نام های گیاه

فارسی: (قهوه)

عربی: بن

انگلیسی: Coffea arabica L. Coffee

فرانسه:  Cafier ، Cofee tree

آلمانی: Koffeebaum

ایتالیائی : Caffe ، Caffe di Moka ،

بخش های دارویی
موارد مصرف

۱- آب دمکرده ی آن را بنوشید. مدر بول، محرک و بازکننده ی گرفتگی ها است، مسکن غليان خون و مسکن حدت صفرا و سودا و سوزاندن آن می باشد، برای رفع مسمومیت از تریاک و فرآورده های تریاک و سایر مواد مخدر مفید است و حالت چرت و خواب مسمومین را از بین می برد، تب های عضوی را تسکین می دهد، بدن را در مقابل ناراحتی های روحی مقاوم می سازد، عمل هضم را سهل میکند، بواسیر، احتناق روده، یرقان، وبا و جذام را درمان می کند، سردردها و چشم دردها را تسکین می دهد، برای درمان مالیخولیا مفید است، ناراحتی های مثانه، قولنج مثانه و کلیه را برطرف می سازد، برای کسانی که خواب زیادتر از حالت طبیعی دارند مفید است و خواب آنان را متعادل میکند، خشک کننده ی رطوبات زیادی امعا میباشد، قابض است و در قطع بعضی اسهال ها مؤثر واقع می شود.

٢- خوردن دانه های خام و نارس قهوه برای رفع میگرن یا همی کرنیا و تب های نوبه ای مفید است.

۳- یک قاشق قهوه ی بو داده را با سه قاشق شکر در آب جوش حل کنید، بعد یک برش لیمو در آن بیندازید و بخورید. خستگی را برطرف می کند، سردردی که از خستگی باشد را تسکین میدهد.

۴- یک یا دو عدد قهوه ی بو داده را در دهان خوب بجوید و بخورید. بوی سیر را از دهان می برد.

5- انگشت پیچ آن با عسل برای درمان سرفه ی بلغمی و سیاه سرفه مفید است.

برای درمان چشم دردی که از زکام باشد و یا زکام در موقع مالاریا، قهوه ی خام را بجوشانید و با آن بخور دهید و نصف استکان از آن را هم بنوشید. بهبود حاصل میشود.

۷- گرد کوبیده ی آن برای معالجه ی سوختگی از آتش و آب جوش نافع است. مضماد آن با عسل برای ترمیم عضو از جا در رفته مصرف می شود.

بخشهای دارویی:

دانه (به اشکال گوناگون و در مراحل مختلف تکوین).

در طب سنتی از قهوه برای افزایش کارایی فردی استفاده می شود. موارد مصرف: دانه بو داده قهوه: موارد تأیید شده به وسیله کمیسیون E

- اسهال - التهاب دهان و گلو موارد تأیید نشده از دانه بو داده قهوه برای درمان اسهال حاد با منشأ غير مشخص استفاده می گردد. فرآورده مزبور همچنین برای درمان موضعی التهاب خفیف مخاط دهان و گلو به کار برده میشود. در طب سنتی از دانه بو داده قهوه برای درمان زخم های چرکی استفاده می گردد.

دانه خام قهوه: موارد تأیید نشده: قهوه خام جهت درمان هیپوتونی (ضعف بنیه) و نیز به عنوان یکی از اجزای داروهای ضد درد کاربرد دارد. در طب سنتی قهوه جهت افزایش کارایی فردی و نیز درمان کم خونی، هپاتیت و آماس مورد استفاده قرار می گیرد. طب هندی، در طب هندی از دانه های نارس این گیاه جهت درمان میگرن و تب و از دانه های رسیده آن برای درمان اسهال استفاده می شود. دمکرده های غلیظ قهوه نیز جهت درمان مسمومیت باتریاک والكل مصرف می گردد. طب سنتی اسلام و ایران: این گیاه در مکتب مذکور به نام «بن» خوانده شده، گرم در درجه اول و خشک در درجه دوم است. گشاینده انسدادها، مسکن دردها، غلیان خون و نیز حدت صفرا و سودا بوده بنابراین در تبهای دموی، صفراوی و سوداوی و به ویژه اوایل ابتلا به تیفوئید، آبله و تبهای چهار یک نافع است. ملین، مدر و بهبود دهنده سرفه های بلغمی، دافع خستگی، مقوی معده و مسکن انواع سردرد میباشد. طب هومئوپاتی: در طب هومئوپاتی این گیاه جهت درمان بیخوابی و نورالژی به کار برده می شود.

دانه بو داده قهوه: روش مصرف: از پودر دانه بو داده قهوه و فرآورده های آن به صورت داخلی یا موضعی استفاده میشود. مقدار مصرف: مقدار متوسط مصرف دانه های بو داده این گیاه به صورت آسیاب شده در مصارف خوراکی، ۹ گرم (به طور متوسط ۳ گرم در هر وعده) است.

دانه خام قهوه: روش مصرف: از دانه های آسیاب شده قهوه در انواع مختلف دم کرده مانند قهوه پخته (قهوة صاف شده، قهوه اسپرسو و...)، استفاده می گردد. کافئین نیز در فرآورده های ترکیبی گوناگون، جهت مصارف درمانی مختلف به کار برده می شود.

مقدار مصرف: ۱۵ گرم در روز. طب هومئوپاتی: ۵ قطره، یک قرص و یا ۱۰ گلبول هر ۳۰ تا ۶۰ دقیقه (در موارد حاد) ویا ۱ تا ۳ بار در روز (در موارد مزمن). ۱ تا ۲ میلی لیتر محلول تزریقی به صورت زیر جلدی ۳ بار در روز (در موارد حاد) و یا روزانه یکبار در موارد مزمن) (HABI)

عمل فیزیولوژیکی وسميت قهوه برروی دستگاه اعصاب مرکزی وسطحی، مانند یک ماده نیرودهنده اثر می کند و چنین معتقدند که با مصرف آن، ضمن فراهم شدن نوعی نشاط باطنی، باریک بینی، وسرعت انتقال در درك مسائل مختلف پیش می آید. از معایب قهوه آن است که غالبا ایجاد بیخوابی می کند ولی اگر عادت به مصرف مقدار متعادل آن پیدا شود، در بسیاری از اشخاص موجب بیخوابی نیز نمی گردد.

قهوه برروی جریان گردش خون تأثير نموده، ضربان نبض و انرژی انقباضات ماهیچه دل را به طور محسوس افزایش میدهد ضمنا ترشح و دفع ادرار را زیاد می کند. بررسی دانشمندانی - بنانند Tiffeneau و Busquet نشان داد که تأثیر قهوه برروی مرکز عصبی مغز ، کلیه، قلب وغيره، به علت وجود کافئین در آن است یعنی در واقع ترکیبات دیگر قهوه، هیچ گونه اثر دراعضای مذکور ندارند و یا آنکه اثر آنها ثانوی است.

خواص درمانی- قهوه سبز کمتر به مصارف درمانی می رسد فقط از خیسبانده آن، گاهی برای رفع رماتیسم و از گرد آن به صورت کاشه، به عنوان تب بر استفاده بعمل می آید.

از قهوه بوداده به عنوان نیرودهنده جهت رفع ضعف قوا، درطی دوران بیماری حصبه و در برخی بیماری های ریوی مانند ذات الریه و همچنین در رفع سردرد هائی که پس از مصرف غذا، گاهی حاصل می شود استفاده می گردد.

از قهوه در رفع مسمومیت های ناشی از مصرف الکل، مخصوصا درمسمومیت های تریاك استفاده بعمل می آید.

کافئین، اثر مقوی قلب ومدر دارد و در ضعف قلب ناشی از بیماریهای عفونی نظیرذات۔ الريه و تب حصبه و همچنین در سنکوپ ها، آب آوردن انساج وجیزهای سطحی بدن، اثر مفید ظاهر می کند. بعلاوه کافئین دارای اثر نیرودهنده سیستم عصبی و ماهیچه ای است و از آن در - رفع بعضی دردهای عصبی و همچنین ضعف اعصاب استفاده می گردد.

صور دارورنی- قهوه سبز به صورت خیسانده 20 گرم در ۱5۰ گرم آب سرد وصاف کردن آن پس از ۱۲ ساعت ویاگرد آن به صورت کاشه های محتوی 25/0 گرم مصرف می شود. قهوه بوداده به صورت دم کرده، شربت و تنقیه بکار می رود.

کافئین، در مصارف داخلی به مقدار 50/0 تا 5/1 گرم در ۲4 ساعت به صورت کاشه، خب، شربت یا محلول، به دفعات 10/0 تا 25/0 گرم دراشخاص بالغ مصرف می شود. در مواقع ضعف مفرط و کلاپسوس، تزریقات زیرجلدی محلولات کافئین به مقدار 25/0 تا 50/0 گرم دریک دفعه و 5/1 گرم در ۲4 ساعت بکار می رود. برای اطفال 05/0 گرم آن برحسب هریک از سنین عمر در ۲4 ساعت می تواند بکار رود مشروط بر آنکه مقدار مذکور در ۲ یاس دفعه مصرف گردد. برای کودکان کمتر از ۱5 ماه نباید تجویز شود.

باید توجه داشت که املاح کافئین مانند برومیدرات، يدور، سیترات ، والرینات وغيره که گاهی مورد مصرف قرار می گیرند، عموما ترکیبات بی ثباتی هستند که هیچ گونه مزیت قابل توجهی بر کافئین ندارند.

نسخه برای رفع میگرن و دردهای عصبی

ا- اسید سیتریک              01/0 گرم

کافئین                           05/0 گرم

آنتی پیرین                      50/0 گرم

مقادير مذکور برای تهیه یک کاشه است و مصرف آن به تعداد ۱ یا ۲ کاشه، به فاصله نیم ساعت از یکدیگر در روز می باشد.

۲- آنتی پیرین          50/0 گرم

سیترات كافئين          10/0 گرم

سولفات اسپارتئين        02/0 گرم

برای یک کاشه و به تعداد ۲ تا کاشه در روز (Grasset).

3۔ کافئین         1 گرم

بنزوات دوسود    1 گرم

شربت تلو          40 گرم

آب                  90 گرم

برای مصرف در طول روز در موارد ضعف و بیحالی قلب.

نسخه برای رفع سیاه سرفه

والرینات کافئین   5/1 گرم

شربت قهوه         250 گرم

از این شربت به کودکان شیرخوار، ۳ قاشق قهوه خوری ، به کودکان ۲ تا ۳ ساله ، ۳ قاشق دسرخوری و به اطفال ۰ تا ۱۰ ساله، ۳ قاشق سوپخوری باید داده شود.

هیچیک از گیاهان مولد قهوه در ایران نمی رویند.

نوشیدن آب پخته آن باز کننده سدد و مسکن درد و گرمی و سوزش صفرا و سودا و پاک کننده اخلاط غليظ است. نیز در تبهای خونی و صفراوی و سوداوی در اوایل و بعد از بروز حصبه و آبله و تب ربع مفید است.

همچنین نافع یرقان و مدر بول و خشک کننده رطوبات و دافع سرفه بلغمی و نزلات و مقوی معده و نافع انواع سردرد و مالیخولیا، بواسیر و به قول حکیم عمادالدین محمود نافع جذام میباشد. نیمه بریان قهوه نافع اسهال و کثرت خواب و تشنگی زیاد است.

خواص درمانی

قهوه سبز کمتر به مصارف درمانی می رسد فقط از خیساندة آن گاهی برای رفع رماتیسم و از گرد آن به عنوان تب بر استفاده به عمل می آید.

از قهوه بو داده به عنوان نیرو دهنده در رفع ضعف قوا، در طی دوران بیماری حصبه و در برخی بیماریهای ریوی مانند ذات الریه و همچنین در رفع سردردهایی که پس از مصرف غذا حاصل می شود، استفاده می گردد.

از قهوه در رفع مسمومیت های ناشی از مصرف الکل، بخصوص در مسمومیت های تریاک استفاده به عمل می آید. دم کرده گرم آن، طعم ناپسند بعضی از فرآورده های دارویی مانند سولفات منیزی و املاح کینین را مخفی می سازد. گرد قهوه اثر قابض و ضد عفونی کننده دارد و از آن، جهت رفع بوی بعضی از ترکیبات دارویی و همچنین مخفی ساختن بوی يدوفرم می توان استفاده کرد.

کافئین اثر مقوی قلب و مدر دارد و در ضعف قلب ناشی از بیماریهای عفونی نظیر ذات الریه و تب حصبه و همچنین در سنکوپها، آب آوردن انساج و خیزهای سطحی بدن اثر مفید ظاهر می کند. به علاوه کافئین دارای اثر نیرو دهنده سیستم عصبی و ماهیچه ای است و از آن در رفع بعضی دردهای عصبی و همچنین ضف اعصاب استفاده می گردد.

 

روش مصرف
عوارض جانبی

تذکر: مداومت در خوردن آن ایجاد سردردهای مزمن میکند، افرادی که قلب ضعیف دارند را به خفقان مبتلا می سازد، در دستگاه گوارش ایجاد نفخ میکند، ایجاد قولنج میکند، بدن را آماده برای ابتلا به بیماری کابوس و مالیخولیا می سازد، ریه را خشک و خشن میکند، قدرت جنسی را کاهش میدهد؛ به خصوص برای افرادی که دارای طبیعت سرد و خشک هستند، برای اشخاصی که ناراحتی عصبی دارند مضر است.

دانه بو داده قهوه: عوارض عمومی: تاکنون هیچگونه عارضه جانبی مضر و خطرناک ناشی از مصرف بجای مقادیر درمانی دانه بو داده گیاه مزبور شناسایی نشده است.

تداخل های دارویی:

مصرف این فرآورده ممکن است مانع از جذب سایر داروها شود. دانه خام قهوه: عوارض عمومی: تاکنون هیچگونه عارضه جانبی مضر و خطرناک ناشی از مصرف بجای مقادیر درمانی دانه خام قهوه شناسایی نشده است ولی استفاده از مقادیری معادل با بیش از ۵۰۰ میلی گرم کافئین در روز (۵ فنجان قهوه از لحاظ سمیت برای سلامت بزرگسالانی که عادت به نوشیدن قهوه دارند، مضر می باشد. اشخاص دارای دستگاه قلبی- عروقی حساس، یا مبتلا به اختلالات کلیوی و پرکاری غده تیروئید و افرادی که استعداد زیادی برای ابتلاء به تشنج و برخی اختلالات دماغی، مانند اضطراب و وحشت دارند، نمیبایست قهوه مصرف کنند.

عوارض جانبی ناشی از مصرف قهوه، عمدتأ مربوط به کلروژنیک اسید موجود در آن بوده، شامل هایپراسیدیته و سوزش معده، اسهال و کاهش اشتها میباشد. استفراغ و اسپاسم های شکمی، علائم اولیه مسمومیت بوده، مصرف درازمدت مقادیر زیاد قهوه (معادل 5/1 گرم کافئین در روز)، منجر به بروز برخی علائم غیراختصاصی مانند بیقراری، کج خلقی، بیخوابی، افزایش تعداد ضربان قلب، سرگیجه، استفراغ، اسهال، کم اشتهایی و سردرد میشود. مصرف کافئین همچنین موجب اعتیاد روحی و جسمی می گردد (کافئینیسم). نشانه های سندروم محرومیت از کافئین، سردرد و اختلال در خواب می باشند. استفاده در دوران بارداری زنان باردار در هیچ شرایطی نمیبایست روزانه بیش از ۳۰۰ میلی گرم کافئین (معادل ۳ فنجان قهوه در طول روز) مصرف کنند. استفاده در دوران شیردهی: کودکانی که مادران آنها از نوشیدنی های حاوی کافئین استفاده می کنند، ممکن است دچار اختلالاتی در خواب شوند. مصرف بیش از حد: مصرف مقادیر زیاد قهوه (معادل بیش از 5/1 گرم کافئین در روز) منجر به سفتی، اسپاسم های آریتمیک گروههای مختلف عضلات، اوپی استنوز ( opisthotonos ) و تاکی کاردی آریتمیک میشود، ولی هرگز مسمومیت های ناشی از این گیاه منجر به مرگ نمی گردد. مقدار کشنده ( LD50 ) برای بزرگسالان تقریبا ۱۵۰ تا ۲۰۰ میلی گرم کافئین به ازای هر کیلوگرم وزن بدن می باشد (برای افرادی که ۵۰ کیلوگرم وزن دارند این مقدار برابر 5/7 گرم کافئین یا ۷۵ فنجان قهوه است)، گو این که حتی با مصرف ۱۰۶ گرم کافئین مواردی از بقاء دیده شده است. مواردی از مرگ کودکان به دلیل مصرف 3/5 گرم کافئین گزارش گردیده است. برای درمان مسمومیت های ناشی از مصرف قهوه میبایست فرد مسموم را وادار به استفراغ گرد، یا معده او را شستشو داد. سپس از زغال فعال و سوربیتول برای به تأخیر افکندن جذب کافئین موجود در معده استفاده نمود. دیازپام نیز جهت درمان اسپاسمها تجویز شود.

کافئیسم Cafeisme - مصرف زیاده از حد وبی رویه قهوه، عوارضی مخصوصا دراشخاص عصبی بوجود می آورد مانند آنکه موجبات بیخوابی، طپش قلب، درد معده، سوء هاضمه، بی اشتهائی، احساس صداهائی درگوش، سرگیجه، مشاهده اشباحی درمقابل چشم، کابوس، لرزش، زیادشدن عمل رفلکس ها، کم شدن تمایلات جنسی و ضعف عمومی را فراهم می کند. با قطع شدن مصرف قهوه، عوارض مذکور معمولا از بین می رود ولی دراین مورد باید حساسیت اشخاص در مقابل مصرف قهوه نیز به حساب آورده شود.

از ضررهای آن این است که سردرد همراه دارد و نیز باعث بیداری، لاغری، کم شدن منی، خفقان، نفخ، قولنج، مالیخولیا، کابوس و بواسیر است. البته برای اشخاص سرد و رطوبتی مزاج و صاحبان اخلاط فاسد بسیار ضرر دارد. و این ضررها بیشتر در کهنه بسیار بریان کرده سیاه باشد، نه خام آن.

مصرف زیاد آن عوارضی دارد بخصوص در اشخاص عصبی به وجود می آورد مانند آنکه موجبات بیخوابی، طپش قلب، درد معده، سوء هاضمه، بی اشتهایی، احساس صداهایی در گوش، سرگیجه، مشاهده اشباحی در مقابل چشم، کابوس، لرزش، زیاد شدن عمل رفلکس ها، کم شدن تمایلات جنسی و ضعف عمومی را فراهم می کند. با قطع شدن مصرف قهوه، عوارض مذكور معمولا از بین می رود ولی در این مورد باید حساسیت اشخاص در مقابل مصرف قهوه نیز به حساب آورده شود.

 

mood_bad
  • هنوز نظری ندارید.
  • یک دیدگاه اضافه کنید