نام های گیاه

فارسی : گل شیپوری

عربی : تریاق ابيض

فرانسه : Pied de veau

انگلیسی: Water robin

آلمانی : Aronenkraut ، Aronswurz ، Aronstable

اینالیائی : Aro

بخش های دارویی
موارد مصرف

اثرات معرق و خلط آور گیاه ممکن است ناشی از فعالیت شدید ترکیبات مزبور باشد. موارد مصرف: موارد تأیید نشده از این گیاه برای درمان سرماخوردگی و التهاب گلو استفاده میشود.

خواص درمانی در زمانهای قدیم ازغده زیرزمینی گیاهان مذکور با همه تلخی که دارا می باشد، به عنوان تغذیه استفاده به عمل می آمد، بعلاوه از قطعات رنده شده آنها که فکول فراوان دارد ، پس از شستشو در سطح غربالهای مخصوص ، نوعی ماده نشاسته ای به نام آرو – روت Arrow - root به دست می آوردند که غذائی سبک، زود هضم و مقوی است.

چون اعضای گیاهان مذکور به حالت تازه، خطرناك و بسیا رسمی است و چون برگهای پهن و میوه های قرمز رنگ و زیبای آنها غالبا جلب توجه اطفال را می کنند ، لذا گاهی مسمومیت شدید و خطرناك در کودکان به وجود می آورند. از ریشه متورم گیاهان مذکور به عنوان خلط آور، مسهل و از برگ و ریشه تازه آنها در استعمال خارج به عنوان تاول آور و قرمز کننده پوست وهمچنین التیام دهنده و رفع کننده زخمها استفاده می شود. ریشه آن ها سابقا جهت رفع ناراحتی های مزمن دستگاه تنفسی مانند آسم و سیاه سرفه مزمن، مورد استفاده قرار می گرفته و برای این کارنیز گرد قطعات خشک شده ریشه به مقدار ۱ تا ۲ گرم مخلوط در عسل (برای ۳ مرتبه در روز) به کار می رفته است. در موارد آب آوردن انساج، کم خونی های ناشی ازتبهای نوبه وعوارض رساتیسمی، از خاصیت پدر و مسهل بودن آن ها استفاده می کرده اند و گرد ریشه خشک شده آنها را به مقدار 1 تا 3 گرم مخلوط در تیزان جو و یا در یک شربت و یا صور دیگر، به کار می برده اند.

در استعمال خارج، اگر له شده برگهای تازه گیاه و یا قطعات ریشه بر روی زخمهای دیر۔ علاج، زخم های اسکوربوتیک یا خنازیری قرار گیرد، سريعة موجبات سرباز کردن زخم ها والتيام آنها را فراهم می سازد.

هیچ یک از گیاهان مذکور در ایران نمی رویند.

اثرهای گیاه خشک شده و تازه با یکدیگر متفاوت است. گیاه تازه در تمام قسمتها ماده بسیار فعال ولی ناپایداری دارد که برای پوست و مخاطها محرک بوده و ممکن است تاول ایجاد کند.

زبان به این گیاه بسیار حساس است و متورم می شود. گیاه خشک یا پیاز آن کمتر محرک است و به عنوان خلط آور برای از بین بردن ترشحات مخاط دستگاه تنفس مصرف می شود. خود گیاه سمی است، بخصوص در کودکان که حبه های آن توجه آنها را جلب می کند.

خواص درمانی:

در زمانهای قدیم از غده زیرزمینی گیاهان مذکور با همه تلخی که دارا می باشد به عنوان تغذیه استفاده به عمل می آمد.

مقدار خوراک:

گاهی گیاه جوان له شده را برای قسمتهای دردناک در بیماری روماتیسم به کار می برند یا ممکن است عصاره الکلی گیاه تازه را بر روی این قسمت ها مالید. از دم کرده گیاه خشک ( ۱-۲ قاشق غذاخوری آن در نیم لیتر آب می جوشانند) برای از بین بردن التهاب مخاط برونشها و خير عمومی مصرف می شود ولی اثر آن مورد تردید است.

مناطق قابل رویش
عوارض جانبی

مصرف خوراکی برخی از بخش های این گیاه منجر به تحریک شدید غشاء مخاطی (که با آماس زبان، استفراغ خون و اسهال خونی همراه است، می گردد. این امر احتمالا به دلیل زخمهای غشایی ناشی از لبه های بسیار تیز بلورهای سوزنی اکسالات و ایجاد عفونت در زخم ها می باشد. ولی می توان با جوشاندن ریشهها، مقادیر درمانی گیاه را بدون بروز هیچگونه عارضه ای، مصرف نمود. مقدار گلیکوزیدهای سیانوژنیک نیز کمتر از حدی است که منجر به ایجاد مسمومیت شود.

mood_bad
  • هنوز نظری ندارید.
  • یک دیدگاه اضافه کنید