بخش های دارویی
موارد مصرف

نشئه آور بوده و تشنگی را تسکین می دهد. سردرد و خستگی را برطرف می کند. مقوی معده و مغز و باه می باشد. التهاب معده را فرو مینشاند. خون و رنگ رخسار را صاف میکند و به جذب ادویه در اعماق یاخته های بدن کمک می کند. بوی بد دهان را برطرف می کند. جهت خفقان قلب مقدار کم آن مفید است و پر رنگ آن ضربان قلب را سریع و زیاد می کند.

چای سبز به علت داشتن شبه فلز و فلوئور، مینای دندان و استخوانها را تقویت و از پوسیدگی حفظ می کند، اما زیاده روی در خوردن آن دندانها را زرد می کند.

اثرات: مهمترین کاربرد بالینی این گیاه، استفاده از آن جهت پیشگیری از سرطان و بیماریهای قلبی است.

یافته های حاصل از مطالعات گروهی واجد کنترل مناسب صورت گرفته روی این گیاه حاکی از آن است که گیاه مزبور دارای اثر ضد سرطان عليه سرطانهای ناحیه معدی - روده ای، معده، روده کوچک، لوزالمعده، روده بزرگ، ریه و نیز سرطان های مرتبط با استروژن از قبیل اکثر سرطان های پستان می باشد. از سوی دیگر بر اساس بررسی های صورت گرفته مشخص شده است که مصرف دهان شویه های تهیه شده از این گیاه موجب کاهش تشکیل پلاک دندان و همچنین مهار رشد باکتری های موجد پوسیدگی دندان می گردد (1997 ,Yamamoto et al). به علاوه گیاه مزبور دارای اثرات گرمازا و اکسید کننده چربی بوده، از اینرو میتوان از آن به عنوان نوعی عامل مؤثر جهت درمان چاقی استفاده نمود.

یافته های حاصل از یک کارآزمایی بالینی نیز حاکی از آن است که مصرف چای اولونگ (برگهای نیمه تخمیر شده چای) موجب کاهش غلظت گلوکز پلاسما و فروکتوزامین افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ می گردد (2003 ,Hosoda et al). از سوی دیگر استفاده از گیاه مزبور ممکن است جهت پیشگیری از ابتلاء به اسهال های ناشی از کلوستریدیوم مفید باشد. همچنین مصرف آن موجب افزایش رشد باکتری های مفید» (مانند گونه های Lactobacillus , Bidifobacter )

در فلور میکروبی لثه گردد. بررسیهای حیوانی صورت گرفته نیز حاکی از آن است که مصرف این گیاه جهت درمان قولنج به دلیل آن که واجد اثر ضد التهاب است مفید بوده، همچنین گیاه مزبور کاهنده کلسترول می باشد.

از سوی دیگر در یک مطالعه واجد کنترل مناسب، تأثیر چای سبز در کاهش خطر بروز انواع سرطان های دستگاه گوارش (مانند سرطان مری، معده، روده بزرگ و مقعد) مورد بررسی قرار گرفت. یافته های این بررسی حاکی از آن بود که مصرف مقادیر زیاد چای سبز (۷ فنجان در روز)، موجب کاهش امکان وقوع سرطان معده می گردد (1998 ,Inoue et al).

شواهد بالینی حاکی از آن است که چای سبز، گیاه بسیار مفیدی جهت پیشگیری از بروز سرطان و نیز پوسیدگی دندان می باشد.

| طب هومئوپاتی: در طب هومئوپاتی از این گیاه برای درمان بیماریهای قلبی عروقی، انواع سردرد، حالات هیجانی، افسردگی و ناراحتیهای معدی استفاده میشود. طب هندی: در طب هندی این گیاه جهت درمان اسهال، بی اشتهایی، عطش، میگرن، دردهای قلبی، تب و خستگی به کار برده میشود. | طب چینی: در طب چینی از این گیاه برای درمان میگرن، تهوع، اسهال ناشی از مالاریا، اختلالات گوارشی و نیز جهت پیشگیری از بروز سرطان استفاده می گردد.

چای سبز به علت داشتن شبه فلز و فلوئور، مینای دندان و استخوانها را تقویت و از پوسیدگی حفظ می کند،

اثرات ضد سرطان: برخی شواهد بالینی حاکی از اثرات ضد سرطان این گیاه می باشند. یافته های حاصل از کارآزمایی های بالینی خوب کنترل شده حاکی از آن است که مصرف گیاه مزبور موجب پیشگیری از وقوع سرطان هایی از قبیل سرطانهای لوزالمعده، روده بزرگ، روده کوچک، معده، پستان و ریه می گردد.

موارد تأیید نشده: چای سبز جهت درمان اختلالات معدی، میگرن، علائم ناشی از خستگی، استفراغ و اسهال نوشیده میشود. همچنین می توان از آن جهت افزایش کارایی کلی استفاده نمود (اثر محرک).

دمکرده ۵ تا ۱۰ گرم آن محرک و مقوی معده و مدر است.

روش مصرف: از این گیاه برای مصارف خوراکی به صورت دم کرده و یا کپسول استفاده میشود.

خواص درمانی:

۱- آن را با چای سیاه و چای سفید مساوی دم کنید و بنوشید. محرک است و اسهال را بند می آورد.

۲- دم کرده ی آن را بنوشید. ویروسها و باکتری ها را از بین می برد، فعالیت عوامل سرطان زا را خنثی میکند، فشارخون و کلسترول زیاد را کاهش میدهد و رگهای خونی را حمایت میکند، ویروس آنفلوانزای ویروس تبخال و ویروس پولیور را متوقف می سازد.

دمکرده ۵ تا ۱۰ گرم آن محرک و مقوی معده و مدر است. نشئه آور بوده و تشنگی را تسکین می دهد. سردرد و خستگی را برطرف می کند. مقوی معده و مغز و باه می باشد. التهاب معده را فرو مینشاند. خون و رنگ رخسار را صاف میکند و به جذب ادویه در اعماق یاخته های بدن کمک می کند. بوی بد دهان را برطرف می کند. جهت خفقان قلب مقدار کم آن مفید است و پر رنگ آن ضربان قلب را سریع و زیاد می کند.

فرآورده ها: جهت تهیه چای، آب جوش را روی یک قاشق چایخوری سرپر از برگ چای و یا مقدار معادل پودر چای ریخته، یا آن که چای کیسه ای را درون آب جوش قرار داده، ۳ تا ۱۰ دقیقه به حال خود رها می کنند. ظرف مدت ۳ دقیقه کافئین به طور تقریبا کامل استخراج می گردد. در صورت طولانی شدن مدت دم کردن، میزان تانن موجود در چای (که دارای اثر ضداسهال می باشد)، افزایش می یابد. میزان مصرف روزانه ترکیبات پلی فنولی ۳۰۰ تا ۴۰۰ میلی گرم است. مقدار پلی فنول های موجود در ۳ فنجان چای سبز ۲۴۰ تا ۳۰۰ میلی گرم می باشد.

طب هومئوپاتی: ۵ تا ۱۰ قطره، یک قرص، ۵ تا ۱۰ گلبول، ۱ تا ۳ بار در روز یک میلی لیتر محلول تزریقی به صورت زیر جلدی ۲ بار در هفته

 

 

مناطق قابل رویش
روش مصرف
عوارض جانبی

اما زیاده روی در خوردن آن دندانها را زرد می کند.

عوارض عمومی: مصرف گیاه مزبور به دلیل کلروژنیک اسید و تانن موجود در آن، غالبا باعث بروز عوارض جانبی در اشخاص دارای معدههای حساس می گردد. استفاده زیاد از چای نیز منجر به افزایش اسیدیته و سوزش معده، کم اشتهایی و یبوست یا اسهال میشود. با افزودن شیر به چای، معمولا میتوان از بروز عوارض جانبی ناشی از مصرف چای جلوگیری نمود (به دلیل کاسته شدن مقدار کلروژنیک اسید و سایر تاننها). | افراد مبتلا به ضعف قلب و عروق، بیماریهای کلیوی، پرکاری تیروئید، مستعد اسپاسم و نیز اشخاصی که دچار برخی بیماری های روحی مانند حالات اضطراب هستند، می بایست چای را با احتیاط مصرف نمایند. مصرف دراز مدت بیش از 5/1 گرم کافئین در روز، منجر به بروز برخی از علائم غیر اختصاصی مانند بیحالی، کج خلقی، بیخوابی، تپش قلب، سرگیجه، استفراغ، اسهال، کم اشتهایی و سردرد می شود.

استفاده در دوران بارداری، توصیه میشود از مصرف این گیاه در دوران بارداری، به دلیل کافئین موجود در

آن اجتناب شده، یا حداقل از مقادیر زیاد آن استفاده نگردد (مقدار کافئین در یک فنجان با توجه به نوع واریته و همچنین روش تهیه فرآورده، متغیر بوده، بین ۱۰ تا ۵۰ میلی گرم می باشد) (1997 ,Yamamoto et al). استفاده در دوران شیردهی نوزادانی که مادران آنها از نوشیدنی های محتوی کافئین استفاده می کنند، دچار اختلالاتی در خواب می شوند.

mood_bad
  • هنوز نظری ندارید.
  • یک دیدگاه اضافه کنید