نام های گیاه

عربی: رطبه، قضبه، قت و فصفصه

بخش های دارویی
موارد مصرف

بهترین نوع آن سبز املس است و مزاجش گرم و تر در آخر، و بعضی گرم و خشک در دوم نوشته اند. و آن ملین و چاق کننده و نفخ کننده است.

مداومت خوردن آن با شکر مولد خون صالح است و ضماد کوبیده آن با عسل محلل ورم سرد و با سرکه محلل ورم گرم می باشد. خوراک آن شیر و منی را زیاد می کند بخصوص تخم يونجه و به قول گیلانی بهترین نوع تخم آن زرد و چاق است و مزاج آن گرم و تر می باشد.

تخم آن قوی تر از سایر اجزا و قابض و مولد منی و شیر و چاق کننده و مدر حیض است بخصوص اگر در حمام یا بعد از آن تناول نمایند و جهت خشونت سینه و سرفه نافع و قوتش تا پنج سال باقی می ماند.

مقدار خوراک آن از دو تا پنج درم و بدلش حندقوقی است و روغن آن که از آب آن و روغن زیتون تهیه می کنند، خوراک و مالیدنش جهت لقوه و رعشه نافع است.

تازه آن ملین شکم و خشکش قابض است. گویند چون بیخ آن کوفته آبش را با مقداری روغن رازقی مخلوط کرده و گرم نموده و در بینی بچکانند نافع یرقان چشم می باشد.

یونجه علوفه چهارپایان است. روغنش در علاج لرزش بهترین دارو است. خون را غلیظ می کند و برای بادها نیک است، آب زرد عقرب و درد پشت و سردي مثانه و تقطير البول را نیک می باشد.

صاحب لقوه چون یونجه را بالش کند و بر آن مواظبت نماید بیماری لقوه را دفع کند.

یونجه گیاهی است دارای ساقه های بلند و برگچه های نازک و گل های بنفش و به مصرف خوراک چهارپایان می رسد. در میان گردها آن را می کوبند و روی بریدگی و زخم می مالند تا جلو خونریزی را بگیرد و التيام يابد و از پخته آن برای رفع یبوست نیز استفاده می کنند.

یونجه واژه ترکی است و فارسی آن اسپست است و این گیاه دارای ویتامین های K , C , A میباشد و از شب کوری و خونریزی جلوگیری می کند و در معالجه نرمی استخوان و رشد اطفال اثر نیکو دارد. پخته آن ملین است و شهوت را نیز زیاد می کند. ضماد کوبیده آن با عسل نرم کننده ورم می باشد و برای معالجه رعشه هم توصیه شده است. بذر آن مقوی و شیر را زیاد می کند و مولد منی است.

این گیاه به حالت وحشی در بعضی نواحی معتدل آسیا و شمال آفریقا می روید. زنبور عسل، نوش فراوان از آن به دست می آورد و از این نظر دارای ارزشی بیشتر از عده ای از گیاهان مولد عسل است. در تاریخچه استفاده از یونجه چنین ثبت گردیده است که پرورش این گیاه به منظور تهیه علوفه برای چهارپایان و اسب های سلطنتی از زمان های بسیار قدیم در ایران معمول بوده است.

یونجه از لحاط دارا بودن مواد ازته و ویتامین های مختلف حائز اهمیت فراوان در تغذية اطفال است. به علاوه در راشیتیسم و تأمین استخوان بندی بخصوص در حیوانات جوان، اثر مفید دارد.

یونجه اگر به نسبت ۵ درصد به شبدر افزوده گردد، اختلالات حاصله از فقدان ویتامین K را در حیواناتی نظیر خرگوش و مرغ از بین می برد. شیره تازه یونجه یا جوشانده های غلیظ آن، اثر مفید در اختلالات استخوان بندی دارند.

یکی از صور دارویی یونجه که جهت رفع اختلالات استخوان بندی به کار می رود آن است که گیاه خشک را به مقدار ۳۰۰ گرم اختیار کرده در ۱۰۰۰ گرم آب بجوشانند، به حدی که مایع به نصف تقلیل یابد سپس آن را با فشار صاف نموده با افزودن ۹۰۰ گرم قند، به صورت شربت درآورند.

خواص درمانی:

یونجه از لحاظ دارا بودن مواد ازته و ویتامین های مختلف، حائز اهمیت فراوان در تغذية اطفال است. به علاوه به علت دارا بودن مواد آهکی نسبتا زیاد در راشیتیسم و تأمین استخوان بندی مخصوصا در حیوانات جوان، اثر مفید دارد.

DR . H . LECLERC در سال ۱۹۱۸، توانست با خوراندن شاخه های جوان مقداری از یونجه تازه یا پخته و همچنین شیره آن به مقدار ۳۰ تا ۶۰ گرم، عوارض شدید ناشی از کمبود ویتامین در بدن را، طی ۱۵ روز جبران نماید.

عوارض جانبی

باید توجه داشت که یونجه اگر به حالت تازه به مصرف تغذیه دامها برسد، بر اثر تخمیر تدریجی که حاصل می کند، موجبات مرگ آنها را فراهم می سازد. ساپونین موجود در گیاه نیز منشأ عوارض و اختلالات میگردد.

mood_bad
  • هنوز نظری ندارید.
  • یک دیدگاه اضافه کنید