نام های گیاه

فارسی: پرسیاوشان، سنبل فارسی و کرفس دیو.

عربی: كزبرة البئر

یونانی: سرابيون

سانسکریت: هنس پاوی

هندی: هنس پادی

انگلیسی: maiden hair fern

لاتینی: adiantum lunulatum

بخش های دارویی
موارد مصرف

این گیاه دارویی خلط آور بوده، مصرف آن در هنگام افزایش بلغم مفید است و واجد اثرات نرم کننده نیز میباشد.

تحلیل برنده، لطیف کننده، گشاینده و اندکی قابض است و مانع خونریزی می گردد. گیاه مزبور مدر و قاعده آور بوده، خرد کننده سنگهای ادراری، تحلیل برنده خنازير و دملها و خلط آور است.

خواص: پرسیاوشان نافع بیماریهای: سرفه، اخلاط چسبیده به سینه، ریزش مو، داء الحيه، داء الثعلب، اسهال، خونریزی، زخم، دمل، گزیدگی مار، سگ ها و حشرات، احتباس نفاس و حیض، تنگی نفس، سردرد، ورم، بلغم و کمی دفع ادرار میباشد.

برگهای پرسیاوشان را در طب برای معالجه امراض، عفونت های نزلهای مثانه و ریه مصرف می کنند.

در میان کردها دمکرده آن را برای زکام و نرم کردن سینه و ناراحتی های قلبی و نزله ريه به مصرف می رسانند.

نوع قرمز آن برای طحال مصرف زیاد دارد. برای سنگ کلیه نیز مصرف می شود.

خوردن گرد خشک آن برای اسهال مفید است.

پرسیاوش برای تنگی نفس بخصوص در اطفال.

پرسیاوشان در تداوی سابقا به عنوان خلط آورنده و معرق وضد تب و ضد گریب بسیار استعمال می شده.

خاصیت: گدازنده، نرم کننده، بازکننده، قابض، ادرار آور و باز دارنده سیلان است.

پرسیاوشان نافع زخمهای بد، خون ناصور و دمل می باشد.

محلل، ملطف، منضج (پزنده) بلغم، جالی دهنده، آورنده جریان حیض و نفاس خون ولادت) و ادرار است، سده ها را باز می کند، خشکی می آورد، محلل اورام و ریاح است و سینه را پاک می کند.

خواص: مفتح، محلل و صاف کننده زهره و مجرای آن، نافع ورمهای بلغمی و نیز خارج کننده بلغم ادرار آور، آورنده جریان حيض وتریاق سموم است.

پرسیاوش سابقا مصارف زیاد در رفع بیماریهای سینه داشته است به طوری که از آن به عنوان خلط آور، نرم کننده، معرق و غیره، استفاده به عمل می آمده است.

در میان کردها دم کرده آن را برای زکام و نرم کردن سینه، ناراحتی های قلبی و نزله ریه به مصرف می رسانند

روش مصرف: دارویی که برای مصارف خوراکی به عنوان چای استفاده میشود، به صورت پودر یا خرد شده می باشد. مقدار مصرف: مقدار مصرف استاندارد این داروی گیاهی، 5/1 گرم دارو در یک فنجان مایع در هر وعده میباشد.

برگ های آن را برای رفع روماتیسم روی جایی که درد می کند می گذارند تا درد تسکین یابد. دمکرده این گیاه جهت رفع بیماری های سینه به عنوان نرم کننده مفید است.

برگهای پرسیاوشان برای معالجه امراض عفونی نزله مثانه و ریه مصرف می شود. مقدار آن در موارد بالا ده تا پانزده گرم در یک لیتر آب یک ساعت دم کنند و مصرف نمایند.

خاکستر پر سیاوش مخلوط با آب برای درمان شوره سر مفید است. ضمنا از نظر ابن سینا پر سیاوش طبیعت گرم دارد.

در معالجه پسوریازیس ( داع) پرسیاوش را سوزانیده با روغن زیتون مخلوط کرده و روی آن بمالند.

از خواص پرسیاوشان آن است که چون تازه آن را کوفته و بر جائی که در آن تیر خورده باشد ببندند، تیر را بیرون می آورد.

خاکستر پر سیاوشان که با سرکه و روغن زیت مخلوط گردد در علاج داء الثعلب (نوعی گری) و داء الحيه مفید است. شربتش نیش مار، سموم سگ هار و حشرات موذی را علاج است. در تنقیه، خمیر کردن شش و تسکین سرفه بسیار نافع است و سنگ را خرد و جریان حیض را جاری می کند.

طريق رویانیدن موی در داء الحيه و داء الثعلب آن است که «پرسیاوشان» بر سر مالیده شود، موی را دراز می کند،

گرد آن را تنها استعمال نمی کنند و عموما جوشانده آن را می خورند. قوت این گیاه تا یک سال باقی می ماند.

بطور مرهم در استعمال خارجی برای ورمها استفاده می شود.

دم کرده ۲ تا 3 گرم آن که با افزودن مقادیر نسبتا زیاد قند یا عسل شیرین شده باشد به مقدار 3 فنجان در روز هنوز هم در موارد گریپ نزله های ششی حاد و مزمن بخصوص در آغاز این بیماریها، برونشیت و غیره مصرف می گردد. اگر به جوشانده مذکور مقدار کافی شیر افزوده شود اثر نرم کننده آن بیشتر می گردد.

خواص درمانی: ۱- ده گرم از آن را در یک لیتر آب جوش دم کنید و روزی سه فنجان از آب صاف کرده را بنوشید. ملطف، مفتح، منضج، محل و مجقف است، برای معالجهی عفونت نزلهای مثانه مفید می باشد، جهت تنقیهی سینه و شش، ضيق النفس، درد سینه و درمان یرقان مفید است، برای درمان سرفه های مزمن و رطوبتی نافع است، بازکنندهی نفس در بیماریهای آسم و تنگی نفس می باشد، کشنده ی بعضی از

باکتریها و ویروس ها مانند باسیل سیاه سرفه و ویروس هاری است، تب بر می باشد، برای کشتن انگل های داخل شکم مصرف می شود، زرده زخم را معالجه می کند، عادت ماهانه را باز می نماید و برای دفع سنگ مثانه بسیار مفید است.

۲- هر روز آن را با نعناع به اندازه ی مساوی بجوشانید و آب صاف کرده ی آن را بنوشید. از عاروق زدن و نفخ معده جلوگیری می نماید، خفقان را درمان میکنند.

۳- استنشاق آب مطبوخ آن برای باز کردن بینی در مواقع سرماخوردگی و زکام نافع است.

۴- خوردن گرد کوبیده ی آن برای رفع اسهال و جمع کردن شکم مفید است.

5- مالیدن آب جوشانده ی آن بر سر، موها را تقویت میکند.

6- طبخ کرده ی آن را بر بیضه ای که ورم کرده بگذارید. ورم را تحلیل خواهد برد.

۷- تازه­ ی آن را بکوبید و روی محل گزیدگی مار ضماد کنید. نافع است.

موارد مصرف: موارد تأیید نشده: در قرون وسطی از این گیاه برای درمان بیماریهای مختلف دستگاه تنفسی، به صورت چای های ضد سینه درد و نیز شربت جهت درمان سرفه های شدید استفاده میشد. همچنین با توجه به نام آن (که در زبان انگلیسی این گیاه به نام موی جن خوانده می شود) از آن برای درمان کم پشتی مو و حفظ سیاهی رنگ آن استفاده می گردد. هنوز هم در اسپانیا، بلژیک و جزایر قناری از این گیاه به صورت دمکرده برای درمان برونشیت، سرفه و سیاه سرفه، همچنین قاعدگی دردناک و شدید استفاده می گردد.

خوراک: از ۵ تا ۷ گرم است.

برگهای آن را برای دفع روماتیسم روی جائی که درد می کند می گذارند تا درد تسکین یابد.

، دمکرده این گیاه جهت رفع بیماری های سینه به عنوان نرم کننده مفید است.

به قول جالینوس: نوشیدن آن به نفث (بیرون آمدن اخلاط چسبنده که از سینه و ریه خارج شود کمک می نماید.

مشابهش: مخلوط ریشه شیرین بیان با نصف گل بنفشه و مقدار استعمال جوشانده ۲۰ گرم است. موارد استفاده خاص: مسهل اخلاط است و مرهم آن بر محل گاز گرفتگی سگ نافع می باشد.

در نسخه های یونانی معروف به اسم شربت اسطوخودوس، شربت زوفا مرکب، شربت سینه، شربت کا کنج، شربت مسهل و لعاب سپستان، پرسیاوشان جزء مهمی است که در امراض سینه و معده و سردرد و تنگی نفس استعمال می شود.

مؤلف كتاب البرهان نوشته که: خاکستر آن مخلوط با روغن زیتون برای علاج ریزش مو و روئیدن مو مالیده تا مو روئیده شود.theophrastus دو نوع آن را بیان کرده: یکی سفید و دیگری سیاه و برای روغن سر استعمال می شود.

جوشانده های غلیظ آن می تواند اثر خلط آور بیشتری داشته باشد. از پرسیاوش شربتی تهیه می شود که به آن مقداری لاکتوکاریوم و شربت شقایق می افزایند.

 

عوارض جانبی

تاکنون هیچگونه عارضه جانبی مضر و خطرناک ناشی از مصرف بجای مقادیر درمانی گیاه مزبور شناسایی نشده است. استفاده در دوران بارداری: هنگام بارداری نمی بایست از این گیاه استفاده شود.

این گیاه مضر طحال است و مصلحش مصطکی و گل بنفشه می باشد.

برای طحال مضر. مصلحش: مصطکی و گل بنفشه،

mood_bad
  • هنوز نظری ندارید.
  • یک دیدگاه اضافه کنید