نام های گیاه

انگلیسی: Camellia sinensis Kuntze

بخش های دارویی
موارد مصرف

اثرات ترکیبات: مهمترین کاربرد بالینی این گیاه، استفاده از آن جهت پیشگیری از سرطان و بیماریهای قلبی است.

یافته های حاصل از مطالعات گروهی واجد کنترل مناسب صورت گرفته روی این گیاه حاکی از آن است که گیاه مزبور دارای اثر ضد سرطان عليه سرطانهای ناحیه معدی - روده ای، معده، روده کوچک، لوزالمعده، روده بزرگ، ریه و نیز سرطان های مرتبط با استروژن از قبیل اکثر سرطان های پستان می باشد. از سوی دیگر بر اساس بررسی های صورت گرفته مشخص شده است که مصرف دهان شویه های تهیه شده از این گیاه موجب کاهش تشکیل پلاک دندان و همچنین مهار رشد باکتری های موجد پوسیدگی دندان می گردد (1997 ,Yamamoto et al). به علاوه گیاه مزبور دارای اثرات گرمازا و اکسید کننده چربی بوده، از اینرو میتوان از آن به عنوان نوعی عامل مؤثر جهت درمان چاقی استفاده نمود.

. یافته های حاصل از یک کارآزمایی بالینی نیز حاکی از آن است که مصرف چای اولونگ (برگهای نیمه تخمیر شده چای) موجب کاهش غلظت گلوکز پلاسما و فروکتوزامین افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ می گردد (2003 ,Hosoda et al). از سوی دیگر استفاده از گیاه مزبور ممکن است جهت پیشگیری از ابتلاء به اسهال های ناشی از کلوستریدیوم مفید باشد. همچنین مصرف آن موجب افزایش رشد باکتری های مفید» (مانند گونه های Lactobacillus , Bidifobacter )

در فلور میکروبی لثه گردد. بررسیهای حیوانی صورت گرفته نیز حاکی از آن است که مصرف این گیاه جهت درمان قولنج به دلیل آن که واجد اثر ضد التهاب است مفید بوده، همچنین گیاه مزبور کاهنده کلسترول می باشد.

موارد مصرف: اگر چه در کتاب منتشر شده از سوی کمیسیون E ، تک نگاری در مورد چای سبز وجود ندارد، لیکن شواهد بالینی حاکی از آن است که چای سبز، گیاه بسیار مفیدی جهت پیشگیری از بروز سرطان و نیز پوسیدگی دندان می باشد. | موارد تأیید نشده: چای سبز جهت درمان اختلالات معدی، میگرن، علائم ناشی از خستگی، استفراغ و اسهال نوشیده میشود. همچنین می توان از آن جهت افزایش کارایی کلی استفاده نمود (اثر محرک). طب هومئوپاتی: در طب هومئوپاتی از این گیاه برای درمان بیماریهای قلبی عروقی، انواع سردرد، حالات هیجانی، افسردگی و ناراحتیهای معدی استفاده میشود. طب هندی: در طب هندی این گیاه جهت درمان اسهال، بی اشتهایی، عطش، میگرن، دردهای قلبی، تب و خستگی به کار برده میشود. | طب چینی: در طب چینی از این گیاه برای درمان میگرن، تهوع، اسهال ناشی از مالاریا، اختلالات گوارشی و نیز جهت پیشگیری از بروز سرطان استفاده می گردد.

چای باعث بیخوابی و لاغری است.

. اثر درمانی در تصلب شرائین و ممانعت از بروز آن دارد.

روش مصرف: از این گیاه برای مصارف خوراکی به صورت دم کرده و یا کپسول استفاده میشود. اشکال دارویی: عموما غلظت پلی فنول های تام در برگ خشک شده چای سبز ۸ تا ۱۲ درصد می باشد. یک فنجان چای سبز معمولا حاوی ۵۰ تا ۱۰۰ میلی گرم ترکیبات پلی فنولی است (1997 ,

Murray & Pizzorno , 1998 ; Yamamoto

کپسول های ۱۰۰، ۱۵۰، ۱۷۵، ۳۳۳، ۳۸۳ و ۵۰۰ میلی گرمی، عصاره مایع (۱ به ۱)، قرصهای ۱۰۰ میلی گرمی، عصاره خشک (چای فوری) که فرآیند تولید آن شامل استخراج با بخار ترکیبات موجود، پس از خشک کردن برگ چای می باشد. انواع چای کیسه ای که به صورت تجاری در دسترس بوده و هر یک حاوی 8/1 تا ۲ / ۲ گرم چای است. فرآورده ها: جهت تهیه چای، آب جوش را روی یک قاشق چایخوری سرپر از برگ چای و یا مقدار معادل پودر چای ریخته، یا آن که چای کیسه ای را درون آب جوش قرار داده، ۳ تا ۱۰ دقیقه به حال خود رها می کنند. ظرف مدت ۳ دقیقه کافئین به طور تقریبا کامل استخراج می گردد. در صورت طولانی شدن مدت دم کردن، میزان تانن موجود در چای (که دارای اثر ضداسهال می باشد)، افزایش می یابد. میزان مصرف روزانه ترکیبات پلی فنولی ۳۰۰ تا ۴۰۰ میلی گرم است. مقدار پلی فنول های موجود در ۳ فنجان چای سبز ۲۴۰ تا ۳۰۰ میلی گرم می باشد.

طب هومئوپاتی: ۵ تا ۱۰ قطره، یک قرص، ۵ تا ۱۰ گلبول، ۱ تا ۳ بار در روز یک میلی لیتر محلول تزریقی به صورت زیر جلدی ۲ بار در هفته

دم کرده گل چای برای سوء هضم تجویز می شود. چای دارای دو درصد کافئین و مقدار زیادی منگنز آهن است. دمکرده چای برای اسهال مفید است.

اگر چشم ورم کرده باشد سر شیر و تفاله چای را روی آن بنهند طبیعی می شود.

مصرف دمکرده چای باعث تسریع حرکات تنفسی و گردش خون می گردد و نیز تقویت قوای فکری می شود.

. در میان کردها تفاله آن را برای تسکین درد روی چشم می گذارند و درد آرام میگیرد و با دمكرده آن چشم را می شویند.

دمکرده چای نوشابه نیروبخش و مطبوعی است ولی افراط در مصرف آن تولید مرض تئیسم می کند که علائم آن تپش قلب، عصبانیت و اضطراب است.

مناطق قابل رویش
عوارض جانبی

مقدار زیاد آن عوارضی نظیر سردرد، لرزشهای عصبی، کرخ شدن و غیره پیش می آورد و اگر ادامه آن به صورت عادت درآید، ایجاد یبوست های سخت و مقاوم و سوء هضم می نماید

عوارض عمومی: مصرف گیاه مزبور به دلیل کلروژنیک اسید و تانن موجود در آن، غالبا باعث بروز عوارض جانبی در اشخاص دارای معدههای حساس می گردد. استفاده زیاد از چای نیز منجر به افزایش اسیدیته و سوزش معده، کم اشتهایی و یبوست یا اسهال میشود. با افزودن شیر به چای، معمولا میتوان از بروز عوارض جانبی ناشی از مصرف چای جلوگیری نمود (به دلیل کاسته شدن مقدار کلروژنیک اسید و سایر تاننها). | افراد مبتلا به ضعف قلب و عروق، بیماریهای کلیوی، پرکاری تیروئید، مستعد اسپاسم و نیز اشخاصی که دچار برخی بیماری های روحی مانند حالات اضطراب هستند، می بایست چای را با احتیاط مصرف نمایند. مصرف دراز مدت بیش از 5/1 گرم کافئین در روز، منجر به بروز برخی از علائم غیر اختصاصی مانند بیحالی، کج خلقی، بیخوابی، تپش قلب، سرگیجه، استفراغ، اسهال، کم اشتهایی و سردرد می شود.

مصرف بیش از حد: مصرف مقادیر زیاد این گیاه (مقادیری معادل با بیش از ۳۰۰ میلی گرم کافئین یا ۵ فنجان چای)، منجر به بی قراری، لرزش و تشدید هیجان میشود. اولین نشانه های مسمومیت نیز شامل استفراغ و اسپاسم شکمی است. البته نوشیدن مقادیر زیاد چای، موجب مسمومیت منجر به مرگ نمیشود.

چای برای مبتلایان به ناراحتیهای عصبی، اولسر و سنگ کلیه از نوع اکسالاتها، مفید نیست و نباید در مصرف آن زیاده روی کرد. مصرف زیاد چای باعث لرزش، اختلال حواس، طپش قلب و گاهی هذیانهای رویایی است.

استفاده در دوران بارداری، توصیه میشود از مصرف این گیاه در دوران بارداری، به دلیل کافئین موجود در آن اجتناب شده، یا حداقل از مقادیر زیاد آن استفاده نگردد.

استفاده در دوران شیردهی نوزادانی که مادران آنها از نوشیدنی های محتوی کافئین استفاده می کنند، دچار اختلالاتی در خواب می شوند.

 

mood_bad
  • هنوز نظری ندارید.
  • یک دیدگاه اضافه کنید