نام های گیاه

فارسی : عشقه ، داردوست

عربی : قسوس، حبل المساكين

فرانسه : Herbe de St. - Jean ، L . a cautere ، L . grimpant ، Lierre commun

انگلیسی : Bentwood ، Ivy

آلمانی :  Baumefeu ، Efeu

ایتالیائی:  Verna، Edera

بخش های دارویی
موارد مصرف

موارد مصرف: موارد تأیید شده به وسیله کمیسیون E: . سرفه - برونشیت این گیاه موجد نزله تنفسی بوده، از اینرو جهت درمان علامتی بیماری های التهابی و مزمن برونشی مورد استفاده قرار می گیرد. موارد تأیید نشده: در طب سنتی از این گیاه به صورت داخلی برای درمان اختلالات کبد، طحال و کیسه صفرا، همچنین نقرس، روماتیسم و خنازير و به صورت خارجی برای مداوای زخم های ملتهب، پینه، سلولیت، التهابات، درد عصبی، اختلالات انگلی، زخم ها، دردهای روماتیسمی و التهاب وریدها استفاده میشود.

طب سنتی اسلام و ایران: این گیاه در مکتب مذکور به نام های «قسوس» و «لبلاب» خوانده شده، سرد و خشک در آخر درجه اول است. ریزاننده سنگ های کلیوی، قاعده آور، سودمند در تسکین گوش درد و تاری دید است. گذاردن جوشانده آن بر روی سوختگی های ناشی از آتش موجب التیام آنها می گردد. طب هومئوپاتی: در طب هومئوپاتی گیاه مزبور برای درمان راشیتیسم به کار برده میشود.

: روش مصرف: این گیاه به صورت داروی خرد شده و نیز دیگر فرآورده های جالینوسی دارای مصارف خوراکی و موضعی در دسترس می باشد. اشکال دارویی: فرآورده های دارویی موجود در بازار حاوی گیاه مزبور شامل انواع قطره، قرص و شیاف هستند. فرآورده ها: برای تهیه دمکرده می بایست یک قاشق چایخوری پر از پودر گیاه را به یک چهارم لیتر آب داغ افزود، سپس آن را به مدت ۱۰ دقیقه به حال خود رها کرد. جهت تهیه ضماد یک قسمت از برگهای تازه گیاه را با ۳ قسمت آرد تخم کتان مخلوط می کنند. برای تهیه دمکرده، یک قاشق چایخوری پودر گیاه به یک چهارم فنجان آب جوش افزوده شده، ۱۰ دقیقه به حال خود رها می گردد. مقدار مصرف: جهت مصارف خوراکی می بایست از دمکرده و یا چای این گیاه، ۳ بار در روز استفاده شود. مقدار متوسط مصرف روزانه این گیاه 3/0 تا 8/0 گرم است. برای مصارف موضعی نیز باید برگهای تازه گیاه مزبور را روی زخم های چرکین و سوختگی ها قرار داد، همچنین می توان  از جوشانده برگهای تازه (۲۰۰ گرم در یک لیتر آب) به طور موضعی، برای درمان روماتیسم استفاده نمود. مقدار مصرف روزانه تنتور این گیاه ۴۰ تا ۵۰ قطره و دوز منفرد آن ۵ تا ۱۰ قطره میباشد. طب هومئوپاتی: ۵ قطره، یک قرص یا ۱۰ گلبول هر ۳۰ تا ۶۰ دقیقه (در موارد حاد) یا ۱ تا ۳ بار در روز (در موارد مزمن). ۱ تا ۲ میلی لیتر محلول تزریقی به صورت زیرجلدی، ۳ بار در روز (در موارد حاد) یا یکبار در روز (در موارد مزمن)

در طی قرون مختلف، استفاده های درمانی متعدد از آن بعمل می آمدهمانند آنکه در قرون وسطی، برگ آن به مصارف عدیده ای نظیر، رفع اخلاط خونی، آب آوردن انساج ، بیماریهای طحال، سردرد، زردی، تأخير و یا قطع حالت قاعدگی در زنان جوان، بیخوابی، بیماریهای پوست، و ریشه و شیره گیاه، هریک به مصارف متفاوت می رسیده است. تدريجا استفاده از آن ، در زمانهای بعد به علت مسمومیتی که بوجود می آورد ، کاهش کلی پیدا نمود بطوری که حتی امروزه نیز کمتر به مصارف درمانی می رسد.

خواص درمانی چون میوه، برگ و قسمتهای مختلف عشقه دارای ماده سمیهه درین است، از این جهت مصرف آنها باید در نهایت دقت و احتیاط صورت گیرد و حتی از آنها جز برای استعمال خارج ، استفاده بعمل نیاید. از برگ عشقه، سابقأ به عنوان قاعده آور استفاده بعمل می آمده است. Hegi و H . Schultz ( درسال ۱۹۲۹)، برعکس مصرف آنرا درطب عوام برای جلوگیری از خونروی رحمی (خونروی در فواصل قاعدگی) تأیید نموده و علت این اختلاف را نیز چنین بیان داشته اند که هه درین به مقادیر کم ، موجبات فراخ شدن عروق خونی را فراهم می آورد.

باز شدن قاعدگی) در حالی که مقادیر زیاد آن، باعث تنگ شدن مجاری عروق و کندی ضربان نبض و قلب می گردد.

میوه عشقه، دارای هه درين زيادتر و اثر مسهلی و قی آور شدیدتر است. بعلاوه اثرمعرق دارد ولی چون سمیت آن بیشتر از برگ گیاه است. همواره موجبات بروز خطر را فراهم آورده است.

بطور خلاصه مصرف اعضای گیاه به علت سمیتی که دارند باید درنهایت احتیاط صورت گیرد. مصرف ۱۰ تا ۱۲ میوه عشقه ایجاد حالت مسهلی شدید می کند از گم رزین این گیاه، سابقا به عنوان قاعده آور استفاده بعمل می آمده است.

برگ عشقه اثر صفرابر، تصفیه کننده خون و خلط آور دارد و از آن در درمان سیاه سرفه ( L . Binet ) ، التهاب نای، برونشیت های مزمن ، رماتیسم و نقرس ، دفع رسوبات صفراوی ، ترشحات مهبلی (ترشحات زنانگی) و پائین آوردن فشار خون می توان با رعایت نهایت احتیاط مانند سایر اعضای گیاه استفاده کرد.

در استعمال خارج آنرا در تسکین درد و درمان سلولیت ( Cellulite ) مؤثر ذکر نموده اند

استفاده از عشقه برای استعمال خارج، بیش از مصارف داخلی آن معمول بوده است بطوری که از قدیم الایام آنرا برای رفع التهابهای سطحی پوست بدن والتيام زخم ها بکار می برده اند.

درهومئوتراپی (Homoeotherapie) ، استفاده از عشقه برای درمان راشیتیسم، نزله۔ بینی، سینوزیت، برخی اختلالات مغزی و درمان بیماری های رماتیسمی پیشنهاد شده است.

صور داروئی۔ دم کرده یاجوشانده 4 تا 6 گرم برگ در یک لیتر آبی دم کرده یاجوشانده 4 تا ۸ گرم میوه دریک لیتر آب گرد برگی به مقدار و تا گرم مخلوط در عسل یا قند و پادریک محلول۔ گرد میوه به مقدار 50/0 تا 5/1 گرم مخلوط در عسل ياقند و یا در یک محلول.

پزشکان متخصص در فيتوتراپی ، مصرف الکلاتور چوب عشقه (۱۰گرم درهر ۱۰۰ میلی لیتر) را به مقدار 4 – 5  قطره و حداکثر به مرتبه در روز، جهت درمان سرفه، مخصوصا در سیاه سرفه توصیه نموده اند (1).

در استعمال خارج، جوشانده 2 تا 4 مشت برگ گیاه در یک لیتر آب برای تهیه لوسیون ، کمپرس وغيره بکار می رود و اثر تسکین دهنده و تقویت کننده پوست ظاهر می سازد.

پماد آرام کننده درد و ضد رماتیسم

الكلاتور برگ عشقه   5 گرم

اسانس اوریگان (Origanum vulgare) ۲۰ قطره

لانولین     20 گرم

وازلین (یا آکسونژ) 4000 گرم

از این پماد باید به صورت مالش دادن در محل دردناک، استفاده شود مگر آنکه عضو مورد نظر دارای حالت التهابی با احساس فشار باشد که درمورد اخیر باید جوشانده گیاهویا ضماد برگ آن بکار رود.

برای رفع حالت التهاب و تجمع شیر در پستان و همچنین بهبود زخمهای غانقرايائی ، برگهای تازه عشقه را له کرده، گرد زغال یا قند و دارچین خرد شده بدان می افزایند و سپس در محل دردناك یا بر روی زخم قرار میدهند.

برای معالجه کچلی، یک مشت برگ عشقه را در یک لیتر سرکه خیسانده، محلول حاصل را بر روی پوست سر به مدت ۵ تا ۱۰ شب، هنگام خواب تأثیر می دهند.

از مصارف غیر درمانی عشقه این است که پارچه های تیره رنگ اگر در جوشانده برگ عشقه شسته شود، به خوبی تمیز می گردد و حالت تازه پیدا می کند.

از ساقه های نازک و سبز آن جوشانده ای درست میکنند که برای رفع سردرد و سرفه مفید است و جوشانده اش معرق و در باز کردن عادت ماهیانه مؤثر است.

خیسانده برگ عشقه در سرکه برای کچلی به عنوان ضماد در صورتی که به طور مکرر تا یک هفته گذارده شود، خیلی مفید است.

سردرد و بی نظمی های عادت ماهانه زنان نیز در فهرست درمانی این گیاه قرار گرفته اند. استفاده از عشقه می تواند مفید و ضمنا خطرناک باشد، زیرا که تأثیر مقدار زیاد آن بسیار مخرب و خطرناک است. علائم مسمومیت به وسیله برگها و میوه این گیاه با حالت استفراغ، اسهال، سوزش معده و روده شروع و به اختلالات شدید عصبی بخصوص مننژیت منتهی می شود. اما اگر فراورده های دارویی عشقه به صورت استعمال خارجی مصرف شود، نقش یکی از بهترین مواد دارویی را ایفا خواهد کرد.

این گیاه تب را پایین آورده، بدن را به عرق کردن وادار می کند و بی نظمی های قاعدگی زنان را رفع می کند. فرآورده های دارویی آن نسوج آسیب دیده را ترمیم می کند (در زخم ها، دمل ها و ورم ها)، در زخمهای سوختگی تأثیر زیادی دارد. نیز مسکن درد و ضد رماتیسم می باشد. اعضای مختل گیاه اثر مدری، مسهلی و ضد تشنج دارد و مصرف آنها برای رفع سیاه سرفه و سرفه های تشنجی توصیه شده است.

برای میوه آن اثر قاعده آور قائل شده اند و آن را در رفع بواسیرهای خونی و آب آوردن انساج مؤثر ذکر نموده اند. بعلاوه چنین شهرت دارد که مصرف شیره برگ تازه این گیاه، بینایی را نیرو می بخشد. صور دارویی:

جوشانده یک مشت از برگهای تازه عشقه در یک لیتر آب جهت رفع انواع دردها به شکل لوسیون، کمپرس و غیره به کار می رود.

میوه عشقه سیاه کننده مو و ضماد برگ آن باز کننده دمل و التیام دهنده زخمها است. برای رفع کچلی، برگ عشقه را در سرکه خیسانده و ده شب متوالی هنگام خواب روی سر و محل زخم گذارده، منفعت بخشد.

عوارض جانبی

تاکنون هیچگونه عارضه جانبی مضر و خطرناک ناشی از مصرف بجای مقادیر درمانی گیاه مزبور شناسایی نشده است، با این وجود گیاه در صورت تماس با پوست دارای پتانسیل متوسطی جهت حساسیت زایی میباشد.

مسمومیت مسمومیت از عشقه بدفعات برای اطفال پیش آمده است. مصرف آن در پرندگان وحيوانات مختلف، باعث ایجاد مسمومیت می گردد. مقادیر زیاد آن، موجبات مسمومیت شدید و حتی مرگ را فراهم می سازد. برگ عشقه مانند میوه آن، دارای سمیت است زیرا درهردو آنها، هه درین، وجود دارد.

عوارض مسمومیت ازعشقه، عبارت از استفراغ، اسهال، پیدایش ضایعاتی در دستگام هضم، احتقان مننژها و غیره است. طبق عقیده Joanine، پیدایش استفراغ و حالت اسهالی، به علت تأثير هه درین است که در حیوانات خون گرم، اثرسمی شديد ظاهر می کند. عوارض عصبی حاصل از مصرف زیاد آن، مربوط به ماده دیگری از گیاه می باشد که هنوز به خوبی شناخته نشده است.

برای رفع مسمومیت، مصرف مواد قی آور، شیر، مواد نرم کننده و ترکیبات ترياك دار توصیه شده است. در بعضی اشخاص، تماس جوانه های گیاه با پوست بدن، ایجاد تحریکات جلدی مینماید ولی امروزه با توجه دقیق به پوشش جوانه ها، پیدایش این حالت را مربوط به تأثیر مکانیکی تارهای ۷-۸ قسمتی و ستاره ای شکل جوانه ها می دانند که سطح بشره آنرا می پوشاند.

mood_bad
  • هنوز نظری ندارید.
  • یک دیدگاه اضافه کنید