نام های گیاه

فارسی: سورنجان کرمانی - گل حضرتی - پیاز سگ - خمل - سورنگان - عکنه - گل حسرت - شنبلید

انگلیسی: Colchicum autumnale L. Colchicum

 

بخش های دارویی
موارد مصرف

موارد مصرف: موارد تأیید شده به وسیله کمیسیون E

- نقرس

- تب مالت

کارایی گیاه مزبور در این گونه موارد قابل پذیرش است. در گذشته این گیاه برای درمان تومورهای پوستی، کوندلیوم، داء الصدف (پسوریازیس)، التهاب توأم با نکروز عروق، Tendovaginitis (التهاب تاندون و نیام آن) ، التهابات مجاری گوارشی، بیماری Behect ، تشمع کبد، لوسمی حاد و مزمن، آلودگی به شپش، آسم، استسقاء و روماتیسم استفاده می گردید.

. مقوی جنسی و مسهل است طب هومئوپاتی: درطب هومئوپاتی این گیاه برای درمان نقرس حاد و مزمن و نیز التهاب کلیه و مجاری گوارشی، ترشحات پیکری، Tendovaginitis (التهاب تاندون و نیام آن) و روماتیسم حاد مفصلی به کار برده می شود. کارایی گیاه در موارد مزبور هنوز اثبات نشده است.

خواص درمانی:

کلشیک دارای اثر ضد نقرس است، به طوری که از این نظر باید آن را داروی اختصاصی نقرس حاد ذکر کرد. در دوران درمان نقرس با کلشیک همواره باید به این نکته توجه داشت که به مجرد از بین رفتن درد و عوارض نقرس مصرف آن قطع و مجددا هنگام بروز عوارض تجدید گردد.

فرآورده های کلشیک ضمن رفع عوارض نقرس، اثر شدید بر روی معده و روده دارد.

، نوع زرد و سفید زخم  های کهنه و مرطوب را خشک گرداند .

خوراک آن با صبر، نافع سیاتیک، یرقان، درد طحال و نقرس است.

رنگ صورت را شفاف می کند.

اثرات (پیاز، دانه و گل): اثر ضد میتوز این گیاه از طریق مهار جنبش کروموزوم ها، به ویژه در مورد لنفوسیت های فاگوسیت کننده صورت می گیرد. پدیده مذکور مبنای اثر بخشی گیاه مزبور در مهار مهاجرت و اتولیز فاگوسیتهای دخیل در فرآیندهای التهابی و آثار ضد التهاب آن میباشد.

موارد تأیید نشده: به دلیل سمیت شدید، موارد مصرف داخلی این گیاه نادر بوده، جز در مواردی از قبیل حملات نقرسی و تب مالت استفاده نمی شود.

خواص درمانی: ۱. دو گرم از آن را بکوبید و بخورید. بادشکن و نیروبخش است، مسهل اقسام بلغم میباشدو اخلاط لزج را از اعماق بدن خصوصأ از مفاصل بیرون میکشد، برای معالجه ی یرقان و ورم طحال مفید است.

۲- آن را با زنجبیل و فلفل مخلوط کرده بکوبید و با عسل به صورت خمير در آورده هر شب یک قاشق چای خوری از آن را بخورید. نیروی جنسی را افزایش میدهد.

٣- سه روز روزی یک بار ۲ تا ۳ گرم از آن را بکوبید و با شیر تازه دوشیده شده مخلوط کنید و بخورید. ضعف قوای تناسلی را برطرف میکند.

۴- آن را با صبر زرد بکوبید و در دهان ریخته با آب میل کنید و یا در کپسول خالی ریخته و فرو دهید. نقرس و عرق النسا را درمان میکند. له افرادی که دردهای استخوانی و مفصلی دارند و علت آن درد روماتیسم یا نزولات سردمزاجی یا کمبود کلسیم در بافت استخوان می باشد، استخوان قلم گوسفند را در آتش یا تنور گذاشته تا ذغال شود، بعد آن ذغال را پودر کرده و با نیم برابر وزنش با سورنجان مخلوط کنند و در کپسول های خالی ۵۰۰ ریخته و صبح، ظهر و شب هربار دو کپسول بخورند، بهبودی حاصل میشود.

و مقداری از کوبیده ی آن را با زعفران ساییده شده و زرده ی تخم مرغ مخلوط کرده ضماد کنید. دردهای استخوانی را تسکین می دهد، ورم های سفت را تحلیل میبرد.

۷- نیم مثقال از آن را با شش نخود زعفران ساییده و مقداری گلاب مخلوط کنید و قبل از غذا بخورید و کوبیده­ی سورنجان را هم با سرکه مخلوط کرده و بر موضع بمالید. درد مفاصل و آرتروز را درمان می کند.

به آن را نرم بسایید، بعد با پیه آب کرده مخلوط کرده شیاف درست کنید و شبی یک عدد مصرف نمایید. برای انداختن دانه­ی بواسیر و تسکین درد آن بسیار نافع است.

در درمان نقرس و دردهای مفصلی مفید بوده و به صورت ضماد دردهای مذکور را فورا تسکین می بخشد.

دارویی:

مصرف تنطور کلشیک بدین طریق است که ابتدا ۳۰ تا ۴۰ قطره و در روزهای بعد ۱۰ تا ۱۵ قطره زیادتر آن را به کار می برند و این عمل را تا موقعی ادامه می دهند که بیش از ۳ تا ۴ بار حس احتياج به دفع در روز پیدا شود. عصاره هیدروالکلی دانه کشیک که هر 1/0 گرم آن در ۲۴ ساعت به صورت حب مصرف می شود. حد اکثر مصرف آن 05/0 در هر دفعه و 2/0 گرم در ۲۴ ساعت است. كولشی سین را نیز به عنوان ضد نقرس به کار می برند ولی چون سمیت زیاد دارد، خطرناک است کولشی سین در مصارف داخلی به مقدار نیم تا یک میلی گرم در یک دفعه و 002/0 گرم در ۲۴ ساعت به کار می رود.

١. نسخه جهت درمان رماتیسم و نقرس: تنطور دانه کلشیک ۲۵ گرم. تنطور برگ آكونیت ۱۲ گرم. تنطور دیژیتال ۵ گرم.

شراب سفید به مقدار ۱۰۰۰ گرم. پس از صاف کردن، به مقدار ۸ تا ۳۰ گرم هنگام صبح مصرف شود. ۲- نسخه جهت درمان رماتیسم: سولفات کینین 15/0 گرم. عصاره دیژیتال 02/0 گرم. گرد دانه کلشیک 05/0 گرم. برای یک حب و به مقدار ۲ تا ۳ حب در روز. این گیاه در ایران نمی روید.

سورنجان نافع کلیه دردهای مفاصل، مخصوصا موقع ریزش مواد به مفاصل می باشد. دستور: خوراک یک درم تا یک مثقال با شکر و مالیدن آن از خارج بر محل درد

دستور ماليدن: مخلوط نیم درم سورنجان سفید با سرکه بر محل درد مالیده شود.

خوراک سورنجان با فلفل و زیره نافع سستی بدن و اخراج کننده بلغم و اخلاط غلیظ از جاهای تنگ و گود در عمق بدن و قاتل کرم و کرم کدو می باشد. معده را ضعیف می کند و باید با ادویه مقوی معده مثل زنجبیل و فلفل و پونه و زیره مصرف شود.

خوراک نیم درم آن با شیر تازه ای که با فانید با عسل شیرین شده باشد، سه روز پی در پی، محرک قوه باه و زیاد کننده منی می باشد. حمول ساییده آن با روغن کهنه بز یا میش نافع بواسیر داخلی و درد مقعد است ضماد سورنجان با گلاب و نوشیدنش نافع نقرس و درد آن می باشد.

بوییدن گل سورنجان باز کننده موی رگهای بسته شده در مغز و محلل باد و نافع سر درد از سردی می باشد

در علاج درد مفاصل، بدلش به وزن آن برگ حنا و نیم وزنش مقل كبود می باشد.

همراه با زنجبيل و زیره نافع درد و مرض نقرس می باشد.

. سورنجان سفید همراه با پونه، زیره و زنجبيل نافع نقرس می باشد.

روش مصرف: از گیاه خرد شده، عصاره تازه فشرده و سایر فرآورده های جالينوسی جهت مصارف خوراکی استفاده میشود.  اشکال دارویی: آمپول و قرص. مقدار مصرف: برای درمان حملات حاد نقرس نخست باید یک میلی گرم کولشیسین را به صورت خوراکی مصرف نمود، سپس تا هنگام تسکین درد، هر ۱ تا ۲ ساعت، 5/0 تا 5/1 میلی گرم آن را میل کرد. مقدار مصرف روزانه کولشیسین نباید از ۸ میلی گرم تجاوز کند. مقدار مصرف کولشيسين جهت درمان یا پیشگیری تب مالت، 5/0 تا 5/1 گرم می باشد.

روش مصرف
عوارض جانبی

كولشی سین چون از راه کلیه به تأنی دفع می شود. از این نظر نباید برای مبتلایان به ناراحتیهای کلیه تجویز شود.

استعمال زیاد نوع زرد وسفید ورمها را سخت و عضله ها را مثل سنگ می کند و باعث تشنج می شود.

. استعمال زیاد سورنجان بر ورم، آن را سخت و غلیظ کرده و باعث تشنج می شود.

تذکر: مضر معده است و ایجاد دل پیچه و ضعف در معده و ک مصلح أن: کتیرا - شکر - زعفران می باشد.

عوارض عمومی: این گیاه شديدأ سمی بوده، نشانه های مسمومیت ناشی از آن شامل دردهای معدی، اسهال، تهوع، استفراغ و ندرتا خونریزی های روده و معده می باشند. ممکن است این علائم حتی در صورت مصرف مقادیر دارویی گیاه مزبور نیز بروز نمایند. مصرف دراز مدت این گیاه منجر به ایجاد آسیب های کبدی و کلیوی، ریزش مو، التهاب اعصاب محیطی، میوپاتی و آسیب مغز استخوان (که با نشانه هایی مانند کاهش تعداد گلبول های سفید، کاهش پلاکتهای خون، کم خونی مگالوبلاستیک و به ندرت کم خونی آپلاستیک همراه است)، میشود. استفاده در دوران بارداری استفاده از این گیاه در دوران بارداری ممنوع است، چرا که ممکن است سبب بروز ناهنجاریهای جنینی گردد. مصرف این گیاه توسط پدر و پیش از لقاح نیز احتمالا چنین اثری دارد. مصرف بیش از حد: ۳ تا ۶ ساعت پس از مصرف مقادیر منجر به مسمومیت حاد با این گیاه، نشانه هایی مانند سوزش دهان، سختی بلع، تشنگی و پس از گذشت ۱۲ تا ۱۴ ساعت علائمی نظیر تهوع، دردهای شدید معدی، استفراغ، اسهال، اسپاسم های مثانه، خون شاشی، افت فشار خون، اسپاسم و متعاقبا فلج پیشرونده رخ داده، نهایتأ خفگی و کولاپس عروقی موجب مرگ می شود. مقدار کشنده دانه گیاه مزبور برای بزرگسالان ۵ گرم و برای کودکان ۱ تا 5/1 گرم است و مقدار کشنده کولشیسین نیز بین ۷ تا ۲۰۰ میلی گرم میباشد. جهت درمان مسمومیت های ناشی از این گیاه باید پس از شستشوی معده و مصرف مسهل های نمکی (مانند سدیم سولفات)، به درمان علامتی از دیازپام برای مداوای تشنج و از آتروپین برای درمان اسپاسم های رودهای استفاده می گردد)، لوله گذاری و تنفس اکسیژن اقدام شود.

مضر معده است و مصلحش کتیرا، فانید، شکر، قند و زعفران است. بدل آن بوزن سورنجان تربد، ثلث وزن آن افتیمون و عشر وزن آن خربق سفید می باشد.

اشتها را از بین می برد و مصلحش مربای آمله است.

چنانچه کسی نوع سیاه و سرخ سمی را خورده باشد با شیر گاو، و قی کنند تا دفع ضرر بشود.

mood_bad
  • هنوز نظری ندارید.
  • یک دیدگاه اضافه کنید