نام های گیاه

فارسی: بادرنگبویه

عربی: مفرح قلب، مفرح القلب المحزون، حبق الريحانی، حشيشة اللوز

سریانی: اطروحنا.

یونانی: تيلفن، مالی توفلن.

انگلیسی: arabian balm و hountain balm Lemon - Balm ، Common Balm ، Balm

فرانسه : Citronelle ، de France ، Melisse officinale ، Melisse

آلمانی : Zitronenkraut ، Melissenkraut ، Citronenkraut ، Melisse

ایتالیائی: Limoncina ، Appiastro ، Erba Cedrata Melissa ، Cedronella

 

بخش های دارویی
موارد مصرف

بادرنجبویه نافع: امراض بلغمی و سوداوی، غم و اندوه، ضعف مغز، قلب و حواس و حافظه، درد مفاصل، بی خوابی، ورم پستان ناشی از بسته شدن شیر، گری سودایی، بد هضمي، سکسکه، گزیدگی عقرب، ماروزنبور، سردرد، درد دهان و دندان، بیهوشی، بوی بد دهان، تشنج، باد شکم، سرگیجه، سنكوب، تأخير قاعدگی، استفراغ دوران بارداری، کم خونی دختران جوان، خستگی روحی، صداهای مبهم در گوش، بیماریهای مختلف دستگاه تنفسی، دردهای روماتیسمی و احساس چنگ زدگی در معده می باشد.

بهتر از همه، تازه آن است که مفيد جميع امراض بلغمی و سوداوی به خصوص خارش سوداوی می باشد، نیز حرارت دهنده به بدن، شادی آور، مقوی دل و دماغ و حواس و حفظ ذکاوت و صاف کننده ذهن است.

مرهم آن مسکن دردهای مفاصل است.

بو کردن و خوراک آن دافع وسواس سوداوی و باز کننده قسمتهای بسته شده مغز و مقوی آن است. بو کردن برگ آن خواب آور است. مالش آن از بین برنده ورمهای پستان ناشی از بسته شدن شیر می باشد.

در علاج همه بیماریهای بلغمی و سودایی مفید است. داروی گری سودایی است. مجاری گرفته دماغ را باز می کند، بوی بد دهان را از بین می برد، کمک هضم است و داروی سکسکه می باشد.

به عنوان مقوی قلب از قدیم الایام استعمال شده است. در ضعف عمومی و برای آرام بخشی نیز استعمال شده است. در مالیخولیا، سردردهای عصبی، ضعف حافظه، سرگیجه و خستگیهای روحی توصیه می شود.

مقوی دل و مغز، نافع امراض سوداوی و بلغمی، تشنج، سنکوپ، ضعف قلب و.. است.

همدرد آن را به نام nedeta استعمال کرده است.

۱۔ مفرح معتدل ۲- مفرح بقراط ۳. معجون خواب ۴- شربت گاوزبان ۵- شربت احمدشاهی ۶- دواء الممسک حار ۷. دواء الممسک معتدل ۸ خميره ابریشم ساوه ۹۔ جوارش مصطکی کلان.

1- مفرح دل و دماغ را قوت می دهد، اختلاج قلب و وسواس را مفید است مالیخولیا را نافع است.

۲- اعضای رئیسه دل و دماغ و جگر را قوت می دهد و فرح بخش است. ۳- برای خواب مفید است. ۴- دل و دماغ را قوت می دهد و فرح بخش است. ها در مرض مالیخولیا مفید است و دل و دماغ را قوت می دهد.

۶- مقوی دل ودماغ و جگر است و دوران خون را قوی می کند. در اختلاج و ضعف مفید است.

۷- در نسخه سابقه از آن قوی تر است. ۸- دل و دماغ را قوت می دهد و اختلاج را دور کند و مقوی چشم است.

۹- مقوی جگر، معده و روده هاست، اسهال را می بندد، آب آمدن از دهن را مفید است، زیادی ادرار را کم می کند.

: گل آن حاوی اسانس فرار است، با مقادیر کم یک داروی بادشکن است. و مقدار زیادی خواب آور، فشار خون را کمی پائین می آورد و تعداد نبض را کاهش می دهد.

بادرنجبویه: تقویت قلب حالات نوراستنی، هیجان، سردرد عصبی، کمبود حافظه، افسردگی، آسم، سرفه، بی نظمی های قاعدگی نام این گیاه به خاطر عطر مخصوص آن (بوی بادرنگ) است. آرام کننده تشنج، برای سرگیجه و برای تشنجات معدی روده ای، برای بی خوابی، خستگی روحی، میگرن، حالت اضطراب، با جوشانده آن می توان قسمت اعظم بیماریهای شکم، بیماری دندان، گوش و با استعمال خارجی، درد روماتیسمی را برطرف کرد.

بادرنجبویه: از سبزیجات معطر است که بوی خوشی دارد و دارای اثر آرام بخش و تسکین دهنده سردردهای عصبی است،

دارای خواص درمانی و تسکین دهنده وضد تشنج، بعلاوه به عنوان مقوی معده بادشکن، سهل کننده عمل هضم و معرق نیز هست و اسانس آن دارای خاصیت ضد تشنج و آرام کننده است. بادرنجبویه در طب عوام به مصارف عدیده می رسد، مانند رفع دل پیچه های ناشی از نفخ، درد معده منشأ عصبی، احساس چنگ زدگی در معده، اختلالات هضمي، طپش، سردردهای یک طرفه، سرگیجه، سنكوپ، عصبانیت ها، بی خوابی، ضعف قلب، استفراغهای دوره بارداری، فلج، دردهای عصبی دندان و گوش درد.

قدما اثرات آرامبخش و تقویتی آن در مورد قلب و اعصاب پی برده بودند. در درمان ناراحتی های قلبی مورد استفاده قرار می گیرد و عرق مزبور در تحریکات عصبی، برهم خوردن ریتم، طپش و ضعف و ناراحتی های قلب به کار می رود.

بادرنجبویه در علاج بیماریهای بلغمی و سودائی مفید است. در آرایش و خوشبو نمودندهان بسیار مؤثر است. زخم و قرحه سر، بند آمده های راه به دماغ را باز می کند و بوی بد دهان را بزداید. شادی آور و توانبخش قلب، راندمان غذا و کمک هضم است.

. بادرنجبویه برای دفع اضطراب، دلهره و افسردگی مفید است.

: بادرنجبویه ضد نفخ و آرامبخشی ملایم، ضد اسپاسم، ضد باکتری، ضد ویروس، آنتی اکسیداتیو و ضد هورمون می باشد. موارد مصرف: موارد تأیید شده به وسیله کمیسیون E . عصبانیت و بیخوابی این گیاه برای درمان تحریکات عصبی و مشکلات مرتبط با خواب به کار برده میشود. |

. مفرح، ضد گزیدگیهای عقرب و رتیل و قاعده آور بوده.

طب هومئوپاتی: در طب هومئوپاتی از این گیاه برای تنظیم قاعدگی استفاده می گردد.

خواص درمانی - نیرودهنده وضد تشنج است بعلاوه به عنوان مقوی معده، بادشکن، تسهیل کننده عمل هضم و معرق، مورد استفاده قرار می گیرد. اسانس آن دارای خاصیت ضد۔ تشنج و آرام کننده با اثر قاطع است مشروط بر آنکه به مقادیر کم و درمانی مصرف گردد.

بادرنجبویه در طب عوام به مصارف عديده می رسد مانند آنکه از آن در رفع دل پیچه های ناشی از نفخ، درد معده منشاء عصبی، احساس چنگ زدگی در معده، اختلالات هضمی، طپش۔ قلب، سردردهای یکطرفه ، سرگیجه ، سنکوپ ، عصبانیت ها ، بیخوابی، ضعف قلب، احساس صداهای مبهم درگوش، خستگی های روحی، هیستری، مالیخولیا، استفراغهای دوره بارداری،

کم خونی دختران جوان، برخی حالات آسم، نزله های مزمن برونش ها، بیماریهای مختلف دستگاه تنفسی، فلج، دردهای عصبی دندان، سردرد ، گوش درد، تأخير وقوع قاعدگی و غیره مصرف می شود . طبق اظهار Dr. W . Bohn (در سال ۱۹۲۷)، مصرف آن اثر رفع تندخوئی در دختران جوان و زنان ضعيف البنيه دارد.

بادرنجبویه دارای اثر نیرودهنده ، ضد تشنج، مقوی معده ، بادشکن وهضم کننده غذاست. اسانس آن دارای خاصیت ضد تشنج و آرام کننده با اثر قاطع می باشد ، مشروط بر آنکه به مقادیر کم و درمانی به کار رود. این اسانس رنگ زرد و بوی بسیار مطبوع ، شبیه بوی لیمو دارد و در تهیه فرآورده های داروئی مختلف، مورد استفاده قرار می گیرد

خواص درمانی:

۱- بیست تا پنجاه گرم از آن را در یک لیتر آب بجوشانید، بعد ده دقیقه دم کنید، سپس آب آن را صاف و شیرین سازید و روزی سه تا چهار فنجان بنوشید. دافع سموم، مقوی دل و دماغ، حواس، حفظ، ذكاء، معده و جگر است، برای درمان بی خوابی مؤثر خواهد بود، نشاط آور می باشد، دردهایی را که در مغز و داخل جمجمه ایجاد میشود کاهش میدهد، بیماری کابوس، ترس و وحشتهای عصبی را برطرف میکند.

٢- خوردن شربت أن خفقان سرد را درمان میکند.

٣- مزه مزهی بطيخ آن جهت فساد دندان مجرب است و جویدن تازهی آن در دهان بوی شراب و بوی بد دهان را مرتفع میکند.

خوراک آن ۵ الی ۷گرم است.

ریشه تازه آن را چون زن با خود حمل بنماید، جنین را می اندازد. می گویند.

محل گزیدگی نیش مار را با بادرنجبویه بشوئید سودمند است. عرق بادرنجبویه برای شستشوی محل گزش زنبور با حیوانات دیگر زهردار مفید می باشد.

استعمال شیرۀ برگ آن در گزیدگیها اثر تسکین دهنده دارد.

از بادرنجبویه عرقی می گیرند که به نام عرق بادرنجبویه معروف است و هنگامی که عقرب، مار، زنبور با حیوانات دیگر زهردار انسان را بگزند، اگر محل گزیدگی را با عرق بادرنجبویه بشویند، سودمند خواهد بود.

دم کرده گل آن ۵- ۲۵ گرم، گیاه را در یک لیتر آب جوش بریزید ولی نجوشانید، برای اختلالات معدی، تهوع، درد شکم و تسکین حالات عصبی و در برونشیت به عنوان خلط آور.

برای بیماریهای کبد بسیار سودمند و به رفع بعضی یبوستها کمک می کند، عرقی که از بادرنجبویه گرفته می شود برای سمیت ناشی از گزش مار و عقرب و زنبور مفید است.

از آن داروهای آرام بخش و تقویت کننده تهیه می کنند.

کاربرد آن برای ضد تشنج، محرک معده، ضد اسپاسم و برای جلوگیری از قی ۳ یا ۴ فنجان در روز می خورند. در فرانسه به نام چای فرانسه می نامند و از برگهای این گیاه برای تهیه شربتی به نام او دو ملیس نیز در فرانسه استفاده می شود که برای سنگینی معده و مبارزه با انواع اسکوپ می خورند. طبق نظر حکما جوشانده یا شربت آن برای تقویت معده و امعاء و كبد، ازدیاد هوش و حافظه تجویز می شود، جویدن آن برای خوشبو کردن دهان است.

از بادرنجبویه عرقی به نام عرق بادرنجبویه می سازند و هنگامی که عقرب یا مارنیش بزند یا حیوانات دیگر زهردار انسانی را بگزند اگر محل گزش را با عرق مزبور بشویند سودمند خواهد بود.

بادرنجبویه مانند سبزی خوردن یا با سالاد خورده می شود. بادشکن و هضم کننده غذاست. جوشانده بادرنجبویه برای رفع دردهای معده ناشی از اعصاب و هیستری و یرقان مفید است و همچنین نفخ و تشنج معده را برطرف و سردردهای عصبی را از بین می برد. برای جلوگیری از استفراغ ۱۰ الی ۱۵ قطره بادرنجبویه، بایک حبه قند مصرف نمائید.

معمولا از این بادرنجبویه عرق می گیرند که معروف است و هنگامی که عقرب و مار یا زنبور و حیوانات دیگر زهردار انسان را بگزند محل گزش را با عرق بادرنجبویه می شویند.

موارد تأیید نشده: در طب سنتی از جوشانده های حاصل از سرشاخه های گلدار این گیاه برای درمان ناراحتیهای عصبی، بیماریهای مربوط به ناحیه زیر شکم، متئوریسم، اختلالات عصبی معده، هیستری و مالیخولیا، نزله برونشی مزمن، تپش عصبی قلب، استفراغ، میگرن، ضعف اعصاب، سردرد و فشار خون استفاده می گردد. گیاه مزبور به صورت موضعی و به شکل کمپرس جهت درمان روماتیسم، دردهای عصب و خشکی گردن به کار برده می شود.

، مضمضه دم کرده آن برای دندان مفید است. مصرف خوراکی آن به همراه نطرون در درمان زخم های گوارشی مؤثر است و ضماد آن به همراه نمک، خنازير را تحلیل می برد. از ضماد مذکور برای تسکین دردهای مفصلی نیز استفاده می گردد.

روش مصرف: از این گیاه به صورت خرد شده، پودر شده، عصاره های مایع یا جامد برای تهیه انواع چای و سایر فرآورده های جالينوسی و همچنین از اشکال جامد و مایع آن به صورت خوراکی و موضعی استفاده میشود. ترکیب این گیاه با سایر گیاهان آرامبخش و یا ضد نفخ، ممکن است مفید باشد. اشکال دارویی: کپسول های ۳۹۵ میلی گرمی، عصاره های خشک ۴ به ۱ و ۶ به ۱ که با استفاده از اتانول یا آب استخراج شده اند.

فرآورده ها: برای تهیه دمکرده، یک فنجان آب گرم به 5/1 تا 5/4  گرم گیاه افزوده شده، پس از ۱۰ دقیقه صاف می گردد.

مقدار مصرف: مقدار متوسط مصرف روزانه این گیاه 5/1 تا 5/4 است.

طب هومئوپاتی: ۵ قطره، یک قرص یا ۱۰ گلبول هر ۳۰ تا ۶۰ دقیقه (در موارد حاد) یا ۱ تا ۳ بار در روز (در موارد مزمن).

۱ تا ۲ میلی لیتر محلول تزریقی به صورت زیرجلدی، ۳ بار در روز (در موارد حاد) یا یکبار در روز (در موارد مزمن (HAB34)

، گرد سرشاخه های گیاه و یا لوسیون حاصل از دم کردن آن، اگر بر روی زخمها و جراحات اثر داده شود ، درد را تسکین می دهد و التیام و بهبود آنرا باعث می گردد. مالش دادن جوشانده آن، موجب از بین رفتن دردهای صورت می شود. الكلای آن اگر بر روی عضو مالش داده شود، دردهای رماتیسمی و همچنین ضرب خوردگیها را تسکین می دهد. , بادرنجبویه در تهیه بسیاری از لیکورها که را هبين مصرف می نمایند، به کار می رود. در عطرسازی مورد توجه بسیار است. به صورت خام نیز ضمن سبزی های سالاد از آن استفاده می شود . در بعضی نواحی نوعی شراب به نام vin de mai از آن تهیه می گردد . برگ تازه آن برای رفع سوزش ودرد، بر روی محل گزیدگی زنبور معمولی و زنبورعسل، أترداده می شود.

صور داروئی - دم کرده ۲۰ تا ۵۰ گرم گیاه در یک لیتر آب جوش (مدت دم کردن چنددقیقه) به مقدار تاع فنجان در روز - الكلاتور لیس که از یک قسمت گیاه تازه و ۸ قسمت عرق به دست می آید، به مقدار ۲ تا ۱6 گرم، به صورت پوسیون - شراب ملیس که از جوشاندن مقدار درمانی گیاه در شراب به دست می آید در چند روز متوالی به منظور تقویت قلب و مراکز عصبی و رفع تنگی نفس (Dinand).

در استعمال خارج، له شده آن بر روی محل دردناک و گزیدگی زنبور معمولی و زنبورد عسل، جهت رفع درد و ناراحتی، اثر داده می شود .

از بادرنجبویه، نوعی میکستور نیرودهنده برای کسانی که دوره نقاهت را می گذرانند و همچنین برای رفع ضعف عمومی افراد مسن به شرح زیر تهیه می کنند ( J.Roques) :

زرده تخم مرغ  ۲ عدد

خامه   180 گرم

قند   30 گرم

آب مليس ( بادرنجبویه)  15 گرم

آب دارچین   15 گرم

مواد مذکور را باید مخلوط کرده به خوبی هم زنند بطوری که به صورت خمیر یکنواخت درآید بعدا در موقع مصرف یک قاشق غذاخوری از آنرا در دم کرده بادرنجبویه وارد کرده به خوبی بازنمایند و سپس مصرف کنند.

الكلای ملیس کمپوزه یا آب ملیس (Eau de Melisse des Carmes) ، یکی دیگر از فرآورده های این گیاه است که شهرت درمانی فراوان در همه کشورها دارد و به شرح زیر تهیه میشود :

سرشاخه گلدار مليس نازه 900 گرم

پوست بیرونی لیموترش  150 گرم

دارچین  80 گرم

میخک  80 گرم

موسکاد 80 گرم

گشنیز  40 گرم

ریشه آنژنیک   20 گرم

الكل ۸۰ درجه 5000 گرم

مواد مذکور را در الكل به مدت 4 روز می خیسانند و سپس با تقطیر در بن ماری، معادل 4250 گرم از آن مایع به دست می آورند. آب مليس اثر نیرودهنده و تقویت کننده اعصاب دارد. مقدار مصرف آن نیم تا یک قاشق قهوه خوری، مخلوط در یک استکان آب یا شربت ساده است.

و گاهی آب بادرنجبویه را به مقدار ۳۰ تا 40 قطره بر روی یک حب قند می ریزند و مصرف می کنند. از آب بادرنجبویه در رفع سنکوپ، احساس کسالت عمومی ، احساس چنگ زدگی در معده و غیره استفاده می شود .

ملیس در فرمول الكلا و الكلاتور و ولنرر و برخی دیگر از فرآورده های داروئی وارد می گردد.

عوارض جانبی

تاکنون هیچگونه عارضه جانبی مضر و خطرناک ناشی از مصرف بجای مقادیر درمانی گیاه مزبور شناسایی نشده است.

مضر کپل است و مصلحش صمغ عربی و کبدر می باشد.

اسانس ملیس ، اگر به مقادیر بیشتر از حد درمانی به کار رود ایجاد مسمومیت و ناراحتی های شدید می نماید مانند آنکه ۲ گرم آن اگر در صبح ناشتا مصرف شود، سريعة ایجاد خستگی عمومی ، احساس سنگینی سر، بی حسی و سپس خواب عمیق نموده فشار خون را پائین می آورد .

mood_bad
  • هنوز نظری ندارید.
  • یک دیدگاه اضافه کنید