نام های گیاه

فارسی: قولنجان - گلچین - خسرودارو.

فرانسه: g , major , galanga

ایتالیائی:galanga maggiore

انگلیسی:greater galangal , siames ginger , galangal

المانی: grosse galgant

عربی: خاولنجان khawlangan

موارد مصرف

طبیعت آن: گرم است.

خواص درمانی: ۱- آن را بسایید و بخورید. درد معده را تسکین می‌دهد، مقوی کلیه و اعضای دستگاه گوارش است، بول را کم و شب ادراری را درمان می‌کند، صدا را صاف کرده و سردردهای رطوبی را تسکین می‌دهد، قاطع آروق است، درد کمر، رماتیسم و سیاتیک را درمان می‌کند، زیاد کننده‌ی سرعت تکلم است، بدن را در برابر ابتلای به مرض سرطان مقاوم کرده و در افراد سرطانی سرعت پیشرفت سرطان را کم می‌کند.

۲- چهار گرم کوبیده ی آن را با یک لیوان شیر بز تازه دوشیده بخورید. نعوظ را بسیار می‌کند.

۳- بیست و پنج گرم از آن را نرم بسایید، بعد با ۴۰ گرم شیر تازه بجوشانید و بخورید. شهوت مردان را زیاد

می‌کند.

۴- آن را در دهان نگه دارید و بمکید. بوی بد دهان را برطرف می‌سازد. ه مقداری از پودر آن را بخورید و یک تکه از آن را دائم در دهن نگه دارید. لکنت زبان را درمان می‌کند. و آن را چون غبار نرم بسایید، بعد با کمی روغن زیتون مخلوط کرده و هر شب بر پوست صورت بمالید.

کک مک صورت را برطرف می‌کنند.

خیار نام‌های دیگر : قثد – قثاء..

مشخصات: میوه ی گیاهی است از خانواده ی Cucurbitaceae، یک ساله با ساقه ای خزنده و پوشیده از تارهای سفت و خشن که برگهای آن بزرگ و پیچک دار می‌باشد. گلهای آن زرد رنگ و بزرگ است که نر و ماده جداگانه روی یک پایه قرار دارند. میوه ی آن دراز و سبز و سبز مایل به سفید و کوچک و بزرگ می‌باشد که مربوط به نژادهای مختلف آن است.

طبیعت آن: سرد و تر است.

خواص درمانی: ۱- هر روز عصر یک عدد خیار را از بوته بچینید که خوب آفتاب روز را خورده باشد و بخورید.زکام تابستانی را درمان می‌کند، استخوان‌های پیران را محکم‌تر می‌سازد.

۲- هر روز صبح، ظهر و شب هربار یک عدد خیار را بدون نمک بخورید. فشار خون را درمان می‌کند.

۳- روزی پنج یا شش مرتبه هربار یک خیار بزرگ و زرد و رسیده را از وسط دو نیم کرده و مغز آن را بتراشید و با فشار، آب آن را بگیرید و بخورید. التهاب و صفرا و تب های صفراوی و تب حصبه یا تیفوئید را درمان می‌کند.

۴- آن را زیاد بخورید، یا آب آن را بگیرید و بنوشید. برای شست وشوی کلیدها مفید است، سنگ کلیه و  مثانه را از بین می‌برد، درد مثانه را تسکین می‌دهد، عطش و حرارت خون را می‌نشاند، یبوست و یرقان را درمان می‌کند، درد معده های گرم را تسکین می‌دهد.

ها نرسیده و کوچک آن را با شکر بپزید و به بچه‌ها بخورانید. برای اسهال آنها مفید است.

و آن را هم زیاد بخورید و هم رنده شده ی آن را روی مثانه ضماد کنید. مدر است و حبس البول یا بند آمدگی ادرار را درمان می‌کند.

۷- هر روز گوشت و مغز آن را له کرده ضماد کنید و یا آب آن را بگیرید و بر روی موضع ناراحت بمالید. ترک خوردگی‌های پوست، خارش، جوش‌هایی که هم خارش و هم سوزش دارد و هم چنین کچلی را درمان می‌کند، برای ناراحتیهای پوستی، سوختگی از آتش و سوختگی در اثر آب جوش بسیار مفید است.

به هر روز ته تلخ خیار را آن قدر روی موضع بمالید تا کف کند و سفیدی ته خیار ظاهر شود، بعد آن ته خیار را در فاضلاب بیندازید تا نابود شود. سودا را درمان می‌کند.پوست خیار خواص درمانی: ۱- برای راحت زاییدن هنگام درد، ده گرم خشک آن را دم کنید و آبش را بنوشید. ۲- سه روز، هر روز مقداری از آن را بجوشانید و آبش را بنوشید. زردی یا یرقان را درمان می‌کند.

۳- پوست خیارهای بزرگ و کاملاً رسیده را بکنید، بر صورت پهن کنید و پس از یک ساعت بردارید، بعد صورت را با کرم چرب کنید. درهم رفتگی یا چین و چروک پوست صورت را برطرف می‌کند.

تخم خیار نام دیگر: سمن دوگم گم

خواص درمانی: ده روز، هر روز عصر یک مثقال از نیم کوب شده ی آن را دم کنید و آب آن را بدون شیرین کردن بنوشید. مدر، خنک کننده و مقوی است، بازکننده و پاک کننده‌ی عروق از مواد لزج می‌باشد، فشار خون را درمان می‌کند، سنگ کلیه و سنگ مثانه را از بین می‌برد، برای رفع اورام کبد مفید است.

روغن خیار خواص درمانی: برای جلوگیری از خون بواسیر، روزی سه بار آن را روی محل بواسیر بمالید.

برگ گیاه خیار خواص درمانی: عصاره ی تازه ی آن به عنوان قی آور کودکان در مواردی که اختلال هضم داشته باشند، مصرف می‌شود.

ریشه‌ی بوته‌ی خیار خواص درمانی: خشک آن را بجوشانید و آب آن را بنوشید. مدر است و برای معالجه ی بیماری بری بری مفید می‌باشد.

ریزوم گیاه اثر مقوی معده، اشتها آور، مقوی، مدر و بادشکن دارد. از آن جهت درمان المباگو، رفع دردهای روماتیسمی، دیابت و بیماریهای کلیه استفاده می شود. yunani در ایران نمی روید ولی ریزوم گیاه در بازارهای ایران مانند گیاه قبلی تحت نام خولنجان در معرض استفاده قرار می گیرد.

گونه مفید دیگر آن alpinia allunghas rox گیاهی چند ساله و دارای نوعی دیگر ریشه غده دار و معطر است. در نواحی شرقی هند یافت می شود. برگهای باریک و دراز به طول ۲۰-۴۵ سانتی متر و گلهای غیر معطر صورتی رنگ زیبا و مجتمع به صورت پانیکول دارد میوه کسروی شکل و اثرات درمانی آن شبیه گیاه قبلی است در ایران نمی روید.

گیاهی است پایا و دارای ریزوم استوانه ای شکل که از آن ساقه های هوائی متعدد خارج می گردد برگهایی متناوب غلاف دارد دراز نوک تیز بی کرک بایک رگبرگ اصلی مشخص و رگبرگهای فرعی متعدد به صورت موازی دارد میوه اش بو سینه و محتوی دانه های بسیار است این گیاه در نواحی جنوبی چین و در فرمز می روید بعلاوه در هند و برخی نقاط چین نیز پرورش می یابد قسمت مورد استفاده این گیاه ریزوم آن است که پس از خارج کردن از زمین و تمیز نمودن، ریشه و ساقه های هوایی آن را قطع می کنند و بقیه را خشک کرده بصورت قطعاتی در مرض استفاده قرار می دهند.

محرک و دارای اثر نیرو دهنده مشابه زنجبیل است در سوء هضم های همراه با نفخ به عنوان بادشکن و رفع درد دندان به صورت جویدن به کار می رود. گرد آن عطسه آور است. صور دارویی:

از ریزوم این گیاه به صور مشابه زنجبیل استفاده به عمل می آید. بعلاوه در ردیف ادویه خوراکی قرار دارد در فرمول بم دو فیور اوانتی نیز وارد می شود. این گیاه در ایران نمی روید.

عرفی:galangal

طبی: alpinia_ galanga

خولنجان نوعی از ادویه است و آن چوب پاره های در هم پیچیده کج شده و رنگ آن سرخ مایل به سیاهی است و طعم آن اندکی تیز می باشد و از جمله نباتهایی است که به عطر منسوب است و به این معنی آن را فاویه می دانند و آن را از بلاد چین با مامیران و ریوند چینی به اطراف می برند و خسرو دارو را نیز خاولنجان میگویند.

به سریانی قوليجان و به ترکی قرغات و به هندی کلیجن میگویند و آن ریشه ای است منشعب و گره دار رنگ آن میان سرخی و سیاهی و اندرون آن سفید مثل سفیدی ریشه نوع بزرگ سعد و آن در بلاد هند كثير الوجود است و می گویند که آن داروی هندی است از نبات آن بجز ریشه آن استعمال نمی کنند و آن خوشبو مایل به سرخی تند طعم و لذيذ و با حدت و بی لذع و بیگره است بعضی می گویند که بهترین آن چینی صلب الجواهر گران وزن سرخرنگ غلیظ کم گره آن است و قوت آن تا هفت سال باقی می ماند از خواصش آن است که چون آن را بر سفره ای که بر آن طعام می خورند بگذارند گرد آن مكس هجوم ننماید و آن نافع امراض بلغمی و سوداوی و سرطان و خنازیر و قروح خبیثه و او رام بارده و صداع بارد و صرع بلغمی و تصفیه آواز و سرفه رطوبتی و دافع بوی بد دهان و دردهای بارد بلغمی و درد کمر و عرق النساء است.

خولنجان: تکه های پیچیده و به رنگ سرخ و سیاه و تند مزه و خوشبوی و سبک وزن و ره آورد مملکت چین است. ماسرجریه گوید: خولنجان و خسرودارو یکی است.

مزاج: در دوم گرم و خشک است. خاصیت: لطيف وبادشکن است. دهان بدبو را نیکو گرداند. بوی دهان را رفع کند.

اندامان راننده: در علاج قولنج و درد گرده نافع و در غریزه جنسی کمک است و بدنش به وزنش پوست چوب میخک است.

خاولنجان: باد را از امعاء براند و نفخ را بنشاند و قولنج را بنشاند و سود دارد و درد معده را منفعت کند و باه را قوت دهد.

ریشه درخت پان (تنبول) می باشد. خوب آن سخت، سنگین، سرخ، کلفت وکمی گره دار است رنگ آن از بیرون سرخ و از داخل سفید مایل به زردی است.

خواص: مقوی معده، هاضم، مقوی باه و خارج کننده بلغم است. نافع سرفه تر و صاف کننده صدا است. در بعضی مناطق به طور محلی در زکام فصلی و سرفه داده می شود محرک باه است و نافع درد کلیه و قولنج و کمر می باشد در تنگی نفس بچه ها مفید و در سرفه سیاه خولنجان را سانیده و با عسل به طور لیسیدن به بچه می دهند که تشنج را کم می کند و نیز سانیده آن را با شیرین بیان و عسل نافع كليه امراض سینه است ریشه آن تا ۷ سال دارای قوت است دانشمندی به نام جبهس جوهرهایی به نامهای کامفراید comphgride کالنجن kalingen و آپانين apancin از خولنجان به دست آورده است. قبل از آن عرب اسم آنها را خلنجان یا خولنجان نامیدند خولنجان دو قسم است: یکی را ليسرگلنگا که در موضوع آن هستیم و دوم بنام گریتر گلنگا یعنی خولنجان بزرگ که آن را خولنجان بیابانی نیز می گویند در کتابهای سانسکریت از آن نام برده شده و معلوم می شود که از قدیم آن را شناخته اند و معلوم می شود که هندوها خولنجان چنینی را به وسیله عربها شناخته اند و نیز در قرن پنجم در زمان انوشیروان این دارو بنام خسرو دارو رایج بود معلوم می شود که ایرانیها به وسیله تاتارها این دارو را شناخته اند و تاتارها هنوز چای را از آن معطر می کنند paulus aegineta در قرن هفتم بعد از آن یونانی ها و نظير ibu khurdadbah او در قرن نهم و آخرین آنها ادریسی در ۳۰۰ سال قبل نوشته که این دارو را از چین و هند به کشور عدن آوردند ابن سینا و اطبای عرب آن را برای امراض معده و درد معده مفید دانسته اند و محرک است. گفته می شود که در یمن بوعی باز از این ریشه در ساختن آشیانه خود که بر لب دریا می سازد استفاده می کند.

بعضی افراد سودجو لانه آنها را خراب نموده و خولنجان آشیانه آنها را می دزدند.

sarapion از قول اسحق بن عمران این را گرم و خشک در درجه سوم بیان کرده است و برای اشخاص مزاج بلغمی مفید دانسته و نیز برای رفع رطوبت معده مفید است این دارو از حرارت خودش خوراک را در معده هضم میکند و قولنج را دور می کند تنفس را لطيف و دهان را خوشبو می سازد و کلیه را گرم نگاه می دارد. اطبای عرب هم این مطالب را تائید کرده اند.

میر محمد حسین بیان کرده که کالنگل مقوی، علاج معده، بادشکن، محرک و مقوی باه است و گفته که بچه از مصرف آن زودتر به سخن گفتن می پردازد معجون گرده آن با روغن لکهای پوست را دور می کند.

اطبای محلی آن را برای کم کردن ادرار در مرض قند زیاد استعمال می کنند و بوی بد دهان را برطرف می سازد و بدین منظور آن را می جویند و عصاره آن سوزش حنجره را

خوب می کند.

داروی فرنگی به اسم تنطور warburgs خولنجان یکی از اجزاء مهم آن بشمار می رود که در طب انگلیسی استعمال نمی شود. لكن اهالی روسیه برای معطر نمودن شربت ها از آن استفاده می کنند.

خولنجان از یک دوم تا یک پنجم درصد روغن دارد با ماده رنگی و به قول vogel فورمول آن c10h16o آقای brandes از خولنجان با اتر ماده ای بی بو بی مزه به شکل کریستال به نام koempferide استخراج کرده است. آقای e . tahns در سال ۱۸۸۳ از ریشه آن چند ماده به دست آورده است:

و دکتر thresh در سال ۱۸۸۴ از ریشه آن ماده ترش و تندی به نام galangol استخراج کرد.

و مواد دیگر درصد گرم خولنجان را این طور تجزیه کرده است

 

مناطق قابل رویش
عوارض جانبی

تذکر: نفاخ است، در معده سریعاً فاسد می‌شود و بطیء الهضم می‌باشد. مصلح آن نمک است.

 

mood_bad
  • هنوز نظری ندارید.
  • یک دیدگاه اضافه کنید