نام های گیاه

فارسی: گشنیز مزروع - کورباندر - سیره - كزبرة - زيزه - جلجلان - كزیره.

عربی: كزره

فرانسه: Coriandre cultivée ، Coriandre

انگلیسی: Coriander

آلمانی: Wanzendille  Koriander

ایتالیائی:  Coriandolo

بخش های دارویی
موارد مصرف

خواص درمانی برگ گشنیز :

۱- آن را بخورید. صفرا، عطش و آشفتگی را تسکین می دهد، برای مبارزه با اثرات سمومی از ریه که از فساد پروتئین های حیوانی و گیاهی حاصل می شود، یعنی مسمومیت پوناماین مفید است، برای تسکین سرفه، تنگی نفس گرم وتر، خفقان و خنازیر مفید است، مسکن و ضد قی می باشد، بیرون ریختن دانه های آبله و سرخک را تسریع می کند، سرماخوردگی را برطرف می سازد، تحریکات جنسی را کم می کند.

٢. اگر مادر آش گشنیز بخورد، مخملک طفل او برطرف می شود.

٣- برای درمان شب ادراری بچه ها، هر شب موقع خواب یک مثقال خشک آن را با شکر بکوبید و به او بخورانید.

۴- سی گرم آب آن را با شکر بخورید. اشتها آور است، از آروق زدن جلوگیری میکند و مانع ترش شدن غذا در معده میشود.

۵- کسانی که قبل از غذا خوردن استفراغ میکنند، پودر گشنیز خشک را روی غذای روزانه بپاشند و بخورند. بهبود حاصل میشود.

۶- هر روز صبح ناشتا یک فنجان از آب تازه ی آن را با شربت لیمو مخلوط کنید و بنوشید. مرض قند یا دیابت را درمان میکند.

۷- آب تازه ی آن را بگیرید، با آبغوره مخلوط کنید و در طی روز چند بار قرقره نمایید، بعد آن را از دهان بیرون بریزید. دیفتری یا ځناق را درمان می کند.

۸- آب تازهی آن را با کوبیدهی مغز فولوس مخلوط کرده، در دهان بمالید و با آن دهان شویه کنید. سوزش، جوش و برفک دهان را برطرف می کند.

۹- مقدار زیادی از آن را بکوبید و آبش را بگیرید و موضع را نیم ساعت در آب آن قرار دهید، بعد تفاله ی آن را هم بر موضع ببندید. باد سرخ را درمان می کند.

۱۰ - آب تازه ی آن را بگیرید و بر شقیقه و پیشانی بمالید. درد شقیقه که از گرمی و حرارت باشد را تسکین میدهد.

۱۱ - اگر سر درد می کند و مغز سر هم میخارد، برگ گشنیز را خرد کنید و بجوشانید و موقع جوشیدن با آب آن بخور دهید.

۱۲ - آب تازه­ی آن را بگیرید و با سرکه مخلوط کنید و با آن داخل بینی را بشویید. زخم داخل بینی را درمان میکند، سردردی که از غلبه ی خون و حرارت باشد را تسکین می دهد.

۱۳ - آب تازه ی آن را بگیرید و یک قطره در چشم بچکانید. از آبله و حصبه در چشم پیشگیری می کند، زردی چشم را برطرف می سازد.

۱۴ . ضماد آن با شیر دختر برای رفع ضربان چشم نافع است.

۱۵ - مزمزه و جویدن آن برای تسکین درد دندان و رفع بوی شراب، بوی سیر و بوی پیاز از دهان و همچنین بوی بد دهان که از گرمی و حرارت باشد نافع است.

۱۶- مالیدن آب آن به دندان و لثه برای تقویت و محکم کردن لثه ها و جلوگیری از خونریزی آن نافع است.

۱۷ – تازه ی آن را با کاهوی تازه به اندازه ی مساوی بکوبید و آب آن را بر پای کودک بمالید. سوزش پای اطفال که از ادرار باشد را برطرف می کند.

۱۸ - ضماد آن برای تحلیل ورم های گرم مفید است.

۱۹ - گشنیز تازه را با نان خشک بکوبید و ضماد کنید. درد چشم و خارش آن را برطرف می کند.

۲۰- شرب را با آب گشنیز بسایید و بر زخم سرطان بگذارید. بسیار نافع است.

۲۱. آب تازه ی آن را بگیرید و روی یک ورقه شرب خیلی نازک بمالید و آن سرب را روی گلو ببندید. گرفتگی صدا را برطرف می کند، اگر روی محل گواتر ببندید و روزی دو یا سه بار عوض کنید و مدتی ادامه دهید، بهبود حاصل میشود.

۲۲ - گشنیز تازه را آب بگیرید و ۳۰ گرم از آب آن را با سرکه و سماق مخلوط کنید و شب موقع خواب بخورید. آرام بخش و خواب آور است.

خواص درمانی تخم گشنیز :

۱- آن را بخورید. تونیک، بادشکن، ضد قی و شیرافزاست، سینه را نرم می کند و سرفه را تسکین می دهد، سرماخوردگی و خفقان را بهبود می بخشد، تب های نوبه ای، سوءهاضمه، سرخک و وسواس را درمان می کند، سیلان اسپرم را بند می آورد، برای زخم های مجاری ادرار مفید است، ضد قی، مفرح و مقوی قلب و دماغ است، برای کرم معده و تب های نوبه ای مفید می باشد.

۲- بعد از هر غذا یک قاشق قهوه خوری از آن را در یک فنجان آب جوش ده دقیقه دم کنید و بنوشید. ادرار را زیاد می کند، برای تقویت معده مفید است و نفخ معده را برطرف می سازد، خستگی های عصبی و تشنجات عصبی را درمان می کند.

۳- آن را بو دهید، نرم بسایید و کفلمه کنید. از خونریزی معده جلوگیری میکند، اسهال خونی را بند می آورد.

۴- آن را بو دهید، بعد با تخم خرفه به اندازه ی مساوی نرم بکوبید و روزی سه بار هر مرتبه یک قاشق مرباخوری بخورید. اسهال طولانی و مزمن را بند می آورد، ورم روده ی بزرگ یا کولیت را درمان می کند.

۵- آن را در دهان بجوید. بوی بد دهان و بوی شراب را از دهان می برد.

۶- آن را به جای تنباکو در سر قلیان بریزید و بکشید و مقداری از آن را هم بجوشانید و سر را با آن بخور دهید، بعد آبش را هم صاف کرده با شکر شیرین کنید و دو فنجان بنوشید. خارش سر را تسکین میدهد.

- اگر آن را در آتش بریزید و دود آن را به سر و مغز بدهید، زکام را درمان میکند.

۸- آن را مثل غبار نرم بسایید و روی زخم بریزید. برای زخم مفید است و باعث قطع خونریزی آن می شود، زخم های مجاری ادرار را درمان میکند.

۹- آن را نرم بسایید و با سرکه خمیر کنید و بر سر بمالید. سردردی که از غلبه­ی خون و حرارت باشد را تسکین می دهد.

۱۰ - آن را با گل بزز به اندازه ی مساوی نرم بسایید و بر موضع بپاشید. سوزش پای اطفال که در اثر ادرار ایجاد شده را درمان میکند.

۱۱ - آن را با گل ارمنی به اندازه ی مساوی بسایید و روی پنبه ای ریخته و شب ضماد کنید. فیستول یا بواسیر را درمان میکند.

خواص درمانی: پس از هر غذا یک تا سه قطره ی آن را روی یک حبه قند بچکانید و بخورید. خستگی های عصبی و تشنجات عصبی، زکام و اسپاسم را درمان می کند، در افزایش شیر مؤثر است.

پدر میان کردها دم کرده برگه ای آن را برای تسکین سردرد و دندان درد و درد مفاصل به مصرف می رسانند.

گشنیز از گیاهان با ارزش تیره جعفری است که میوه اش در طبابت به عنوان نیرو دهنده، هضم کننده غذا، مدر، قاعده آور، مقوی معده و تهیه تیزان های مختلف به کار می رود. میوه گشنیز به علت معطر بودن به عنوان ادویه مصرف می گردد، به علاوه برای معطر ساختن اغذیه و شیرینی و همچنین تهیه بعضی لیکورها، مورد استفاده قرار می گیرد.

میوه آن مقوی، محرک، بادشکن و معرق است و بیشتر در بیماری های دستگاه هاضمه مصرف می شود و نیز در موارد هیستری استعمال آن توصیه گردیده است. مصرف مقدار کم اسانس آن دارای اثر محرک ولی به مقادیر زیاد مستی و سپس خواب عمیق می آورد. گشنیز باه را ضعیف می کند. دم کرده برگ آن سردرد را تخفیف میدهد، میوه اش درد دندان را تسکین می دهد.

گشنیز همراه با داروهای مسهل باعث جلوگیری از زکام می شود. گشنیز از رازی:

این سبزی از صعود بخار معده به طرف سر جلوگیری می نماید و غذا را مدتی در معده متوقف می سازد و از این خاصیت برای مبتلایان به اسهال و لینت امعاء استفاده می شود و همچنین برای کسانی که معده آنها خالی است به خصوص اگر با سرکه و سماق بخورند

در وصیتهای پیغمبر ص به حضرت علی ع چنین آمده است: ای علی، نه چیز باعث فراموشی است: خوردن سیب ترش، خوردن گشنیز، پنیر، نیم خورده موش، خواندن روی قبرها، راه رفتن میان دو زن، انداختن شپش در حال زنده، حجامت در نقره و بول کردن ایستاده در آب.

مصرف و مقدار خوراک:

گشنیز را به عنوان دارویی معطر، محرک و بادشکن به کار می برند. مقدار مصرف آن ۵۰۰ میلی گرم است.

بخش های دارویی: میوه رسیده و خشک شده، روغن فرار گشنیز که از میوه رسیده و خشک شده به دست می آید.

اثرات: اسانس گشنیز باعث تحریک ترشح شیره های معدی شده، ضد نفخ و از بین برنده اسپاسم می باشد. در آزمایش های برون تن نیز نشان داده شده است که این گیاه ضد باکتری و ضد قارچ می باشد. موارد مصرف: | موارد تأیید شده به وسیله کمیسیون E - بیماریهای گوارشی - کم اشتهایی.

اشتهایی موارد تأیید نشده از گشنیز برای درمان بیماریهای گوارشی، کم اشتهایی و نیز دردهای مربوط به ناحیه بالای شکم استفاده میشود. در طب سنتی مغرب زمین این گیاه برای درمان بیماریهای گوارشی و معدی مصرف گردیده، در سایر مکاتب طب سنتی جهت مداوای سرفه، دردهای قفسه سینه، بیماری های مثانه، جوش های ناشی از جذام، تب، اسهال خونی و به صورت خارجی برای درمان سردرد، بیماریهای دهان و گلو، بوی بد دهان، عوارض بعد از زایمان به کار برده میشود. | طب چینی: در طب چینی از این گیاه برای درمان کم اشتهایی، مرحله قبل از ظهور بثور جلدی بیماری های آبله مرغان و سرخک، بواسیر و افتادگی (پرولاپس رکتوم استفاده میشود. طب هندی: در طب هندی گیاه مزبور جهت درمان خونریزی بینی، بواسیر، خنازیر، دفع دردناک ادرار، آماس، دردهای مثانه، استفراغ، اسهال خونی دارای منشأ آمیبی و سرگیجه به کار برده می شود.

تحلیل برنده ورمهای گرم، سودمند در درمان التهاب معده می باشد. پاشیدن گرد بذر آن بر روی نواحی دچار خونریزی موجب بند آوردن خون می گردد. در درمان سردرد مؤثر بوده.

از داروی خرد و پودر شده و همچنین سایر فرآورده های جالينوسی آن جهت مصارف خوراکی استفاده میشود. فرآورده ها: عصاره ۱ به ۲، که با پرکوله کردن یک قسمت دارو با ۲ قسمت اتانول ۴۵ درصد تهیه می گردد. دم کرده این گیاه نیز با افزودن ۱۵۰ میلی لیتر آب جوش به ۲ قاشق چایخوری گشنیز خرد شده و صاف کردن آن پس از ۱۵ دقیقه، تهیه میشود. مقدار مصرف: مقدار متوسط مصرف روزانه گشنیز ۳ گرم است. مقدار متوسط مصرف آن در هر وعده، یک گرم (به صورت دم کرده تازه تهیه، یک فنجان بین وعده های غذایی، به شکل تنتور نیز ۱۰ تا ۲۰ قطره پس از هر وعده غذا) میباشد.

میوه اش در طبابت به عنوان نیرودهنده، هضم کننده غذا، مدر، قاعده آور ومقوی معده ، در تهیه تیزانهای مختلف، به کار می رود

میوه گشنیز که بغلط دانه خوانده می شود، به علت معطر بودن، به عنوان ادویه مصرف می گردد بعلاوه برای معطر ساختن اغذيه و شیرینی وهمچنین تهیه بعضی لیکورها مورد استفاده قرار می گیرد.

گشنیز، میوه آن است که بغلط ، مانند سایر گیاهان این تیره، دانه خوانده میشود.

خواص درمانی۔ میوه گشنیز دارای اثر درمانی مشابه میوه انیس، رازیانه و زیره سیاه است و مانند آنها خاصیت نیرودهنده، هضم کننده غذا، بادشکن، مدر، ضد تشنج و بطور ملایم قاعده آور، ضدصرع و ضد کرم دارد.

میوه گشنیز در رفع بلع هوا ( آئروفاژی ) مؤثر است.

مصرف میوه گشنیز به عنوان مقوی معده و به منظور معطر ساختن بعضی از اغذيه وشیرینی، در خانواده ها معمول است.

Dr . H . Leclerc ، مصرف آنرا در بیماریهای عفونی مختلف مانند تب تيفوئيد، و بطور کلی بیماریهای مختلف منشاء کلی باسیل ها و تبهای دانه ای توصیه نموده است.

میوه گشنیز در مواردی که مسمومیت براثر پیدایش تخمیر های عفونی در روده پیش میآید، به علت خاصیت ضد باکتری که دارد، اثر مفید ظاهر می کند.

صور داروئی - میوه گشنیز (دانه) معمولا مخلوط با میوه سایر گیاهان دیگر، به عنوان بادشکن مصرف می شود. گرد میوه گشنيز به مقدار ۲تاه گرم مخلوط در عسل و یا دم کرده ۱۰ تا ۳۰ درهزار با افزودن مقداری قند بکار می رود.

از میوه گشنیز ، معمولا تنطور یک هشتم نیز تهیه می شود که مقدار مصرف آن ۱۰ تا ۲۰ قطره مخلوط دریک تیزان، بعد از غذاست. میوه گشنیز، در تهیه لیکورها و بعضی از فرآورده های داروئی مانند الکلای ملیس کمپوزه وارد می گردد.

باید توجه داشت که شکل ظاهری، رنگ و مقدار درصد اسانس میوه گشنیز برحسب نژادهای مختلف آن فرق می کند.

 

عوارض جانبی

تذکر: اسراف در خوردن آن باعث ایجاد فراموشی، اختلال حواس، چرت زدن، تقلیل اسپرم و ضعف نیروی جنسی می شود، برای اشخاص مبتلا به نفس تنگی و آسم نیز مضر است.

مصلح أن: بعد از تنقیدی معده و ایجاد قی، خوردن زردهی تخم مرغ نیم پز با فلفل و نمک یا سوپ مرغ چاق و چرب با دارچین میباشد.

افراط در خوردن این سبزی بسیار ضرر دارد چون ممکن است سبب فساد خون گردد.

زیاده روی در مصرف آن باعث کندی ذهن می شود. گیاه مذکور به صورت تازه خواب آور است. عوارض جانبی و هشدارها: تاکنون هیچگونه عارضه جانبی مضر و خطرناک ناشی از مصرف بجای مقادیر درمانی گیاه مزبور شناسایی نشده است با این وجود گشنیز دارای پتانسیل ضعیفی برای حساسیت زایی میباشد.

در مصرف میوه گشنیز همواره باید توجه داشت که زیاده از حد و بی رویه بکار نرود زیرا مصرف زیاد میوه، اسانس میوه و حتی شیره گیاه، نوعی دستی توأم با خستگی مفرط منجر به خواب عمیق و حالاتی نظیر گنگی و بیحسی پیش می آورد که ممکن است خانمتا منجر به ورم معده - روده، پیدایش خون در ادرار و نفریت حاد گردد.

تجربیات Cadeac و Meunier نشان داد که ۶۰ قطره اسانس گشنیز که معادل ۱۲۰ گرم میوه گیاه است اگر صبح ناشتا مصرف گردد، منحصرا يك خالت تحریک در شخص بوجود می آورد که ۱۲ ساعت ادامه دارد بدون آنکه تشنج یا خواب پیش آورد.

مصرف زیاده از حد اسانس گشنیز، سريعة حالت بی حسی کامل و ناراحتی های دیگر مانند عوارض ماهیچه ای پیش می آورد.

 

 

mood_bad
  • هنوز نظری ندارید.
  • یک دیدگاه اضافه کنید