نام های گیاه

فارسی: دارچین

عربی: دارصین

یونانی: افیمونا

سریانی: مرسلون،

رومی: قیطرسنین،

انگلیسی: Ceylon Cinnamon

بخش های دارویی
موارد مصرف

سینام آلدئید موجود در روغن فرار حاصل از تقطیر پوست این گیاه ضد باکتری، متوقف کننده رشد قارچ و بهبود دهنده حرکات روده بوده، در آزمایش های انجام شده روی حیوانات، واجد اثرات خفیف استروژنی روی دستگاه تناسلی است. البته ترکیب مسئول بروز اثر مذکور تاکنون شناخته نشده است. گیاه مزبور همچنین موجب افزایش خفیف ترشحات معدی شده، حشره کش نیز می باشد. اثر اخیر مربوط به دی ترپن های سینزیلانول و سینزیلانین موجود در گیاه است. موارد مصرف:

موارد تأیید شده به وسیله کمیسیون E - کم اشتهایی - اختلالات گوارشی موارد تأیید نشده: در طب سنتی گیاه مزبور برای درمان اسهال کودکان، سرماخوردگی ها، آنفلونزا، همچنین دفع کرم و به صورت خارجی نیز جهت شستشوی زخم ها استفاده می شود. طب هندی: در طب هندی از این گیاه برای درمان دندان درد، تهوع، استفراغ و نیز رفع بوی بد دهان استفاده میشود.

. لطيف، گشاینده و درمان کننده انواع عفونت ها و چرک های ناشی از خلط های فاسد می باشد. در درمان کچلی های قارچی، زخمهای چرکین، زکام، گوش درد، تاری دید (به صورت خوراکی یا موضعی) مؤثر است. پاک کننده سینه بوده، در درمان سرفه نافع میباشد. گشاینده گرفتگی های کبد و تقویت کننده اندام مذکور، خشکاننده رطوبت های معده، سودمند در درمان استسقا و نیز نافع در تسکین التهابات و دردهای کلیه و رحم، مدر و قاعده آور است.

دارچین ضد خونریزی است.

خواص درمانی:

روغن دارچین گدازنده، بسیار گرم و تحلیل برنده است. محلول آن را بر لکه ها و نقطه های عدسی بمالند و با سرکه علاج جوشزهای شیری است، در مداوای اگزما و قروح مفید است، در علاج لرزه روغن دارچین تأثیری عجیب دارد. برای زکام خوب است، روغنش سرگرانی آورد، دماغ را می پالاید و رطوبات دماغ را برچیند، مسکن درد گوش است، بچه را می اندازد. دارچین درد مفاصل را سود دارد و باد را براند و لرزه را در تب لرزه کم کند، مضرات نیش کژدم و زنبور و زهر مار و امثال آن را سود دارد و درد زهدان را تسکین دهد.

دارچین دارای خاصیت تقویت کننده اعمال هضم و جریان گردش خون است و از آن برای رفع سوء هضم ها بخصوص در مورادی که با نفخ همراه باشد و به عنوان بادشکن استفاده می شود. دارچین برای رفع اسهال، ضعف عمومی بدن مصرف میگردد.

دارچین دارای یک نوع روغن مایع فرار و دارای خواص مقوی و ضد درد معده است. به طور کلی این گیاه مقوی، محرک، ضد عفونی، قبض کننده و به طور خفيف و ملایم مقوی قوه باه است و حرکات قلب و تنفس را زیاد می کند.

این ادویه معطر عسلی رنگ که در کتاب الهی «انجیل» از آن سخن گفته شده است، مدتهای طولانی ماده مشترک بسیاری از معالجات طب سنتی بوده و در درمان عفونت ها، اختلالات گوارشی و بیماری های قارچی از آن استفاده شده است.

لبنانی ها از دارچین به عنوان محرکی در درمان سرماخوردگی، روماتیسم و کنترل ریزش آب دهان در نوجوانان و افراد مسن استفاده می کردند.

همچنین، ماده فعال اصلی در دارچین به نام «سینامالدهايد، حاوی ترکیبات ضد زخم معده است که سبب تحریک مغز نیز می شود.

. خواص درمانی:

۱- آن را بخورید. باسیل سیاه سرفه را نابود میکند، پادردهای رطوبی و دردهای رطوبی مفاصل را برطرف می سازد، محرک جریان خون است، بادشکن، تونیک و آرام بخش می باشد، برای ناراحتیهای پس از زایمان مفید است، موجب افزایش اغلب ترشحات بدن می شود، لطیف کننده و بازکننده ی

گرفتگیها و انسداد مجاری است، جاذب الرطوبه می باشد و رطوبات اضافی و اخلاط رطوبی بدن را جذب و دفع و عفونت اخلاط را رفع میکنند، تریاق سموم حیوانی، نباتی و معدنی است، نیروبخش و مقوی می باشد، برای درمان خفقان، وسواس، وحشت، جنون، کبد و استسقا مفید است، برای رفع خشونت صدا و آواز که از بلغم غلیظ باشد مؤثر است و سینه و حنجره را پاک می کند.

روش مصرف: جهت مصارف خوراکی از این گیاه به صورت خرد شده برای تهیه دم کرده ها استفاده می گردد. اسانس و سایر فرآورده های جالينوسی حاصل از آن نیز به کار برده می شوند. روغن های حمام، قطره ها و همچنین فرآورده های مرکب حاوی گیاه مزبور برای مصارف موضعی در دسترس می باشند. | اشکال دارویی: عصاره مایع (۱ به ۱). | فرآورده ها: برای تهیه چای می بایست بر روی 5/0 تا ۱ گرم از پوست دارچین آب جوش ریخته، پس از گذشت ۱۰ دقیقه آن را صاف نمود. جهت تهیه تنتور، ۲۰ قسمت پوست دارچین را در ۱۰۰ قسمت اتانول ۷۰ درصد (VNV) می خیسانند ( 90 OAB).

مقدار مصرف: روزانه ۲ تا ۴ گرم دارو یا 05/0 تا 2/0 گرم اسانس گیاه مورد استفاده قرار می گیرد. دم کرده: یک فنجان از دم کرده این گیاه، ۲ تا ۳ بار در روز، همراه با غذا نوشیده گردد. عصاره مایع: ۰ / ۵ تا ۱ میلی لیتر عصاره این گیاه، ۳ بار در روز مصرف شود. تنتور: ۲ تا ۴ میلی لیتر تنتور این گیاه، ۳ بار در روز استفاده شود. استاندارد دوز منفرد گیاه مزبور 5/1 تا ۱ گرم است.

در میان کردها دمکرده پوست آن را با زنجبیل برای تسکین درد و سردرد و سرماخوردگی و زکام به مصرف می رسانند.

روایت:

در طب الائمه به نقل از یکی از پیغمبران چنین دستور آمده است: یک رطل خیار چنبر کوبیده در یک رطل آب یک روز و شب خیس می شود، سپس صاف میگردد و صافش گرفته ناصاف آن را دور می ریزند و بعد آن صافی را در یک رطل از عسل قرار می دهند و یک رطل فشرده گلابی و چهل مثقال روغن گل، سپس در آتش ملائم پخته می شود تا به یکدیگر غالب شود. بعد آن را از روی آتش پائین می آورند تا سرد شود، وقتی که سرد شد با آن فلفل و دارفلفل و قرفه فرنفل و زنجبیل و دارچین و جوزبوا از هر یکی سه مثقال کوبیده و الک کرده باشد و موقعی که این اجزاء مخلوطی در آن قرار داده شد آنها را با یکدیگر کاملا معجون و تخمیر کرده در یک ظرف سفالی با یک ظرف شیشه ای و هر روز دو مثقال از آن ناشتا می خورند و به اذن پروردگار به آنچه گفته می شود مفید است که از آن مرضها يرقان و تب سخت و سفت می باشد.

خوراک دارچین با گلپر از هر کدام ۱ مثقال نافع سکسکه و شخص عقیم می باشد.

صور دارویی: دارچین در مصارف داخلی به صورت گرد و به مقدار ۵ تا ۵ گرم، آب مقطر به مقدار ۱۰ تا ۶۰ گرم مخلوط در یک پوسیون، تیزان ۸ در هزار، تنطور 5/1 به مقدار ۵ تا ۱۵ گرم، مخلوط در یک پوسیون و غیره مصرف می شود.؟ آب مقطر دارچین:

جهت تهیه طبیعی این آب مقطر، ۱۰ گرم دارچین را با ۲۰۰ میلی لیتر آب خالص مخلوط نموده و تقطیر می نمایند تا ۱۰۰ میلی لیتر آب مقطر حاصل شود یا این که ۲ میلی لیتر اسانس دارچین را به همراه ۶۰ میلی لیتر الکل در ۱۰۰ میلی لیتر آب مخلوط نموده، و ۵ گرم تالک استریل افزوده بعد تکان داده صاف نمایند. در این حالت آب مقطر مصنوعی دارچین که محلول غلیظی است به دست می آید که باید در هنگام مصرف رقيق گردد.

مصرف:

اسانس دارچین یک ماده ضد نفخ بوده و به مقدار زیاد، به عنوان عامل طعم دهنده و گاهی به عنوان محافظ استفاده می شود.

۲- هر روز صبح ناشتا کمی دارچین ساییده را در دهان بریزید و بخورید. قبض کننده می باشد، محرک اشتها است، حافظه را تقویت میکند، ضد درد معده، سوءهاضمه و مه است، درد کلیه را تسکین می دهد، سرفه ی کهنه و مزمن را برطرف می کند.

٣- کسانی که در اماکن مرطوب زندگی می کنند و یا افرادی که از شهرهای کم رطوبت به نواحی مرطوب سفر میکنند، همچنین کسانی که شغلشان در آب است و یا کسانی که در ندامتگاهها زندانی می شوند و کسانی که در اطاقهای پشت به آفتاب زندگی می کنند، بهتر است هر روز چهار برابر دارچین خرد شده را نیم ساعت دم کنند و قبل از برداشتن از روی آتش یک برابر پودر زنجبیل و مقداری نبات به آن اضافه کرده و به جای چای بخورند.

۴- کوبیده ی آن را بجوشانید و با آب صاف کرده ی آن شربت درست کنید و به مرور بنوشید. قاعده آور است، درد رحم را تسکین می دهد، کرم کش است، ضعف قلب را بهبود می بخشد.

ها سه روز پی در پی آن را با زرده ی تخم مرغ بخورید. مقوی باه و چاق کننده است.آب دمکرده ی آن را با سرکه و مستکی کوبیده بخورید. برای رفع سکسکه رطوبی نافع است.

۔ اگر موقع جماع دارچین را خوب در دهان بجوید و با بزاق دهان مخلوط کرده و آب دهان را بر قضيب بمالید، موجب التذاذ جماع میشود.

. خواص درمانی:

۱- آن را بخورید. برای تقویت هاضمه، تحلیل نفخ و گاز معده، رفع یرقان و بواسير نافع است.

۲- آن را هم بخورید و هم بر موضع بمالید. برای تسکین سردرد و سنگینی سر و دردهای رحمی مفید

است.

٣- مالیدن آن بر موضع برای درمان رعشه، رفع تب و لرزهای بلغمی و سوداوی، عقرب زدگی، دانه ی بواسیر و تسکین درد آن مفید است، اگر آن را به پلک چشم بمالید، برای رفع پریدن پلک نافع می باشد و اگر به چشم بمالید، برای تقویت دید چشم مؤثر خواهد بود.

۴- اگر آن را در گوش بچکانید، سنگینی گوش را برطرف می کند.

5- تنتور آن محرق است، حركات تنفس را زیاد می کند، ضدخون ریزی است، محرک اعصاب و ضد تشنج می باشد، مقوی دستگاه گوارش و بدن خواهد بود.

دارچین را اگر دم کنند میل نمایند برای تقویت اعصاب و ضد تشنج است.

اگر با زیره سیاه باشد علاج بواسیر است.

 

 

مناطق قابل رویش
عوارض جانبی

عوارض عمومی: تاکنون هیچگونه عارضه جانبی مضر و خطرناک ناشی از مصرف بجای مقادیر درمانی گیاه مزبور شناسایی نشده است با این وجود گیاه به دلیل داشتن سینام آلدئید دارای پتانسیل متوسطی جهت ایجاد حساسیت می باشد. استفاده در دوران بارداری از این گیاه در دوران بارداری نباید استفاده نمود.

تذکر در افراد گرم مزاج ایجاد سردرد می کند، برای مثانه مضر است، برای کسانی که ناراحتی کلیوی دارند که با حرارت کلیه توأم است خوردن آن صلاح نیست، باعث سقط جنین نیز می شود.

mood_bad
  • هنوز نظری ندارید.
  • یک دیدگاه اضافه کنید