نام های گیاه

فارسی: (مریم نخودی بوته ای)

عربی : کماذريوس ، طوقريون (Taqriyan)

فرانسه : Sauge amere، Petit - chene ، Germandrée petit - chene

انگلیسی: Ground - Oak ، Common - Germander ، Wild - Germander

المانی : Edreiche ، Gamanderlein ، Gamander ، Echter - Gamander

ایتالیائی: Germandria ، Trissagine ، Querciola ، Calamandera

بخش های دارویی
موارد مصرف

طب سنتی اسلام و ایران: این گیاه در مکتب مزبور به نامهای «کمادریوس» و «خامادریون» خوانده شده، گرم و خشک در درجه دوم است. مدر و قاعده آور بوده، لطیف کننده اخلاط و گشاینده است. استعمال موضعی آن با عسل در بهبود زخمهای چرکین کهنه مفید است. مصرف خوراکی آن در درمان سوء هاضمه و نیز پیشگیری از تشنج مؤثر می باشد. گیاه کهنه از گیاه تازه مفیدتر است و در درمان سرفه سودمند می باشد. ضماد گرم آن در بهبود گزش حشرات مفید است.

روش مصرف: در گذشته از این گیاه گاه در مخلوطهای چای استفاده میشد (به بخش عوارض جانبی و هشدار مراجعه شود).

مقدار مصرف: مصرف مقادیر بیش از ۶۰۰ میلی گرم از گیاه مزبور ممکن است موجب مسمومیت گردد.

قسمت مورد استفاده این گیاه ، سرشاخه های گلدار آن است که بوی معطر ولی ضعیف و طعم تلخ و قابض دارد.

خواص درمانی - سرشاخه گلدار این گیاه بطور ملايم اثر نیرودهنده، مقوی، مقوی معده، مدر، ضد خنازیر، تب بر، ضد کرم و ضدعفونی کننده دارد. مصرف آن در مواردی نظیر تب های مخاطی و حصبه بعد از مرحله تحریکات، بیماریهای نقرسی که با ضعف قوای هاضمه همراه باشد، گریپ و بطور کلی بیماریهای عفونی که در آن داروهای مقوی با اثر قوی نتوان بکار برد، اثرات مفید وقاطع ظاهر می کند. فرآورده های این گیاه چون دارای تانن به مقدار کافی می باشد در رفع برونشیت های مزمن، نزله های مخاطی، اسهالهای ساده و به علت دارا بودن اسانس و مواد مؤثر دیگر، در ضعف عمل دستگاه هضم و کبد مفید است و می توان از آنها در کم خونی دختران جوان و تأخير وقوع قاعدگی ناشی از ضعف عمومی بدن، استفاده بعمل آورد.

در استعمال خارج، چون اثر ضد عفونی کننده دارد آنرا بر روی زخمها و اولسرها اثر می دهند و محلول های آنرا در موارد جریان دائم ترشحات از بینی، بالا می کشند و یا به حالت تازه وله شده و همچنین به صورت گرد از آن استفاده می نمایند.

مخلوط اعضاء چند گیاه زیر که مجموعة Espaces ameres نامیده می شود و دارای اثر مقوی تلخ می باشد از قدیم الایام مورد استفاده مردم قرار داشته است. همه گیاهان مخلوط مذکور نیز در ایران یافت می شوند:

١- سرشاخه گلدار Teucrium Chamaedrys

Cnicus benedictus

Centaurium minus

سرشاخه گلدار گیاهان مذکور را بايد به نسبت مساوی از هر یک، بخوبی مخلوط نموده دم کرده ۱۰ درهزار از آن تهیه کرد.

صور داروئی - دم کرده ۳۰ تا ۶۰ گرم گیاه در یک لیتر آب جوش به مقدار ۳ فنجان در روز - شراب حاصل از خیساندن 50  تا ۶۰ گرم سرشاخه گلدار گیاه به مدت چند روز در یک لیتر شراب به مقدار یک لیوان ۷5 سانتیمتر مکعبی با غذا - الكلاتور حاصل از اعضای گیاه در زمان گل دادن به مقدار ۳۰ تا 50 گرم قبل از هر غذا شگرد سرشاخه گلدار گیاه به مقدار ۲ تا ۱۰گرم و ۳ مرتبه در روز، مخلوط در یک مشروب ساده و مناسب .

و مدر بول، حیض و نافع امراض طحال، سرفه کهنه، سختی بول، یرقان، استسقاء، یرقان سودایی، سوء هاضمه، گزیدگی حشرات، تب، بیخوابی و ضعف عمومی بدن است. مریم نخودی را به مقدار ۲۰ تا ۵۰ گرم در یک لیتر آب دم کرده مصرف میکنند.

مریم نخودی مقوی، تب بر و خواب آور است. اگر ۴۰ گرم آن را در یک لیتر آب دم کنند برای سوء هاضمه، گریپ و سرخک خوب است. دم کرده آن برای معالجه روماتیسم، برونشیت مزمن، اسهال و امراض عفونی نیز مؤثر است.

این گیاه حاوی اسانس فرار و تانن است. فعالیت معده را تحریک می کند و در روده خاصیت ضد اسهالی دارد. به التیام زخم کمک می کند.

معمولا دم کرده آن را (نیم لیتر آب جوش را بر روی دو قاشق غذاخوری پر از گیاه خرد شده بریزید و بگذارید سرد شود) برای ناراحتیهای معده، بی اشتهایی و به ندرت اسهال مصرف می شود و برای مرض قند مفید است.

. مدر بول و حیض و رافع امراض سپرز (طحال) و سرفه کهنه و قاطع اخلاط غليظ است. و نیز نافع سخت آمدن بول، يرقان و شکاف عضله ها می باشد و مخرج جنین و استسقاست. ضمادش با عسل جهت زخمهای کهنه مفید است. خوراکش تا سه درهم است و در غذاها تا ۷ درهم، مضر معده و مصلحش کتیرا است. بدلش غافث و سليخه میباشد.

جالينوس می فرماید: کمادریوس (مریم نخودی) در سوم گرم و خشک است. بازکننده، تکه کننده، لطافت بخش و گرمی رسان است. در روغن زیتون بجوشانند یا بسایند و گردش را در چشم کشند آب ریزی همیشگی چشم را علاج می نماید. سرفه مزمن را درمان است. کلفتی طحال را لاغر کند. داروی پرقان سودایی است، شربتش برای رفع سوء هاضمه بهترین دارو است، استسقا را در اولین مرحله علاج می نماید و هر چقدر کهنه باشد اثرش بیشتر است. ضمادش پادزهر حشرات سامه است.

. مریم نخودی مقوی، نیروبخش، تب بر و خواب آور است. مریم نخودی را به مقدار بیست تا پنجاه گرم در یک لیتر آب دم میکنند و برای انواع سوء هاضمه مصرف می کنند. دم کرده آن برای معالجه روماتیسم، برونشیت مزمن، اسهال، تنبلی دستگاه هاضمه و همچنین در امراض عفونی مصرف می گردد و در این موارد یک قاشق دسرخوری مریم نخودی خشک را در یک لیوان آب جوش مدت ده دقیقه دم کرده و هر روز سه تا چهار فنجان میل شود.

سرشاخه گلدار این گیاه بطور ملایم اثر نیرودهنده، مقوی، مقوی معده، مدر، ضد خنازیر، تب بر، ضد کرم و ضدعفونی کننده دارد. مصرف آن در مواردی نظیر تب های مخاطی و حصبه بعد از مرحله تحریکات ، بیماریهای نقرسی که با ضعف قوای هاضمه همراه باشد، گریپ و بطور کلی بیماریهای عفونی که در آن داروهای مقوی با اثر قوی نتوان به کار برد، اثرات مفید و قاطع ظاهر میکند.

فرآورده های این گیاه چون دارای تانن به مقدار کافی می باشد، در رفع برونشیت های مزمن، نزلههای مخاطی، اسهالهای ساده و به علت دارا بودن اسانس و مواد مؤثر دیگر، در ضعف عمل دستگاه هضم و کبد مفید است و می توان از آن در کم خونی دختران جوان و تأخير وقوع قاعدگی ناشی از ضعف عمومی بدن استفاده به عمل آورد.

در استعمال خارج، چون اثر ضد عفونی کننده دارد آن را بر روی زخمها و اولسرها اثر می دهند و محلول آن را در موارد جریان دایم ترشحات از بینی بالا می کشند یا به حالت تازه و له شده و همچنین به صورت گرد از آن استفاده به عمل می آید.

صور دارویی:

دم کرده ۳۰ تا ۶۰ گرم گیاه در یک لیتر آب جوش به مقدار ۳ فنجان در روز، الكلاتور حاصل از اعضای گیاه در زمان گل دادن به مقدار ۳۰ تا ۵۰ گرم قبل از هر غذا.

روش مصرف
عوارض جانبی

مصرف مقادیر زیاد گیاه یا مسمومیت ناشی از آن منجر به بروز عوارض هپاتیت مانند میشود که احتمالا شامل نکروز سلول کبدی میباشد.

موارد منع مصرف: استفاده از این گیاه به دلیل سمیت زیاد آن ممنوع است (به بخش عوارض جانبی و هشدارها مراجعه شود).

عوارض جانبی و هشدارها: مصرف این گیاه موجب نکروز سلول کبدی شده است که علائم آن شامل يرقان و نیز افزایش مقدار آمینوترانسفراز خون می باشد. یک مورد مرگ نیز به دلیل مصرف گیاه مزبور گزارش شده است. از این رو استفاده از این گیاه ممنوع می باشد.

mood_bad
  • هنوز نظری ندارید.
  • یک دیدگاه اضافه کنید