و مسکن گفته اند.

مصرف: جوزبویا در ترکیب تنطور معطر روبارب و همچنین به عنوان ادویه بکار می رود.

در معاجين مقوی باه و مغلذ منی استعمال کرده اند و نیز نسخه معروف معجون مروح الارواح که دارای ۲۰۰ مواد گیاهی طبی است جوزبوا یکی از اجزای آن می باشد.

روش مصرف: از روغن، عصاره، پودر، شربت و کره جوزبویا جهت مصارف خوراکی استفاده گردیده، روغن آن در مصارف موضعی به صورت لينمان ۱۰ درصد به کار برده می شود.

مقدار مصرف: عصاره | جوشانده: یک درصد، روزانه ۵۰ تا ۲۰۰ میلی لیتر. عصاره مایع: ۱ تا ۲ بار در روز روغن: ۱ تا ۳ قطره جهت مصارف خوراکی، ۲ تا ۳ بار در روز پودر: 3/0 تا ۱ گرم، نمیبایست مصرف آن از ۳ بار در روز تجاوز کند. شربت: روزانه ۱۰ تا ۴۰ میلی لیتر. تنتور: روزانه ۲ تا ۱۰ میلی لیتر. طب هومئوپاتی: ۵ قطره، یک قرص یا ۱۰ گلبول هر ۳۰ تا ۶۰ دقیقه (در موارد حاد) یا ۱ تا ۳ بار در روز (در موارد مزمن). ۱ تا ۲ میلی لیتر محلول تزریقی به صورت زیر جلدی ۳ بار در روز ( در موارد حاد ) یا یکبار در روز ( در موارد مزمن

1-کباب کرده ی آن را بخورید. اسهالی را که در اثر کثرت رطوبت معده و ضعف قدرت جذب باشد بهبود می بخشد.

2- جویدن نیم مثقال از آن بوی بد دهان را از بین می برد.

3- آن را نرم بکوبید، با برنج بجوشانید و بپزید و بخورید. برای درمان اسهال خونی، تسکین دردهای شکم، بی اشتهایی، سوءهاضمه که ناشی از ضعف باشد و رفع ضعف های بعد از مالاریا مفید است.

4-آن را در طول شبانه روز در دهان نگه دارید. بیحسی لب و دهان و زبان را برطرف کرده و لکنت زبان را برطرف می کند.

5- آن را نرم بکوبید، بعد با زعفران ساییده مخلوط کرده و به صورت شیاف از جلو به خود بگیرند. برای زنانی که به علتی حامله نمی شوند مؤثر است.

به مصرف قطره ی آن با روغن های مناسب برای تسکین درد گوش و رفع کری نافع است و مالیدن آن به چشم برای تقویت دید و رفع جرب پلک نافع میباشد.

خواص:

جوز هندی بسیار لطیف و ملين طبع و محلل، مانع تخمه و مقوی اعضاء رئیسه خصوصأ دماغ، مقوی حواس ناشتا جهت سهولت بریان کرده آن را با پوست جهت سرفه، خوردن آن مانع کرم معده است، جهت رفع مصرف سموم استفاده می شود، روغن آن با عسل بر بدن مفلوج یا صاحبان اوجاع مفاصل بارده و حميات بارده بلغمیه بمالند مفید است جهت منع تولید شپش و جهت قروح خبیثه مفید است. همچنین پوست آن مرهم تحليل اورام، ضماد آن جهت بواسیر و امراض مقعد به غایت مؤثر است. قطور آب برگ آن که کرم نموده جهت اخراج چرک گوش و خواص دیگر، مقی بلغم و مسهل و جهت امراض بارده دماغی و عصبی مانند فلج، لقوه و سرفه، ضيق النفس، نفخ شکم وجذام مفید می باشد.

خواص آن مسهل خوردن آن برای اخراج اقسام کرم معده و روده و کرم کدو مفید است و برای تقویت هاضمه نیز نافع است.

مواد سرد بلغمی و سوداوی را دفع می کند ضماد آن برای معالجه بیماریهای آمیزشی درست می کنند دم کرده آن برای اسهال خونی استفاده می شود. در کره جوز هندی را در طب برای مالش عضو بیماری مخصوصا در تسکین درد روماتیسم استعمال می کنند.

قسمتی دانه و پوست است از مغز دانه آن روغنی می گیرند به نام beurredemuscade که به عنوان نیرو بخش مصرف می شود در طب قدیم آن را مفرح ملطف، مسکر، حافظ حرارت غریزی، مقوی معده و باه دانسته اند، ضماد آن را برای سردرد، فلج، لقوه و استرخاء تجویز می کرده اند.

مقدار خوراک از نصف گرم تا ۱ گرم.

، برای اورام زمستانی، پادرد فلج آن را ضماد میکنند در مرض نقرس می خورند، ضعف باه و ضعف معده و نفخ شکم و اسهال را نافع است زیاد خوردن آن خواب آور است تراکیب مفرحات و معاجين گرم را شامل می شود، مقدار نصف گرم از جوزبوا و زنجبيل و زیره را همیشه خوردن دستگاه هاضمه را درست می کند و باد را از بدن دور می کند. . در آن ۵ تا ۱۵ درصد روغن زردی حاصل می شود که در صنعت صابون سازی و خوشبو کردن روغنهای سر و عطرها استعمال می شود.

در هند و پاکستان جوز بوا به طور ادویه در غذاهای مخصوص مثل بریانی شامل می شود. نیز پوست آن هم در بریانی استعمال می شود. غذا خوشبو و اثر آن مقوی است.

موساد و پوشش خارجی آن، علاوه بر مصارف درمانی، در فرمول عده ای از فرآورده های داروئی وارد می گردد و بعلاوه از آنها در تهیه بعضی لیکورهای مقوی قلب و هضم کننده استفاده می شود. بوردوموسکاد، در استعمال خارج به صورت مالیدن بر روی عضو، برای درمان رماتیسم به کار می رود.

صور داروئی۔ موسکاد در فرمول الكلای گا روس و همچنین آب ملیس ده کارس Eau de Melisse des Garmes و الكلای فیوراوانتی وارد می شود. و بوردوموسکاد در تهیه بم نروال و لینیمان دو روزن L

. de Rosen و یا بطور خالص به صورت مالش دادن بر روی عضو در رماتیسم به کار می رود.

محفظه بیرون دانه (Macis) ، به مصارف درمانی نمی رسد ولی در تهیه شراب سیل۔ کمپوزه Vin de scile compose از آن استفاده می شود .

اسانس موسکاد به عنوان مقوی و به مقدار ۲۰ قطره یا نصف قاشق چایخوی در یک فنجان آبگرم مصرف می شود، مشروط بر آنکه بطور مداوم به کار نرود.

 

 

 

مناطق قابل رویش
عوارض جانبی

خواص درمانی دانه این گیاه و همچنین پوشش خارجی آن (Macis)، از مواد محرك و مؤثر اند ولی ادامه مصرف آنها خطرناک می باشد مانند آنکه مصرف ۷ تا ۱۲ گرم آنها موجبات مسمومیت را فراهم آورده است. مصرف بی رویه اسانس موسکاد، ایجاد نوعی رخوت و خواب عمیق همراه با کاهش عمل رفلکس ها می کند. سمی بودن آن برای انسان، بیشتر از حیوانات است. با توجه به موارد مسمومیت که غالبا از مصرف موسکاد و اسانس آن پیش می آید، باید همواره این نکات مورد دقت قرار گیرد که اولا مصرف آنهایی رویه و بیشتر از مقادیر درمانی نباشد و ثانيا ادامه پیدا ننمايد زيرا ايجاد خطر می کند.

تاکنون هیچگونه عارضه جانبی مضر و خطرناک ناشی از مصرف بجای مقادیر درمانی گیاه مزبور شناسایی نشده است، گو اینکه استفاده از آن ممکن است منجر به بروز درماتیت تماسی آلرژیک شود.

موارد منع مصرف: استفاده از این گیاه در هنگام بارداری ممنوع است.

مصرف بیش از حد اسانس و دانه جوزبویا: بلع ۱ تا ۳ عدد جوزبویا (یا حتی مقادیر کمتر آن به دلیل تغییر صورت گرفته بر مشتقات فنیل پروپان در محیط بدن، ممکن است موجب ایجاد مشتقات آمفتامین شده، در نتیجه احتمالا منجر به تشنگی شدید، تهوع، سرخی و التهاب صورت و اختلالات هوشیاری از تغییرات خفیف مانند اضطراب و بیحالی تا توهم شدید) گردد. این حالت گیجی ۲ تا ۳ روز ادامه می یابد. جهت درمان مسمومیت ناشی از مصرف این گیاه می بایست به تخلیه معده (با وارد کردن فرد مسموم به استفراغ، شستشوی معده با محلول صورتی رنگ پتاسیم پرمنگنات و تجویز سدیم سولفات) و خوراندن زغال فعال اقدام شود. سایر اقدامات درمانی شامل استفاده از دیازپام به صورت درون وریدی جهت درمان اسپاسم، درمان قولنج با آتروپین، جایگزینی الکترولیت و درمان موارد احتمالی اسیدوز با تزریق سدیم بیکربنات می باشد. در صورت وجود شوک نیز باید افزایش دهنده های حجم پلاسما به صورت انفوزیون تجویز شوند. کنترل عملکرد کلیه ها ضروری بوده، در صورت لزوم نیز می بایست اقدام به لوله گذاری و تنفس اکسیژن گردد.

تذکر: برای گرم مزاجان مضر است و حالت مستی ایجاد میکند، مضر کبد و ریه می باشد، ایجاد بداخلاقی میکند، اسراف در خوردن آن تحریک کننده بوده و ایجاد اختلالات، مسمومیت، تشنج و عوارضی از جمله سردرد، سرگیجه، خنده های احمقانه، تجسم مناظر تخیلی، تحریکات عصبی، ضعف، بی حالی، چرت زدن، کاهش دید چشم و هم چنین ایجاد حالتی در انسان که تمایل به گاز گرفتگی دارد می کند، مصرف زیاد از حد آن باعث فلج و در نهایت سقوط کامل و مرگ می شود.

mood_bad
  • هنوز نظری ندارید.
  • یک دیدگاه اضافه کنید