نام های گیاه

فارسی: ناروان - شجرة البق - سایه خوش - دردار - سده - پشه دار - پشه غال - نازین

عربی: اسفیدار

بخش های دارویی
موارد مصرف

خاصیت:

گل و برگ و افشره گل و برگش می خشکاند و نمیگزد و گس مزگی دارد الیافش قوت آن را دارد و خشک تر است افشره برگش را می گیرند و نگاه می دارند که خشکند، بی آزار است.

زخم و قرحه:

ساییده پوست و برگ آن بر بریدگی و زخمهای بدخیم و تر گذارند مفید است.

مفاصل:

آب پزش را بر نقرس مالند داروی خوبی است.

سر:

افشره پوست تر آن یا آب برگش یا روغن گل در پوست انار بجوشد و در گوش چکانند درد گوش از بین برود.

آب پزش سرشویه شود، شوره را از بین می برد.

صمغ و گلش دوای تم چشم است و دیده را جلا دهد. سینه:

ثمرو پوستش از خون برآوردن مفید است.

اندامان غذا:

افشرهاش زالو را بیرون آورد. خواص درمانی:

برگ و مخصوصا پوست این درخت به علت دارا بودن سالیسین و پوپولین اثر تب بر دارد پوست تازه شاخه های آن را برای رفع ناراحتی های سیاتیک در محل دردناک اثر

می دهد.

از جوانه های این درخت می توان برای مصارف درمانی مشابه گونه قبلی استفاده به عمل آورد. ترکیبات شیمیایی: در پوست داخلی درخت نارون گونه U. pumila که در چین بیشتر مصرف پزشکی دارد، وجود مقداری تانن و مواد نشاسته ای و مواد چربی و فیتوسترول، سیتوسترول، فلوبافن، هگزیلن آلدئید، بوتیریک اسید و لعاب وجود دارد.

پوست داخلی درخت اوجا نیز دارای تانن، لعاب و فیتوسترین همراه با استیگماسترين، سيتوسترین و فلوبافن میباشد.

گل و برگ و عصاره آن مجفف بی لذع و قابض و با عفوصت و پوست آن نزدیک بدان و خاکستر پوست آن چون با سرکه آمیخته بر ثأليل منکوسه و غیر منکوسه و مدور مسماریه طلا نمایند، قلع آن کند. همچنین رطوبتی که از پوست درخت آن بشرط برآید طلای آن قالع آنها است و پوست بیخ آن داخلی خضاب مو کرده می شود. برای سیاهی آن و خاکستر چوب آن مغسول قایم مقام توتیا است و ضماد پوست و صمغ آن جهت قروح نافع و پاشیدن برگ سوده آن بر جراحات التحام آن نماید و پاشیدن گل آن مجفف قروح مزمنه و آكله و به دستور ذرور خاکستر آن و شستن سر به آب طبیخ آن نافع شوره سر است و ضماد برگ آن مسکن صداع حار و اكتحال صمغ و گل آن جهت تاریکی چشم نیکو است و چون عصاره برگ یا بیخ ساییده آن با روغن گل در پوست انار جوشانیده در گوش بچکانند، برای تسکین درد آن و آمدن چرک از آن نافع و به دستور مطبوخ پوست تازه آن و خاییدن برگ آن مقوی لثه مسترخي حار است و غرغره با آب طبیخ پوست یا عصاره آن اخراج زالو از حلق نماید و آشامیدن آن نافع نفث الدم و نزف الدم است و آشامیدن برگ ساییده آن نافع درد جگر و چون برگ آن با فلفل سیاه سوده بنوشند، جهت رفع مغص و قولنج حادث در امعای دقاق که ایلاوس نامند و جهت سدۀ جگر و تنها با آب مانع حمل است و آشامیدن آب افشرده آن جهت دفع سیلان و چرک اعضای باطنی و سه جگر نافع و نطول آب طبیخ آن جهت نقرس و وجع مفاصل نیکو است ولی مضر کلیه می باشد و مصلح آن صمغ عربی است. بدل آن نیم وزن آن اقاقیا است

گزینش:

الیاف و صمغش ارزش دارویی دارد آن را نشتری می زنند و شیره از آن می تراود و می بندد و ماده بوره ای که در آن است از هر ماده بورهای دیگر برای خوردن بهتر است.

 

 

mood_bad
  • هنوز نظری ندارید.
  • یک دیدگاه اضافه کنید